¡Nervioso!

Ik heb een onbestendig gevoel. Onrustig, unheimisch, onwennig. Het duizelige gevoel dat je als 10-jarig jongetje had, als je tijdens de gymles te snel aan het touw naar beneden roetsjte. Dan stond je beneden, trillend op je benen, naar het mooiste meisje van de 5e klas te kijken en snapte je niet wat je lichaam je probeerde te vertellen. Dat gevoel, ook wel een beetje angstig. Het zal toch niet..?

Waarom ik dat nerveuze gevoel heb? IK GA NAAR SPANJE! Na vier maanden verplichte afwezigheid eindelijk weer eens naar ons andere leven. Donderdagavond gaan we met de vliegbus van Rianne naar Girona. Het zal wel een hele operatie worden, want Duitsland kennende zullen die Regeln und Vorschriften pünktlich wurden durchgeführt am Flugplatz Weeze. Geheel tegen mijn ‘regeltjes’-aversie in, zal ik me 1,5 uur vooraf melden om alle formaliteiten lijdzaam te ondergaan. Zin in…..

Bang om te vliegen ben ik nooit geweest en nu met Corona ook niet. Ik heb in die 500-600 vluchten met stinkende, zwetende, schetende, hoestende en hysterische medepassagiers elk virus al overwonnen. Dus mondkapje en oogklepje op, oortjes in en gaan met die banaan. Ik was tijdens het  Sars-virus met Marion in Azië, met het Ebola-virus waren we in Zambia en met het VAR-virus in Madrid. Dat laatste virus vindt trouwens elk voetbaljaar plaats, als Real Madrid wat hulp nodig heeft om kampioen te worden. Het gaat ze vast weer lukken dit jaar.

Ik ben ook wel een beetje uitgeklust in ons Duitse huis. Afgelopen weken zelfs nog bezig geweest met zwager Robert en schoonzoon Philippe om de buitenterrassen los te wrikken, op te hogen en opnieuw te leggen. Als je op je 57e nog stratenmakers-ambities etaleert, wordt het hoog tijd om je weer eens onder te dompelen in de mañana-mañana mentaliteit. Dan duurt zo’n terras wel een paar weken langer, maar heb je wel lekker geluncht, bijgeluld met de matties en gechilled op het strand na zonsondergang. Het terras ligt ook meestal een beetje Spaans scheef, muy auténtico!

Ik heb de afgelopen maanden stevig doorgewerkt, zonder de gebruikelijke twee- wekelijkse tripjes naar Spanje. In mijn business, net als in de horeca, is het alle hens aan dek om de crisis door te komen, je bedrijf overeind te houden en gedwongen ontslagen te voorkomen. Dat lukt best aardig tot nu toe, dankzij trouwe opdrachtgevers, loyale medewerkers en een prima ondersteunings-regeling van de overheid. Er blijft genoeg te klagen over, maar zelfs de Blauwe Enveloppen Brigade laat zich van zijn betere kant zien. Mag ook wel, na dat onthutsende schandaal met kinderopvang-toeslag.

En nu gaan we dus eindelijk weer naar ons Spaanse stulpje ‘Rosamar’. Ik krijg wekelijks appjes van mijn buren dat alles er dankzij Ibrahim prima bij ligt. Alleen het zwembad is Kermit-groen en zal een fikse schoonmaakbeurt nodig hebben. En met een beetje mazzel krijgen we volgende week ook glasvezel-internet en zijn we van die trage, dure ADSL-shit af. Maar het kan ook mañana mañana worden, want voordat zo’n kabeltje bovengronds via houten palen aan jouw gevel vast komt te zitten….

En wat heb ik een zin om vriendje Robert, mijn Spaanse moeder Ria en amigos Gerard en Lenny weer te zien. Want hoe handig FaceTime, Whatssapp Video, Zoom of MS teams ook is; ik mis enorm het live-contact. De mimiek van een gezicht, de grijns bij een vileine opmerking, de nuance in een serieus gesprek, het bulderen bij een schaterlach, de non-verbale bewondering voor een mooi gerecht of prachtige wijn. Ik zal best ‘old skool’ zijn, maar God wat voelt het als emotionele armoede de afgelopen maanden. Social Distance, 1,5 meter maatschappij: kom a.u.b. met een vaccin!!!!!  

Ben eigenlijk ook wel benieuwd wat iedereen deze zomer gaat doen. Met Cor en Don naar Turkije? Cramping aan het Garda-meer? Bootje varen op de Friese Meren? Food-Inspiration Trip naar Chinese markten? Vrienden lastig vallen met een huis in Spanje? Bezoek aan Hintergarten? Wij hadden zelf een reis naar Cambodja en Maleisië gepland voor september, maar spekken nu noodgedwongen tot 2021 de voucher-kas van die vliegende Blauwe Steuntrekker. Ondertussen is Marion dag en nacht bezig om de vouchers van Rianne om te boeken. Het is een rotklus, maar iemand moet het doen.

Dus laat maar weten wat je gaat doen deze zomer. Ik ben hartstikke nieuwsgierig!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *