¡FINALMENTE!

Nog nooit waren we zo lang afwezig. Na bijna vier maanden draaiden we donderdagavond laat eindelijk weer eens de sleutel in onze Spaanse voordeur. Ook wel een tikkie gespannen wat we zouden aantreffen. Onze Gambiaanse taxi-chauffeur Ebrima reed in de stromende regen weg, de onweersbui barstte precies los toen we onze oude trouwe Zafira, ingeklemd tussen het onkruid van de oprit, probeerde te starten. Hij schrok even van de aandacht, maar sprong blij verrast aan en liet een hele dikke blauwe scheet.

De reis was soepel verlopen. Op Flugplatz Weeze vertrok maar één vliegtuig, maar ze hadden er wel een oefen-bataljon aan beveiliging en luchthavenpersoneel voor ingezet. Dus met een vloek en een zucht zaten 200 man klaar bij de gate. Iedereen hield zijn mondkapje op, want er werd pünktlich wacht gelopen door de Hermandad. Als een goed getraind ganzenklasje liepen we gedwee richting vliegtuig. De vlucht zat vol, 1,5 meter was ineens 1,5 centimeter geworden, maar niemand scheen er last van te hebben. Voorin riepen enkele opgelucht pensionado’s keihard JOEHOE bij het opstijgen. Ze mochten eindelijk weer naar hun thuis.

Op het oog zag alles er in Rosamar goed uit, maar onze neuzen kregen een ander signaal. Uit onze Royal Suite kwam een laaghangende wolk van schimmel aangewaaid om te laten merken dat het wel lang had geduurd. Pas na een lange diepe slaap konden we de volgende dag een inspectierondje maken. Het viel niet mee of tegen. Het zwembad was donkergroen RAL 6022 en vol met Gerard’s overtollige tennisballen, het onkruid stond kniehoog, de buitentoilet was gekraakt door 143 spinnen, een verdronken rat lag in het grasveld, de verrotte peren en mispelblommen lagen geplet op de terrassen en alles zat onder een dikke laag Sahara-stof. Eigenlijk was er dus niet veel aan de hand.

De inspectie van de slaapkamer bevestigde de meurende conclusie van de vorige avond: alles zat onder een ranzige uitslag van vochtschimmel: beddengoed, kussentjes (alle 18), kleren, kastjes, bureaustoel, muren; zelfs mijn schoenen hadden een hippe panterlook. We zullen er samen met onze klusjesman een oplossing voor moeten vinden, maar voor nu restte er niets anders dan de chloorfles te pakken en de wasmachine overuren te laten maken. Marion gaat dat allemaal te lijf met een mondkapje type 3 (ze is na 4 maanden Landelijk Consortium Hulpmiddelen natuurlijk een kenner) en slechts schaars gekleed in ondergoed. Ik vind dat woest aantrekkelijk, maar het is niet het juiste moment voor amoureuze avances…

Ik ging met het zwembad aan de gang. De keuze was om het niet helemaal leeg te laten lopen, maar met een verwoestende cocktail van chemicaliën al het natuurlijke leven weg te bombarderen uit MIJN zwembad. Elke 15 minuten werd de filter-installatie schoon gespoeld en langzaam werd het zwembad blauw. Zwemmen is nog iets te Tsjernobyl-vroeg, maar volgend weekend kunnen we hopelijk weer plonzen in een kristalheldere, lichtblauwe lagune. En voor de zekerheid een oude zwembroek aan, want wellicht vallen de gaten erin van de overdosis chloor.

Ondertussen proberen we dit weekend ook ons Spaanse sociale leven te reanimeren. Vrijdag lunchen bij onze restaurantvrienden van Cala Canyelles, gisteren met Robert lunchen bij het heerlijke Villa Mas in Sant Pol de Mar (onszelf getrakteerd op een fantastische witte Puligny Montrachet uit 2003!), ’s avonds eindelijk weer borrelen bij Gerard en Lenny en vandaag en morgen bezoek van Tia Ria, die na maanden van afzondering ook snakt naar het weerzien. God wat hebben we dit gemist en wat is een lang weekend kort!

Als een rode draad loopt ook door dit weekend de overdracht van het huis van vrienden Jacco en Patrick. In oktober heb ik ze tijdens een Men Only voetbal-weekend enthousiast gemaakt voor een prachtig huis in onze wijk en na een hectische Corona-tijd zijn vrijdag dan toch alle hobbels genomen en is de handtekening gezet bij de notaris. Nu begint het spel met Spaanse mannetjes om alles te verbeteren en daar heb ik mezelf natuurlijk weer iets te spontaan opgeworpen om bij te helpen. De kunst gaat worden om daar een betere balans in te vinden dan dit weekend…

Het is ook best lastig, want het lukt me nog steeds niet om te werken en te leven conform mijn leeftijd. Terwijl mijn hoofd smacht naar rust, duwt mijn karakter mij naar de GO! – modus. Ooit….

voor
na

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *