Gelukzoekers

Misschien had je je verheugd op een vrolijk stukje vanavond. Over mijn Duitse overburen, het gedrag van sommige automobilisten als ze een te grote Duitse auto zien, het hilarische afscheid van Jack van Gelder of over het belabberde voetballen onder leiding van Blinde Vink. Dan kun je beter nu afhaken.

De hele week suist het vluchtelingendrama door mijn hoofd. Miljoenen mensen op de vlucht. En Nederland, de nr. 2 qua welvaart in Europa, zoekt rationele harde argumenten om de deur zo dicht mogelijk te houden. En laat, in verhouding met ons aantal inwoners, het laagste percentage vluchtelingen toe. Zijn we bang? Eigen volk eerst? Not in my backyard? Niet ons probleem?
Via Manon kreeg ik een onderstaand bericht binnen. Daar moeten jullie het mee doen vandaag. Volgende week zal ik proberen weer iets vrolijks te schrijven. Over Ibrahim, die ik na 4 maanden weer ophaal op vliegveld Barcelona. Ook zo’n gelukszoeker. Die mijn leven heeft verrijkt.

Ik ben een gastgezin voor een vluchteling

Ontroerende brief van een moeder die al jaren met vluchtelingen werkt!
Aan alle gastgezinnen,
Ik wil zeggen hoe fantastisch ik het vind dat jullie klaar staan voor de vluchteling in nood. Het raakt me dat jullie en masse opstaan om een statement te maken voor de vluchteling. Het triggert me wat een foto en een oproep op Facebook met ons doet. Ik ben dankbaar en blij om zoveel positieve reacties. Tegelijk is daar steeds dat vervelende stemmetje: als we het ook allemaal maar gaan DOEN…
Vergeef me mijn pessimisme. Ik wil zo graag geloven dat we allemaal echt een vluchteling gaan ‘adopteren’! Waarom? Omdat het VERSCHIL maakt. Echt waar. Jouw komst in hun leven maakt HET VERSCHIL!
Daarom mijn verhaal. Om je het hart onder de riem te steken. Om je aan te moedigen zodra de foto’s op ons netvlies weer wat vervagen en de media onze aandacht weer voor andere zaken opslokt, juist DAN in actie te komen. Want de vluchteling blijft en heeft jou hard nodig.
Ik zie haar nog liggen. Languit op haar bed. Gezicht diep in haar kussen begraven. Opgetrokken schouders, samengebalde vuisten. Een hoopje ellende en verdriet. Ze was nog maar twee maanden in Nederland samen met haar man en dochter. Maar haar zoontje van zes was er niet meer. Verdronken op zee tijdens de vlucht…
Mij was gevraagd haar op te willen zoeken, ze kon het goed gebruiken…
O God, hoe zou ik dat kunnen? Met lood in mijn schoenen liep ik door de steriele gangen van het AZC. Ze was voor mij haar bed uitgekomen. Daar bracht ze haar dagen door. Een prachtvrouw van midden twintig, maar met onzegbaar veel verdriet in haar ogen. Mijn hart brak bij het zien van deze vrouw die net als ik ook kinderen had gebaard, aan haar borst had gehad, maar die nu verder moest leven met een gapend gat in haar hart. Haar zoontje nog maar zo recent verloren. Haar pijn raakte mij diep.
Wat moet je zeggen? Behalve het feit dat ze nog maar twee woorden Nederlands begreep viel er niets te zeggen. Onze communicatie bestond alleen maar uit het vasthouden van elkaars handen en onze tranen vermengden zich met elkaar. Ik weet niet meer hoe lang we zo samen hebben gezeten. Maar één ding weet ik zeker: Ik had op dat moment niet MEER hoeven doen.Het was genoeg. En zo simpel: ik hoefde er alleen maar te zijn! Alleen maar delen in haar verdriet. Haar laten weten: jouw verdriet wordt gezien, gehoord en raakt me!
Dit is het recept wat een vluchteling nodig heeft. En die mag jij gaan brengen, op jouw manier en met de gaven die jij gekregen hebt.
Het betekent niet dat je pas productief bent wanneer je een traan laat, begrijp me goed. Jij mag het op jouw manier doen. Maar het feit dat je nu hebt aangegeven iets te willen doen laat al zien dat je om de vluchteling geeft. Het enige wat je nu nog maar hoeft te doen is aan de vluchteling TE LATEN WETEN dat je om hem/haar geeft!
De Heer zegene je!
Ps. Zes jaar na het verlies van hun zoontje en broertje is er weer HOOP gekomen in dit gezin! Ze hebben een dochtertje en zusje gekregen.

vluchten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *