Vriendschap

Nu het grote geheel steeds meer een onzeker toekomstbeeld weergeeft, vind ik het prettiger om kleiner te denken. Niet meer met grote sprongen ver vooruit blikken, maar met kleine, behapbare stapjes denken aan vandaag en morgen.

Zoals zoveel Medelanders zijn wij ook druk met het leefbaarder maken van ons woonomgeving. Geklus in de tuin, geschilder aan de muren, geknutsel in de werkkelder. Gelukkig was het afgelopen woensdag grofvuil in ons dorpje Kranenburg, dus konden er ook wat lompe grote sta-in-de-wegs naar de straat. Dat kun je al 2 dagen eerder dan de ophaaldag klaarzetten, want er komt een onafgebroken bestelbusjes-stoet met Nederlandse en Poolse sjacheraars op gang die alles besnuffelen, omdraaien, verplaatsen en soms meenemen.

Ons pronkstuk was een intact ligbad met jetstreams. Ooit geruild voor een lang weekend Rosamar. Ik weet nog steeds niet waarom, want we hebben al heel lang een riant tweepersoons bubbelbad. Al snel moest ik een oude Pool wegsturen die alleen het motortje stond los te sleutelen. Vrij snel daarna was het raak en verdween de bubbelende nietsnut in een aanhangwagentje. De volgende ochtend waren ook de terracota-tuinpotten, de TL-armaturen, de zaagtafel en alle andere meuk foetsie voordat de vuilniswagen de straat indraaide. Duurzamer kan het haast niet.

5 mei is in Duitsland een doodgewone werkdag, er valt hier dan weinig te vieren. Omdat onze favoriete sporten golf en tennis nog steeds niet mogen, gebruiken we vrije dagen voor wandelingen rondom ons dorp. Het is best raar om te ontdekken dat er werkelijk ongelooflijk mooie natuur op loopafstand van je huis ligt die we na 20 jaar nog steeds niet ontdekt hadden. Tuurlijk lopen we regelmatig door het Reichswald, maar instinctief nemen we dan bijna altijd dezelfde route. Nu komen we ineens langs wetlands, uilenbroedplaatsen, stiltepolders en watervogelparadijzen. Om de hoek. Ons reisvirus is dankzij dat andere virus teruggedrongen naar een comateuze slaapstand. Wir bleiben rundum Hause.

Daarbij geholpen door die Blauwe Zwaan. Wij kregen onderstaand bericht via onze reisagent, die er alles aan doet om onze door KLM gecancelde reis naar Cambodja en Maleisië terugbetaald te krijgen : Om terug te komen op jullie KLM vluchten, dat werkt iets anders als RyanAir. De vluchten van KLM zijn geannuleerd en we hebben een refund ingediend, dit refund is door KLM akkoord bevonden, echter hebben zij wereldwijd aangegeven pas een jaar na dato uit te gaan keren. Dat wil zeggen dat ze de ticketbedragen zullen terugstorten een jaar na 24 April 2020 en dat dan pas alles wordt uitgekeerd.

Dat is toch van de ratten besnuffeld? Ze hebben al zes maanden ons geld, cancelden zelf al in maart onze reis van september en gaan dan pas een jaar later geld terug betalen? Dus 18 maanden je poen vasthouden? Waarom hebben ze dan al die f.cking miljarden ontvangen? En welke zekerheid heb ik dat ik in april 2021 de refund wel krijg, als je zulke desastreuze jaarcijfers presenteert? En is al die staatsteun aan nationale luchtvaartmaatschappijen niet gewoon oneerlijke concurrentie t.o.v. bv. Easyjet en Ryanair? Ik denk dat ik die tickets maar vast afschrijf. Valse hoop op een kansloze missie.

Maar alles valt deze week in het niet bij de mokerslag van donderdag. Een goed maatje, een vrolijke vriend, een mooie kerel is ineens weg. Zomaar. Pats boem. Ruim twintig jaar mooie herinneringen, grappige momenten, serieuze gesprekken en warme levensechtheid krijgen geen vervolg. Worden nooit meer aangevuld met vers materiaal. Pas 48 jaar, geen virus, maar een hart dat abrupt stilvalt. Alles wat ik er meer over kwijt wil, doet afbreuk aan de totale verbijstering en het ongeloof. Ik sluit daarom af met een tekst uit een oude column over vriendschap:

Ik wil een lans breken voor vriendschap. Échte vriendschap. Die soms even verscholen zit in het achterkamertje van je dagelijkse beslommeringen. Die soms beklemd raakt in de periferie van verplichtingen. Die soms het onderspit delft tijdens het verkeerd stellen van prioriteiten. Maar die altijd aanwezig blijft. Wachtend op reanimatie. En dan de draad weer oppakt, alsof er geen pauze is geweest. Die vriendschap die geen excuses nodig heeft om weer warmte te geven. Die je weer vast pakt, omhelst en met je meeloopt zoals al die vorige keren. Echte vriendschap is de meest onbaatzuchtige ervaring die je kunt ontvangen. Én geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *