Troost

Voor mensen met een optimistische kijk op het leven, begon de week bar slecht. Rutte kondigde aan dat de dwangbuis weer moest worden aangetrokken, Biden en Trump maakten elkaar af in een nooit eerder vertoond partijtje bekvechten en de herfst besloot zich bijtijds aan te sluiten bij de misère. Het enige lichtpuntje was misschien het aanstaande einde van Chateau Kwijland. Ik kan in ieder geval niet wachten dat het nichterige toneelspel van die engerd van de TV verdwijnt.

Om mij heen merk ik dat mensen vooral last krijgen van het gebrek aan perspectief. De meeste rationeel denkende mensen snappen wel dat een hernieuwde LockDown wellicht noodzakelijk is om erger te voorkomen, maar het gemis van leuke dingen die het leven kleur geven, begint op te breken. De weekendtrips zijn niet meer geboekt, het verlanglijstje van Netflix is afgewerkt, de tuin staat al in winterstand, alle creatieve kookinspiratie is opgebrand en de winterkleding hangt al keurig op kleur in de kast. En als je allebei uit grote gezinnen komt, is de beperking om maximaal drie mensen thuis uit te nodigen, ook link voor de verhoudingen. Voordat je het weet, zit je in het TV-format Het Familiediner.

En dus gingen Marion en ik gisteren troostkopen. Koopgedrag om weer een gemist weekend naar Spanje te compenseren. Op zoek naar een nieuwe buitenlamp (want het wordt alweer zo vroeg donker..), winterviolen (het woord alleen al..) en een vijverbarrière om die motherfuckende reigers tegen te houden die onze lieve jonge visjes willen prikken aan hun Allah Akhbar-snavel. Ik kan toch niet de hele dag met een luchtbuks vanuit de serre op de loer blijven liggen? Ik heb een stroomdraadje gespannen, precies op de hoogte van de reigers-ballen. Benieuwd hoe dat uitpakt…  

Nijmegen was getroffen door een verkeersinfarct, omdat de Waalbrug weer eens was afgesloten. Door een toeval kwamen we daardoor langs de luxe Horeca-groothandel Hanos. Als je elkaar al wat langer kent, is een zijwaartse blik vaak genoeg om te weten wat er van je wordt verlangd. Via de middenberm en boos toeterende Honda Civics vermijdend kwamen we op het parkeerterrein uit. Likkebaardend kwamen we een half uurtje later naar buiten, met 24 kakelverse Zeeuwse oesters (Fine Claire no3 voor de kenners), een blok verse ganzenlever, twee kreeften en een doos nieuwe Champagneglazen. Troostvoer.

Voordat we eraan konden beginnen, moesten er ook nog waterplantjes gekocht worden om de tere vislijfjes wat meer bescherming tegen die vijverterroristen te bieden. Daarvoor gingen we naar de Intratuin, een soort Ikea voor buiten. Met dezelfde hufterige, verplichte looproute en absurde prijzen voor vooral overbodige tuinmeuk. Maar ook zonder fatsoenlijke waterplanten, want “die komen pas weer over twee weken Meneer.” Op mijn vraag waarom het dan een tuincentrum heette, kreeg ik geen antwoord.

Maar ik wil, hier en nu, een duidelijke waarschuwing geven aan mijn mannelijke lezers: PAS OP! HET IS ALWEER BEGONNEN! ALARM FASE 1! De hele godverlaten Intratuin stond in de steigers om omgebouwd te worden tot één exorbitant KERST-circus. Meer dan de helft van de stellages stonden al vol met de jaarlijkse prullaria aan zingende rendieren, trompetterende engelen, vliegende arrensledes en op het Corona-virus lijkende kerststerren met Gordon-achtige kerstballen. De inkopers van Intratuin hebben 4 maanden geleden gejuicht bij de aankondiging van de 2e golf en hebben meteen massaal China, Taiwan en India leeggekocht. Want ze wisten het 100% zeker: als compensatie voor alle ellende wordt elk huis dit jaar volgestouwd met nutteloze rommel.

Dus zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb: Vanaf de herfstvakantie worden jullie allemaal, met subtiele smoesjes, meegelokt naar prutsparadijzen als Intratuin en Blokker. Om honderden euro’s later de kofferbak vol te douwen met LED-roze kerstballen in Chateau-stijl, een kerstboom van Taiwanees Slingerboshout en een 50 meter-lichtstring die de poolkap nog een meter laat smelten. Die in januari allemaal op zolder komen te liggen. Naast de edities 2005-2019.

Omdat mijn geduld opraakte, gaf ik Marion een luide subtiele hint: “zullen we naar de kassa gaan of wil je nog een blauw luik?”. Ze had i.v.m. een vervelende ingreep één oog potdicht zitten. Om mij heen doken angstige mensen snel in de gangpaden. In no time waren we buiten en konden we op huis aan om onszelf gastronomisch te verwennen. Zo werd het toch een mooi weekend.    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *