Bordj El Bahri, zomer 2022.

Slurpend door een bamboe rietje geniet ik van mijn groene ijsthee. Langzaam verdwijnt de paprikarode zon in de Mediterranée. Een koel briesje neemt Marion mee uit de branding naar onze eigen strandzone. Nooit gedacht dat ik Spanje zou inruilen voor… de costa van Algerije!

Het is al de tweede vakantie die we aan de overkant van Europa doorbrengen. Na het wegvallen van de subsidie was het binnen één maand over voor die blauwe Zwaan. Je kunt nu met Cor en Don naar Noord-Afrika, met een extra Aso-Taks van € 150 enkele reis p.p. Het vliegveld van Girona, ooit onze tweewekelijkse bestemming, is een aluminium recycling bedrijf geworden voor alle overtollige vliegtuigen. Het is, naast de biologische Serrano hamboerderij Don Corrupto, nog de enige industrie in de regio. In Lloret en Blanes zitten alle flats vol met Nijlgansen, die door de kapotte ramen naar binnen vliegen. Hun gekmakende gakgeluid is tot in Barcelona te horen.

Vorig jaar ging de nieuwe E.E.G.-regel in dat je nog maar 2x per jaar mag vliegen. Verder ben je verplicht in je eigen land te blijven voor vakantie. Om bij ons huis in Duitsland te komen, moet  ik elke dag aan de grens via een spray-tunnel met desinfectiemiddel naar mijn andere auto om de laatste 8 kilometer naar huis te rijden. We willen graag weer in Nederland gaan wonen, maar het hoogste bod op unsere Deutsche EinfamilieWohnung mit hervorragende Garten, tolles Aussicht und gemütliche Nachbarn is € 13.524,=. Best weinig…

We hebben Rosamar geschonken aan Ibrahim en zijn matties. De hele achtertuin staat vol met leuke plantjes, die gretig aftrek vinden bij de totaal verweesde Catalaanse bevolking. Lurkend aan pretstickjes komen ze apathisch de dagen door, tot ze op de 23e van de maand weer het Rutte-solidariteits-pakket mogen ophalen: 10 kilo aardappelen, 2 pakjes boter, 2 bosjes tulpen en 1 hele plofkip. Typisch Hollandse actie: geen geld, maar wat we aan producten teveel hebben, weggeven en dan op de borst kloppen. Maar ja, na 18 maanden Eurobonds, hulpsteun, EU-subsidies en miljarden schenkingen hadden de Chinezen de Europese Bank voor een prikkie opgekocht. En meteen opgeheven.

Iedereen vraagt zich af waar het fout is gegaan en óf het anders had gekund. De parlementaire enquête onder leiding van het kersverse 2e kamerlid Dries Roelvink is een triest moddergevecht geworden. Het demissionaire kabinet, het RIVM, de ministeries, GG&GD, FNV en NCO/NCW: iedereen gaf elkaar de schuld. Maar eigenlijk was er maar één conclusie: we kregen het virus er niet helemaal onder en uit angst bleef alles op slot. Een catastrofale keuze, want economisch gezien is Nederland helemaal onderuit gegaan. Verkrampt bleven we maar 1,5 meter afstand houden, er werden miljoenen boetes uitgedeeld, de jeugd was gaan muiten en alle menselijkheid was uit onze maatschappij verdwenen. De zo toegejuichte saamhorigheid was omgeslagen in kil egoïsme.

De eerste maanden na de uitbraak konden we soms nog lachen om de rare nieuwe regels in winkels en horeca. Om de looproutes, de pijlen op de grond, bordjes met rare teksten en het verplichte wagentje voor 1 pak melk. Maar alle leuke dingen mochten niet: sporten, voetbalcompetitie, bioscoopje, concerten, festivals, events, terrasje pakken, kroegbezoek. Cafés, restaurants en hotels konden onmogelijk geld verdienen en gingen massaal op de fles. Wonder boven wonder had mijn catering business, na bizarre aanpassingen en een forse terugval, het overleefd. Maar niets werd meer het oude.

Algerije was één van de eerste landen dat slim inspeelde op de nieuwe werkelijkheid. Zelf was het ongeschonden uit de strijd gekomen en als je na één dag quarantaine en een Covid19-test in een barak bij het vliegveld goed werd gekeurd, kon je ongehinderd in dit immense land van je vakantie genieten. Weliswaar was het een soort van politiestaat om terrorisme en criminaliteit tegen te gaan, maar je was al dolblij om niet naar Rennesse, Texel of Zandvoort te hoeven. En geen alcohol en speklappen went. Gedurende 10 dagen…Max.

Natuurlijk is bovenstaande een zwartgallige toekomstblik, waarvan ik met heel mijn hart hoop dat hij niet uitkomt. De aankomende weken komen we in een cruciale fase. Blijven we (terecht?) gevangen in het keiharde oordeel van de experts om niet te verslappen. Of krijgen we Lebensraum? Prevaleert sociaal en economisch herstel boven gezondheidsrisico’s? Zeggen jullie het maar.

gisteren bij de Boerenbond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *