Detox

We zijn weer terug in Dld/NL. Best wel een omgekeerde cultuurschok. Alles is zo geregeld, zo geordend en zo netjes. Auto’s rijden weer rechts en hebben licht aan, zelfs overdag. De schappen van de Pennymarkt, AH of Lidl liggen propvol met 40 soorten kaas en 30 soorten sla. Ik krijg mijn boodschappenmandje bijna niet gevuld. Besluiteloosheid bij zoveel overdaad.

De laatste dagen van Out in Africa hebben we doorgebracht in Mozambique. Van alle bezochte landen het vuilst, armst en minst ontwikkeld. En daarom ook zo fascinerend en verbijsterend. Geroemd om zijn snelle economische groei, maar van niets naar iets is al snel een grote stap. De Portugese koloniale invloeden vermengd met heldhaftige revolutionaire denkbeelden. Straatnamen als Avenida Che Guevara, Vladimir Poetin, Lenin, Allende etc. En niet gewend aan toeristen, dus constant op de hoede waar je gaat en wat je doet. Twee agenten op een pick-up die midden op een drukke kruising hun geweren doorladen en schietend achter een oude BMW (jaren ’80, 3-serie) aangaan. Maar ook heerlijke schaaldieren, een grappige curio-markt en vrolijke, kleurrijke mensen.

Op weg naar het vliegveld van Jo’burg nog gestopt bij het Chimpanzee Rescue Center. In een prachtige omgeving krijgen 45 mishandelde, getraumatiseerde en verwaarloosde chimpansees een beetje liefde en fatsoenlijk leven. In 3 leefgroepen verdeeld, zodat ze elkaar niet afmaken. Jessica, 42 jaar in een kooi opgesloten en nog nooit een andere aap gezien. Cozy, die stukken hout gooit naar blonde bezoeksters om hun aandacht te trekken. Thomas, 72 jaar oud, de een na oudste levende chimp op aarde. We hebben ons ook kapot gelachen om hun (helaas aangeleerde) menselijk gedrag. Maar wel zo herkenbaar, dat je je ook beseft waarom bij Chimps 97,8% van het DNA overeenkomt met de mens. Die laatste 2% zijn dan wel met name onze slechte eigenschappen, zoals arrogantie en haat. Bij de ingang van Chimp Eden ook een mooie spreuk gezien: “The happiest people don’t have the best of everything, they just make the best of everything.”

Zo voel ik me ook, zeker na deze reis. We hebben geen georganiseerde groepsreis geboekt, maar zelf de reis en landenkeuze samengesteld. Betaalbare tickets, huurauto en hotels erbij gevonden en het avontuur opgezocht. We zijn beloond met een rollercoaster van 3 weken en we hebben Afrika een beetje leren kennen. We made the best of everything. En nu moet ik gewoon weer aan de bak. Schop onder mijn hippo-kont. Offertes maken, strategieën uitwerken, visies ontwikkelen. Brood op de plank, om de financiële gaten te dichten en snel te sparen voor de volgende reis. En als je ooit in je leven de kans krijgt of de keuze hebt; Ga naar Afrika!

Na een vlucht van 17 uur en een kort autoritje zijn we woensdagmiddag weer ‘thuis’ gekomen. Onvermijdelijk, maar voor mij altijd weer een sikkeneurig moment. De heerlijke douche met heet water, het comfortabele bed, een espresso uit mijn Jura-machine; ik geef het allemaal op als ik meteen terug kan. Tuurlijk willen de meiden graag naar huis; Mama, de familie en hun vriendjes zien. Het duurt ook nooit lang, voordat het normale leven weer zijn gangetje gaat. Ik ga altijd meteen de volgende dag werken, om het normale ritme op te pakken en mijn melancholische buien te onderdrukken. In een gestage stroom keurig invoegende zakenauto’s over de A-12 naar De Meern. Een groter contrast met 48 uur eerder in Maputo is haast niet voor te stellen.

Morgen gaat Marion naar Spanje om daar de aankomende weken 5000 foto’s terug te brengen naar The Best Of Africa 100. En ik ga die weken in mijn nieuwe 2e hands hoerensloep met Duits kenteken ( vrijdag gekocht, details volgen!) op zijn Afrikaans rijden door Nederland. Dan zal ik binnenkort wel op de voorpagina van NU.nl verschijnen, met een balkje voor mijn ogen. Met een dashboard camera gefilmd als ik over het A-12 Ecoduct bij Oosterbeek de file ontwijk. Ik ben na Afrika gewend om in het wildlife rond te toeren, dus ik zie het probleem niet. Ik stop ook pas als het politiegeweer wordt doorgeladen, zoals in Maputo gebruikelijk is. Met de trein gaan is veel gevaarlijker. Dankzij het heldhaftige optreden van een paar dappere mannen zijn er geen tientallen doden gevallen in de Thalys… Brrrrr. Het komt wel heel dichtbij… Snel terug naar Afrika.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *