Kunstjes

Het voelde deze week als een authentiek Nederlands veerpontje. Het ene moment lig je in Brabant, het volgende ogenblik vaar je naar Utrecht. In ons geval een mix tussen Duitsland, Nederland en Spanje.

Maandagmorgen vloog Marion vroeg terug naar Eindhoven en ging direct door naar haar werk, maandagavond landde ik op Flugplatz Weeze en donderdagmorgen reden we alweer met een volgeladen auto via Luxembourg en La Douce France naar Spanje terug. Het is niet echt relaxed, maar dat virusje heeft ons reisschema ook stevig in de war gegooid. Dus met een vertraging van 4 maanden kunnen we dan eindelijk het jongere auto-zusje van onze ouwe trouwe Spaanse Zafira gaan voorzien van een kek Spaanse nummerplaatje. Dan kan dat ouwe kreng op de boot naar Gambia en nog 20 jaar langer leven.

Ik wilde het eigenlijk vandaag hebben over mijn groeiende aversie tegen dat boerenprotest. De agressieve en hufterige manier waarop ze geen tegenspraak dulden en keihard op de man spelen. Tegenstanders stalken, privé-gegevens lekken, op “huisbezoek” gaan, snelwegen blokkeren. En dan dat eeuwige gezeik over hun onmisbaarheid, het gejank over te lage prijzen, het ondemocratische gewauwel over “niet luisteren, dan maar voelen”. Het klopt inderdaad dat we in Nederland veel te weinig willen betalen voor goede producten. Kiloknallers van € 2,50 i.p.v. een faire prijs voor een verantwoorde kipfilet. Maar met Calimero-gedrag ga je dat niet oplossen.

Maar toen gebeurde er dinsdag wat in de privé-sfeer, wat mijn hele verhaallijn in de war schopte. Ene G.F. uit M. kwam met zijn lieftallige echtgenote P. bij ons een vorkje prikken. Werd hoog tijd, want door alle Corona-perikelen zien we elkaar te weinig. Deze G. is ook mijn Nederlandse tennismaatje, maar we missen de laatste tijd het ritme en vastigheid waarmee we in het najaar van start zijn gegaan. Kleine blessures, werkverplichtingen, verbouwings-druk; dat werk..

Marion serveerde als dessert een heerlijke verse combi van kersen en aardbeien. De pimpelpaarse kersen waren zo groot als een kievitseieren en vol van smaak. Uit het niets merkte P. op dat haar partner een kunstje beheerste met de steel van een kers. Ietwat ongelovig keek ik haar aan, maar al ras verdween een prachtige rechte steel in de kauwschuur van mijn vriendje. Ruim twee minuten bolden zijn wangen op, draaiden zijn tong onzichtbare rondjes in het donkere heelal van zijn keel, maakte zijn kaken cilindrische bewegingen, klapten zijn lippen naar binnen en dan weer naar buiten. Toen verscheen uit zijn getuite lippen een kersensteel met een strik erin. MET EEN STRIK ERIN!

Ik was volkomen flabbergasted. Zat sprakeloos met mijn mond vol tanden aan de overkant van de tafel naar een gestrikte kersensteel te kijken. Ongemerkt draaide mijn tong placebo-rondjes in mijn mond om de complexiteit in te schatten. Net op tijd stopte ik daarmee, want mijn tong dreigde achterin mijn keel te blokkeren. Het strikje belandde in het lege dessertbord en werd bekeken als een Chinese Vaas uit de Ying-Yang dynastie van de 3e eeuw na Socrates. Ik nam een grote hap zuurstof en klapte vol bewondering mijn handen stuk. Wat een briljant kunstje!

Ik ben altijd een fan geweest van programma’s als Showroom, Jambers en recentelijk Man bijt Hond. Geweldig hoe mensen iets volstrekt unieks kunnen, ook al heb je er verder helemaal niets aan. Geen grijze middenmoot, maar authentiek, tikje afwijkend gedrag. Het geeft het leven kleur, zoekt de grenzen op, geeft soms ook een ongemakkelijk gevoel, maar is alles behalve doorsnee of conformistisch. Het wordt steeds minder geaccepteerd in onze verharde maatschappij, maar een zonderling of excentriekeling is vaak de meest eerlijke mens in onze geconditioneerde wereld.

Ik kon vroeger een kunstje die mij heel veel gratis bier op leverde, als weddenschap in stamkroeg DuCommerce. Zonder mijn handen te gebruiken, paste mijn mond om een bierglas (fluitje genaamd) die ik dan in één keer achterover sloeg en doorslikte, om daarna het lege glas weer terug op de bartafel te zetten. Na een keer of 5 per avond weigerde mijn nek de abrupte klap naar achter en eindigde ik meestal horizontaal tussen de pindaschillen.

Maar ik ben benieuwd. Welk kunstje kun jij? Het woord ‘sexy’ figuurpoepen? Onder water een smoking aantrekken? Een ui pellen met je linkeroorlel? Ik lees het graag hieronder. Dank alvast!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *