rauwe kip en het waslijntje van moeders

De midweekse update heeft een beetje lucht gegeven om vandaag de andere belevenissen van deze week over te brengen. We zitten al een paar dagen midden in de bush in een oase van rust, dus alle gelegenheid gehad om de grijze cellen te synchroniseren.

De zondagse wandeltrip naar Angel’s Pool bij de Victoria Falls heeft diepe indruk op ons allemaal gemaakt. De tocht erheen door kolkende rivierstromen (niet aan te raden voor zwaarlijvige 50+ers met tere voetjes…), de fotospot aan de rand van de 105 meter hoge cliff en de sprong in Angel’s Pool; tick the box!
Op de terugweg van de safari ben ik nog bijna in de Zambiaanse cel beland. Onze chauffeur Iso had me al gewaarschuwd dat er iets niet goed was met het visum, waar ik toch $50 p.p. voor had betaald. Aangekomen bij het luikje van de douane maakt Big Mama meteen duidelijk dat ik nog $50 p.p. moest bijbetalen, omdat ons visum alleen geldig was voor Zimbabwe en niet voor grensverkeer met Botswana. Na 10 minuten geduldig en voorbeeldig gedrag (voelde als 3 uur) maakte ik de kapitale fout om het woord “robbery” te laten vallen. De Zambiaanse Oprah ontplofte, haar ogen spuwden vuur en ze riep meteen de politie. Op het nippertje voorkwam Iso dat ik in het celletje naast het douanekantoor werd opgesloten, maar Oprah wenste me niet meer te zien. Anne-Roos kwam al om de hoek kijken, want de dames vonden het al verdacht lang duren. Na eindeloze onderhandelingen, $200,= en een diepe, nederige buiging mochten we toch de grens over. Blanke man, Lesje geleerd….

Gelukkig kwam Iso ons ook donderdag ophalen voor de transfer naar Zimbabwe. De grens moesten we lopend met al onze bagage oversteken, waarna we overstapten in een ander busje. De rit naar de lodge in Hwange National Park was adembenemend en ook ontluisterend. Om de 5 km. politiecontrole en verder alleen maar rieten hutjes. Meestal een stuk of 6 in een kring, geen water of stroom en de onvermijdelijke geiten. Twee keer zag ik bij een kerkje een paar stenen douchehokjes staan, naast een waterpomp. Blijkbaar is douchen alleen zondags voor de dienst mogelijk… De armoede straalde ervan af en bevestigde alles wat ik van Zimbabwe wist: hyperinflatie, ingestorte economie, 94% werkeloosheid (!), alles dankzij de aan syfilus lijdende dictator Mugabe die het land naar de knoppen heeft geholpen. Meer dan 80% van het wildlife is door de bevolking opgegeten om de honger te stillen. Ooit was Zimbabwe de graanschuur van Afrika. Het officiele betaalmiddel is de US$, want de eigen munt wordt niet geaccepteerd. Een briefje van 50 miljard Zimb.$ is precies 1 dollarcent. In alle opzichten is Zimbabwe een besmet land. Meer dan 2 miljoen mensen hebben er HIV. Sinds kort is reizen naar Zimbabwe weer toegestaan en dat trickerde mij om te gaan kijken. Ik denk dat aan het einde van onze reis Zimbabwe onderaan staat.

Onze lodge bevindt zich op een prachtig prive-terrein van 140 km2, net zo groot als Nijmegen en de geannexeerde buitengebieden Lent en Oosterhout. Het ligt uniek, aan een waterplas. Ook het lokale bruidspaar komt hier de trouwfotos maken. Elk uur komt een andere diersoort stipt op tijd drinken. Gistermiddag hadden de olifanten een half uur vertraging en was er paniek. 200 buffels moesten wachten, de nog dorstige kudus sprintten weg van de plas, bang om vertrapt te worden. Antilopen (wie heeft die naam verzonnen, anti-lopen???) liepen ineens voor de hotelkamer, waar onze was buiten te drogen hing. In de badkuip gewassen, aan het ingenieuze waslijntje (van Moeders Roos) opgehangen en streng bewaakt om te voorkomen dat een aap met een rode tanga op zijn kop door de hotellobby gaat rennen. Zo hebben we wel weer de visa van Zambia terugverdiend, want de hotellaundry vroeg $2 voor een paar sokken en $3 voor een onderbroek. Robbery!

Ondanks de fabuleuze ligging en de rust midden in de bush is de Hwange Safari Lodge geen aanrader. De service is belabberd en fake, het eten dramatisch en beperkt in keuze. De soep van het buffet was zelfs met mes en vork niet te snijden; Gamma behanglijm was vermengd met witte basispoeder van Knorr en twee verdwaalde stukjes bloemkool waren er per ongeluk ingevallen. De haricots verts waren stukjes groen geverfde waslijn. De reepjes kip van de grillplaat bleken gisteravond nog zo rauw te zijn, dat ik ze spontaan uitkotste. Marion was daar toen al niet meer bij, want die was na de eerste avond al afgehaakt en overgestapt op de tientallen pakjes Noodles-soep die onze koffers afdichtten. Het water van het zwembad is kouder dan het bier. De gluiperige oberkelner, type mini Fats Domino, stelt zich elke maaltijd opnieuw voor en probeert irritant vaak de stoel onder mijn hippo-kont aan te schuiven. Alles voor een paar dollar…Jammer voor hem, het hotel wil niet wisselen en ik heb ze bij Oprah allemaal ingeleverd. Maar het bevestigt onze hekel aan hotel-eten. Dat doen we eigenlijk nooit, maar er is geen alternatief in een straal van 100 km.

Het eerste deel vd reis zit erop, met dank ook aan Hanneke en Ester Koenders van de Zuid-Afrika Specialist voor de geweldige safari en de perfecte transfers. De nachtsafari gister was door de gespotte hyenas nog een mooie afronding. Morgen vliegen we volkomen uitgerust en uitgehongerd via Livingstone naar Johannesburg in Zuid-Afrika. Het wordt daar een soort 3 daagse city-trip met een fietstocht door Soweto en memory lane langs alle Nelson Mandela monumenten. Daar heb ik me enorm op verheugd, want de wijsheid van deze Grote Leider ontbreekt bijvoorbeeld bij foute mannen als Robert Mugabe. Wordt vervolgd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *