Computer says no….

Soms ben je een hele week druk met kleine dingen. Leuke, stomme, tijdrovende en onverwachte dingen. Maar wel allemaal kleintje pils. En als je er teveel van hebt, loopt je eigen interne harde schijf vol, zeker als je iets verder in de 50 zit.

Er zijn vier categorieën van prioriteiten stellen, waar ik al jaren mee werk:

Het lukt vaak niet, maar ik probeer in het weekend de week af te sluiten en weer met een schone lei de nieuwe week in te gaan. En inderdaad; als ik het niet urgent vind en niet belangrijk, doe ik er niks mee totdat iemand aan de bel trekt. Dat gebeurt zelden, dus ik probeer veel taken in dat vlak te duwen. Ben ik best handig in geworden…

Mijn Spaanse temperament heeft ook een ongeduldige bijsluiter. Ik heb een hekel aan onnodig wachten, word gek van bureaucratie, ga uit mijn plaat van onzin-regeltjes en word vilein bij onverschilligheid of apathie. Het lukt mij ook nooit om het verborgen te houden, want mijn non-verbale gezichtsuitdrukking is bijna voelbaar als een dolksteek. Dat is best onhandig, want zeker bij overheidsdiensten en procedure-gerichte grote bedrijven werkt het averechts. Want zij hebben een onuitstaanbaar machtsmiddel: ze kunnen je gewoon in de vertragings-hakmolen stoppen. Daar kom je pas uit als je jezelf hebt getransformeerd tot gewillig zacht drilvlees, in elke vorm te boetseren.

In Spanje kun je met een beetje ritselen en regelen heel ver komen, zolang je maar niet aan hun autoriteit of status twijfelt. Ik krijg daar veel voor elkaar, met een beetje glijen en slijmen. Vergunninkje voor de aanbouw? Geritseld via de lokale fanclub van Barcelona. Te weinig power in de stroomvoorziening? Illegaal schakelaartje via de loodgieter. Onroerendgoed-belasting paar jaartjes niet betaald? Op het regio-kantoor van de belastingdienst twee jaar betaald ipv drie.

Maar vrijdagmorgen voelde ik de aderen opzwellen in mijn nek. Het liep net goed af, want ik was bijna door de Deutsche Hermandad afgevoerd in een busje wegens zware mishandeling met een dwarslesie tot gevolg… Vol goede moed reed ik om 8.01 uur het parkeerterrein van de Strasseverkehrsamt Kleve op, gewapend met een pak papieren en twee dubbelgevouwen nummerplaten met Kennzeichen KLE-FZ4. Want Europese Unie of niet, mijn Duitse Zafira moet op Spaanse kenteken en dan begint de regeltjes-rummikub. Ik moest een KfZ-abmeldung ophalen, die ik in Spanje nodig heb om daar de auto-mallemolen door te komen.

Bij de deur stond Heinrich met een uitdraai namen op te noemen. Er was een nieuwe regel, je moest eerst via internet ein Termin gemacht haben. Een jongedame liet aan Heinrich op haar telefoon de afspraak zien, maar Heinrich was onverbiddelijk.: “Ich habe nichts auf meinen List, also sollen Sie eine neue Termin machen.” Wat ze ook zei of probeerde, Heinrich’s List was heilig. Het was niet heel moeilijk geweest om haar er even tussen te laten. Op een beleefde Duitse manier haakte ze af en reed weg. Ik wist dat ik geen schijn van kans maakte….

Bluffend legde ik Heinrich uit, dat ik graag nog een afspraak wilde maken. H:“Wann?”. F: “in ein Viertel Stunde”.  H:“Wahnsinn!”. F:“Warum?”. H:“So geht dass nicht!”. F:“Warum nicht?”. H:“Sie mussen nach hause um ein Termin zu machen!”. F:“Aber ich bin jetzt schon hier, dass ist doch einfacher?”. H:“Nein, sie mussen weg!”. F:“wie so, ist das ein Befehl?”. En toen zei Heinrich met pimpelpaarse kop en bloeddorstige ogen de legendarische woorden: ”Jasicher, jetzt reicht’s!”. Deze service-medewerker van de Strasse-Verkehrsamt had in een ander tijdperk mijn rug blauw geknuppeld om mijn hondsbrutale gedrag te corrigeren. Ik ben benieuwd of hij mij woensdag om 9.15 uur nog herkend. Ik zal in ieder geval beginnen met: “He Heinrich, alles Paletti?”

Door Heinrich moest ik denken aan de hilarische sketches van Little Britain met in de hoofdrol David Walliams als Carol. Deze onbeschofte, ongeïnteresseerde service-medewerkster tikt alle gestelde vragen in op de computer en beantwoordt  alles met: “computer says no…” Voor de liefhebbers een filmpje hieronder.

Mijn favoriete paëlla-tent Escribá in Barcelona heeft op hun T-shirts staan: Het antwoord is ja, wat is uw vraag? Dat is de attitude die je mag verwachten van service-medewerkers. Zal ik dat woensdag uitleggen?…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *