A Casa!

Morgen zit het er alweer op. Mogen we ons, na een vroege landing in Eindhoven, weer gaan melden voor werkzaamheden in de hulpmiddelen of in cateringland. Niet meer elke dag lunchen met een sloot wijn, tennissen en bootje varen met amigo Gerard, golfen met cabrón Robert, borrelen op Can Pastera terwijl op de achtergrond de lokale FC wordt afgeslacht door een Beiers precisiewerk.

Gistermorgen kwamen voorzichtige reacties binnen op mijn app. Of ik nog leefde, mijn shirt had verbrand, de TV had ingeslagen of de auto op een boom had gereden? Blijkbaar was de verwachting dat mijn Spaanse temperament na de onthutsende nederlaag tot een kookpunt was gekomen. Maar niets is minder waar. Ik weet allang dat mijn cluppie niet goed genoeg meer is om serieus mee te dingen naar de grote prijzen. Te oud, te traag, te saai. Al na een half uur, om 21.26 uur, appte ik naar mijn voetbalmaten dat het zomaar 7-2 voor Bayern kon worden en dat misschien wel een blessing in disguise zou zijn. Het was de kroniek van een aangekondigde dood. Barcelona werd vernederd, zoals Ajax met het afscheid van Cruyff in 1978 ook vernederd werd. Kun je wel overlaten aan Duitsers..

Maar het heeft een leuke tweede vakantieweek niet verpest. Het slechte voetbal, de onrust over de reisadviezen (geel-oranje-rood, verschillend per land), de extreme hitte en droogte, de kapotte airco in de auto; we hebben het samen glansrijk doorstaan. Er was na de eerste week nog wat twijfel of we onze eigen accu genoeg konden opladen, maar we gaan zoals altijd met frisse tegenzin doch goed uitgerust terug. Het blijft gissen wanneer we weer naar Spanje kunnen, want langzaamaan tekent zich de tweede golf aan met nieuwe beperkingen. Hadden we net alle (15) vliegvouchers van Ryanair omgeboekt richting het najaar, gaat de boel waarschijnlijk weer op slot. Kleine (luxe) dingen hou je toch..

Eigenlijk heb ik me afgelopen weken best veilig gevoeld in Catalonië. Zelfs gisteren op het strand Fenals bij Lloret de Mar. Normaliter gaan we daar met een bocht omheen in de zomer, maar het was gisteren beheersbaar druk, met ruim 2 meter tussen de Spaanse strandgasten. Er wordt streng toezicht gehouden, want eerder werden we om 9.15 uur al weggestuurd bij het mooie baaitje Sant Francesc. Het was al vol! Je zou haast wensen dat het altijd zo blijft, maar Spanje kan niet lang zonder het buitenlands toerisme. In elke badplaats zie je legio winkels die al gesloten zijn of niet eens meer open zijn gegaan na de lockdown. Het wordt een slachtveld, net als in Nederland.

Waar ik me wel zorgen over maak, is het schijnbaar toenemende geweld op straat in Nederland. Afgezien van de verbijsterende moord op Bas van Wijk op klaarlichte dag, lees ik dagelijks over massale vechtpartijen en rellen in de Schilderswijk in Den Haag of Overvecht in Utrecht. Is het de verveling van een zomer zonder voetbal, te hoge temperaturen of “gewoon” zin in knokken? Ik lees in de media (zelfs in de Volkskrant) dat er in verhouding ontzettend veel jongens met een Marokkaanse of Turkse achtergrond bij betrokken zijn. Die in normale zomers daar vakantie vieren en dan in de pas lopen. Maar nu dus rotzooi trappend de snikhete Nederlandse zomer verpesten. Is het een idee om de Marokkaanse of Turkse politie, bij gebrek aan toerisme daar, te vragen hier een handje te komen helpen, maar wel geheel volgens hun eigen regels?

Ik ben blij dat de hittegolf voorbij is als we thuis komen. Blijkbaar gaat het onder onze hersenpan ook een paar graden omhoog en vallen cruciale sociale functies uit. Die zitten met name in de frontale hersenkwab en zorgen voor empathie, regulering van emoties en motivatie. Dat zorgt ervoor dat je niet een weerloos iemand die op de grond ligt, tegen zijn kop blijft schoppen. Ik ben vroeger nooit vies geweest van een knokpartijtje, maar er was één gouden regel: iemand die ‘out’ was, liet je met rust. Dat zat nl ook in je frontale hersenkwab: beheersen van irreële prikkels.

Maandagavond op de weegschaal zal blijken of mijn defect aan de “altijd-zin-om-lekker-te-eten-prikkel” veel schade heeft veroorzaakt. Ik denk zelf een kilootje of twee. Vandaag nog maar even extra luxe lunchen. Je kunt het maar in the pocket hebben….

voor Barca-fans: tegen hoofdpijn, 2 nemen elke 8 uur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *