Afscheid

Zondagmorgen 6.30 uur. Tot een half uur geleden was ik vastberaden om deze week geen column te schrijven. Ik had mijn schrijvers-kruit afgelopen week al verschoten aan een persoonlijke afscheidsbrief aan mijn vriendje Ramòn en daarmee was ook de behoefte om mijn hoofd leeg te maken weg.

Maar zoals vaker de laatste tijd, was ik heel vroeg wakker en schieten alle gedachten als lichtflitsen kris kras door mijn hersenpan. Schijnbaar veroorzaakt deze Corona-tijd een groeiende onzekerheid. Je merkt het aan alles om je heen. Zelfs de meest nuchtere mensen die ik ken, zie ik veranderen in opstandige, argwanende Medelanders die het met alles grondig oneens zijn. Hun aanvankelijke acceptatie van de situatie maakt plaats voor boosheid. Ik denk nog steeds dat angst een slechte raadgever is, maar we raken maar niet ontwaakt uit deze hele slechte droom.

Het afscheid van Ramòn dinsdag heb ik in mijn eentje gevolgd vanaf mijn laptopscherm in de lege vergaderzaal van een uitgestorven kantoorpand in Breda, 100 km verderop. Het was mooi, verdrietig en ook surrealistisch. De mens is een kuddedier met diepe behoefte aan sociaal contact. Op dit soort ingrijpende momenten is juist het fysieke samenzijn onderdeel van mijn rouwverwerking. De virtuele borrel na afloop gaan we zo snel mogelijk live overdoen; sterke verhalen vol met humor vertellend.

Er zijn ook veel minder fraaie dingen waar we afscheid nemen. Bv. onze afhankelijkheid van andere landen om cruciale hulpmiddelen te leveren. Mooi moment om dat de aankomende blijvend anders in te richten. Of de veel te goedkope vliegtickets waar ook ik jaren van heb geprofiteerd. 20-25 vluchten per jaar voor gemiddeld € 65,= retour is natuurlijk van de zotte. Als ik door een verdubbelde prijs nog maar de helft kan vliegen, is dat beter, terecht en logisch. Mag ik dan a.j.b. wel elke keer wat langer in Spanje blijven dan 3-4 dagen? Ik kan daar ook prima thuiswerken!

En de kantoortuin kan ook opgeheven worden. Ik heb er altijd een pesthekel aan gehad, dat gedwongen “kijk ons nou eens goed teamwerken”-gedoe. In sommige bedrijven hoorde bij mijn functie een eigen kantoor, parkeerplek en een persoonlijke secretaresse. Maar ik wil rechtstreeks door iedereen benaderbaar zijn en geen afspraakfilter ertussen. Omdat ik zo weinig mogelijk op kantoor kwam, mocht iedereen van mijn team op die parkeerplek staan, werd mijn kantoor de verzamelplek en de secretaresse een onmisbare verbindingsschakel tussen kantoor en locaties. Daar werd iedereen, ik voorop, gelukkiger van.

Qua werk en zeker in mijn business gaat er heel veel veranderen. Minder ‘Debiteuren/Crediteuren’ op kantoor, nutteloos lang vergaderen als doel op zich verdwijnt en wordt nu al binnen een half uur via  Microsoft Teams gedaan. Het bedrijfsrestaurant wordt een ontmoetingsplek die de hele dag geopend is om in kleine groepjes te overleggen of om je sociale werkkontakten bij te werken. We gaan meer andere diensten aanbieden en worden heel flexibel in ons gezonde aanbod. Best een goede ontwikkeling. Daar waren we eigenlijk al op gefocust, alleen wilden de meeste opdrachtgevers er nog niet aan. Maar onder druk wordt alles vloeibaar en blijkt traditioneel kantoor een gepasseerd station.

uit de oude doos

Misschien kunnen we al die lege panden wel ombouwen naar betaalbare starterswoningen om de huizenmarkt toegankelijker te maken voor jongere mensen. Er gebeurt al hier en daar, maar veel te weinig en vaak ook nog nieuwbouw. Als de voorspelde 30-40% van de kantoormensen straks thuis werkt op een gemiddelde dag, is prima uit te rekenen hoeveel vierkante meters er leeg komen te staan. Ik heb geleerd om vooral mijn eigen vak uit te oefenen en niet roekeloos in allerlei nieuwe markten moet stappen ( Nailhoover-Milkshakes-No Candy etc. etc.), maar het kriebelt wel. ‘Gelukkig’ heb ik mijn handen vol om de catering-business door deze zware tijden heen te krijgen en wil liever daarna veel vaker lang in Spanje zitten. Scheelt weer onnodige kerosine!

Godszijdank heb ik deze week weer volop kunnen golfen en tennissen. Het zachte sukadevlees op mijn billen, buik en bovenbenen zal niet meer veranderen in stevige kogelbiefstuk, maar voor het eerst in weken heb ik geen rugpijn meer, ondanks de overkill van 5 keer sporten in één week. Het wordt hoog tijd om wat Corona-kilo’s kwijt te raken. Een betere variant van afscheid nemen. Gelukkig maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *