Neue Nachbarn..

Pakweg een jaar of twee geleden ben ik met mijn FB-columns begonnen. Één van de allereersten ging toen over mijn Deutsche buurman Hermannnnn. Hij is daarna nog meerdere malen ter sprake gekomen in mijn wekelijkse epistels en jullie zijn dus op de hoogte van mijn moeizame relatie met deze Nachbar. Het is eigenlijk nooit meer goed gekomen. Maar nu heeft hij concurrentie in de straat…

Vorige week, na mijn harde landing in de Europese realiteit, ben ik de trotse bezitter geworden van een onvervalste PC Hooft-trekker. Voor de kenners: Jeep Grand Cherokee 3.0 CRD Limited. En daarmee ook weer in de Duitse bureaucratische molen terecht gekomen, want hij gaat op Duits kenteken. En jullie weten; niets wordt in Angela’s kolonie aan het toeval overgelaten. Dus heb ik eerst een tijdelijk 5-dagen kenteken nodig. Die dacht ik dinsdag makkelijk op te halen bij Strassen Verkehrsamt Kleve, maar ik kwam bedrogen uit. Met een minachtende blik werd mij door Frau Beate duidelijk gemaakt dat er van alles aan de papieren ontbrak om dit tijdelijke en noodzakelijke schildje van €33,= te verkrijgen. En dus droop ik gefrustreerd en verbeten af.

Wel had ik online mijn definitieve kenteken uitgekozen. In de BRD zit dat niet aan de auto, maar aan je PersonalAusweis gekoppeld. Het is KLE-FZ-789 geworden. Geinig, toch? De nummerplaten zouden naar ons huisadres opgestuurd worden en we zouden via een uitgebreid Track and Trace systeem op de hoogte worden gehouden. Ik word gek van dit soort Big Brother oplossingen. Elke 2 uur kwam er een irritant Nachricht in de mail binnen. Het begon met: ”Lieber Paketempfänger: Ihre Pakkete ist in ersten Zeitfenster arriviert.” . En 6(!) mails later eindigde het met: Lieber Empfänger, Ihr Paket is um 11.56 bei BOSSMANN am Waldstrasse 6 abgegeben… Het bloed trok uit mijn gezicht, mijn adem stokte, ik voelde mijn maag omdraaien en kreeg klotsende oksels: Waldstrasse 6, bei BOSSMANN…..

Een maand of 7 geleden overleed onze overbuuf. Ze was kranig en vief, maar op haar 89e was het op. Binnen een maand was het huis onderhands verkocht. Aan een Groesbeekse dikbilboer en zijn bejaarde Duitse muze. Meneer Straatman is midden 70, heeft zijn hele leven in de koeien-veeteelt goed de kost verdiend en heeft nu zijn boerderij verkocht om in Kranenburg oud(er) te worden. Dat doet hij samen met Frau Bossmann, ergens in de 80 en vreselijk bemoeizuchtig. Ze houden ons huis de hele dag in de gaten, weten precies wanneer we in Spanje zitten, of onze vuilnistonnen wel buiten staan en de auto’s goed op slot zijn. Ze hebben tevergeefs pogingen ondernomen om bij ons op de koffie te komen. Ons arsenaal smoezen is bijna op en ik vrees dat we er dan niet aan kunnen ontsnappen. En precies daar waren mijn KLE-FZ-789 afgegeven… Die ik dringend nodig had. Met lood in mijn schoenen stak ik de straat over. En helaas, de deur zwaaide al open voordat ik had aangebeld. Ik moest mee naar binnen….

Met mijn postpakketje stevig vastgeklemd, ging ik aan de formica-keukentafel zitten. De glanzende witte vloertegels staken fel af bij de oerDuitse grenen keuken. Een fles Mineralwasser kwam op tafel en de Gestapo-ondervraging kon beginnen. Frau Bossmann vuurde de vragen als een Kalasnikov op me af. Ze was nogal doof en schreeuwde zo hard, dat ik constant bezig was de vlokjes speeksel te ontwijken. “WO WAREN SIE DIE LETZTE WOCHEN?” > “wir waren in Afrika.” WAS HAST DU DA GEMACHT?” > “Urlaub gemacht.”WARUM AFRIKA ?” > “ich war neugierig” .”DU BIST BLÖT!”
Tussendoor probeerde Dikbil Straatman ook een bijdrage te leveren, maar hij werd genadeloos kaltgestellt door Frau Bossmann. Soms verstond ze mij niet goed en dan schreeuwde ze naar haar tortelduif: “WAS SAGT ER?” Als dikbil dan iets wilde zeggen, was steevast het antwoord: “HABE ICH DOCH GEHÖRT, DU DUMME KERL.” Na 20 minuten was ik helemaal afgebrand. Ik verzon een smoes en probeerde te ontsnappen aan dit Kafkaiaanse spervuur. “DU MUSST SICHER BÜGELN” was haar afscheidszin. Daarmee verraadde ze ook dat ze mij bespioneerde, als ik aan het strijken ben.

Thuisgekomen heb ik meteen de rolluiken omlaag gedaan. Vanaf nu is ons Duitse huis een bunker. Ook sofort naar Spanje vertrokken. Daar krijgen we van de buren druiven, zonder tegenverwachting. FREIHEIT!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *