Badmuts

Ik heb een tijdje verstoppertje gespeeld en de harde realiteit vermeden, maar het wordt tijd voor een ‘coming out’: ik  ben kaal aan het worden. Zo, dat is eruit. Point of no return, het ligt vast in de analen van Facebook, er worden  algoritmen op los gelaten. De eerste advertenties staan over 3 minuten  op mijn startpagina: haarproblemen.nl, haartransplant.nu, zonderhaargeen.org.

Het is ook allemaal niet zo schokkend, op mijn 57e. Als ik het kort knip, geen klodders gel erin verwerk, niet te diep buk waar andere mensen bij zijn, ga staan bij presentaties en me verstop achter het PC -scherm, zie je er niks van. Vind je mij misschien wel een jankende 50+-er. Zeker als jezelf op je 20e alleen nog maar een paar vlashaartjes op je knar had. Of op je 35e uit pure armoede de de laatste plukjes heb afgeschoren en afgezworen. Maar voor mij is echt even wennen. En slikken.

Omdat de mannelijke kant  van mijn vaders familie overwegend weelderige rood of roestoranje hoogpolig tapijt bezat, was ik ervan uitgegaan tot mijn 75e vooruit te kunnen met mijn inmiddels aluminium gekleurde dakplaat. Maar ergens heeft er de afgelopen jaren lichamelijk een aardverschuiving plaats gevonden; het groeit veel harder op mijn rug dan op mijn knikker.

Vroeger kon ik mijn dochter Marloes in april vragen om de wintervacht eraf te scheren en kwam ik redelijk glad de Spaanse zomer door. Tegenwoordig moet ik vaker de tondeuse voor mijn rug gebruiken dan voor mijn haardos. Ik heb weleens jaloers naar die pluizenbollen met rughaar gekeken en gedacht dat je er een puike hoofdtoupet van kon  maken. Maar het is meer geschikt als Russische winterpels. Die rare donkere rugkrullen zouden op je hoofd eerder lijken op schaamhaar dan op een zorgvuldig geprepareerde camouflage-pruik.

Stiekem heb ik er vaak over gefantaseerd om de hele plafondbedekking op  mijn hoofd eraf te scheren. Ik las ook vaak fascinerende studies over de woeste aantrekkelijkheid van kale mannen. Dat het een verkapt viriliteits-bewijs was. Nooit bewezen, maar altijd als een pré gebracht. Ik kon mij er niets bij voorstellen, zeker als ik inzoomde in mijn sociale netwerk. Maar sommige dingen moet je misschien ook niet willen weten of vragen….Als ik alles eraf had geschoren, zou ik eruit zien als een paarse bowlingbal met een paar extra gaten voor alle noodzakelijke functies.

Of ik  er wat aan ga laten doen? Natuurlijk niet! Ik wil er niet uitzien als een Dick Advocaat, Frans Bauer of Wesley Sneijder. Iedereen kent je met een monnikenkapsel, diepe Fjorden of een vlasdun donsje op je harde schijf. En daarna lijk je ineens op Michael Jackson in zijn jonge jaren.. Dan word je toch recht in je gezicht uitgelachen op straat? Je vraagt bij het Gemeentehuis een nieuw rijbewijs aan en de dienstdoende ambtenaar zegt proestend dat je je broer niet mag sturen. Lijkt me trouwens ook  pijnlijk, zo’n transplantatie. Ik begrijp dat haartje voor haartje in je hoofd wordt gestanst….Mijn God, je zou haast verlangen naar pikstraf….

Bij het sporten los ik het makkelijk op met een pet op de kanis. Onder geen beding mag die kale klets  aanleiding zijn voor een zonnesteek. Ook bij het bootje varen is dat een absolute must, want de temperaturen lopen zomers in Spanje op tot Sahara-hoogten. Maar niemand kan mij een checklist geven hoe ik in het dagelijks leven de aandacht van mijn kalende knar kan afwenden.

Dus een verzoek aan lotgenoten met een dun laagje nestveren: Heeft het zin om het wekelijks in te smeren met de keutels van de Zambiaanse grasparkiet? Helpt dompelen in een bad van links draaiende Bulgaarse yoghurt echt? Mag je van je echtgenote vragen om de aandacht af en toe ook een meter naar boven te verplaatsen? Je leest het goed. In mijn vertwijfeling en wanhoop heb ik de zoektermen <thin hair, alternative solutions, loss of masculinity> gecombineerd en ben daarna het spoor compleet bijster geraakt.

Om de ernst van de situatie te kunnen inschatten, heb ik een selfie gemaakt vanaf de bovenkant. Graag even niet op dat irritante eendenstaartje linksboven letten. Die opstandigheid moet wel dagelijks onderdrukt worden met wax.

Alle hulp is welkom. Foto’s van lotgenoten ook. Flauwe grappen worden minder gewaardeerd. Ik wil niet als Donald Trump eindigen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *