Don’t worry, be happy!

We zijn nu een paar dagen onderweg. Het zal moeite kosten om de eerste indrukken binnen mijn reguliere 700-woorden grens te laten passen. We zijn beland in een totaal andere wereld en vallen van de ene (positieve) ervaring in de andere.

De vliegreis was lang en behelste 4 vliegvelden. Wel goed afgebouwd, want van het luxe en moderne Düsseldorf kwamen we in het kitscherige Abu Dhabi. Zoals in alle Arabische olielanden staan er alleen maar Aziaten te werken, want weer geen Arabier gezien die zijn witte jurk vuil wilde maken. Na een lange nachtvlucht kwamen we ’s ochtend vroeg op vliegveld 3 in Johannesburg aan. Marion als enige volledig uitgerust, want die kan zittend slapen en had er een keurige 7 uur op zitten. Het is winter op het Zuidelijk halfrond en in Jo’burg was het tegen het vriespunt. De imposante donkere dame die onze boardingpass moest uitprinten liep even weg en kwam met een hete kruik in regenboogkleuren terug. Die stopte ze nonchalant onder haar werkkleding en ging daarna vrolijk met het printen verder.

De aankomst in Livingstone (Zambia) maakte meteen duidelijk wat ons te wachten stond. 1 landingsbaan, taxien tot de voordeur en weer draaien voor de terugreis. Bij de entree maakte een Ebola-bord duidelijk dat we ons geen zorgen hoefde te maken. Toch werd bij iedereen de temperatuur opgenomen met een electronische oorthermometer… De rijen voor een visum waren lang en onduidelijk, maar na een uurtje waren we aan de beurt. Mijn $200 werd op een hoop bij de rest gegooid. De jongen begon extreem langzaam in ons paspoort met zijn balpen handmatig het visum in te vullen. Hij had een prachtig handschrift en was niet van plan lichtzinnig zijn werk af te raffelen. Later, met de koffers al bijna buiten, kwam hij er onverwachts rennend aan. Ik moest mee terug, want hij had het stickertje nog niet in mijn paspoort geplakt. Ik heb hem uitvoerig bedankt voor zijn alertheid, omdat ik anders Zambia en Zimbabwe niet in was gekomen. Hij glom van trots.

Ons eerse hotel is de Zig Zag Town Lodge. Qua hotels doen we het precies andersom dan de vliegvelden en beginnen we dus erg eenvoudig. Maar eerlijk is eerlijk, het is de 2 Zambiaanse hotelsterren helemaal waard. We werden superhartelijk ontvangen door Elllis en haar team, die maar 1 doel hebben: relax! Het lijkt haast een reclame; Don’t worry, be happy. Elke dag, op wisselende tijden, is er in Zambia 4 uur lang geen stroom. Ook de WiFi vertoont veel kuren, tot verbijstering van de meiden. En toch, het went snel. Het is logisich dat iedereen rustig aan doet. Ze hebben werk, eten en zijn altijd vrolijk. Het is voor ons raar om te zien dat in de supermarkt de kassajongen assistentie vraagt omdat ik 8 flesjes water wil afrekenen. Zijn chef slaat ze 1 voor 1 aan op de kassa, omdat de knul zelf niet tot 10 kan tellen…. Het wisselgeld teruggeven lukte hem net.

Maar gisteren was een dag van superlatieven. En godzijdank ben ik nog steeds verbaasd over zoveel schoonheid in de wereld. De Victoria Falls hebben op ons alle 4 een verpletterende indruk achtergelaten. Knetterhard mijn persoonlijke top 3 binnengedenderd. Verblufd en ademloos gekeken naar zoveel natuurkracht. Elke foto of video die je ervan ziet, doet de werkelijkheid tekort. In het Zambiaans heet de waterval Mosi oa Tunya; het water dat rookt en dondert. Niks gelogen! Morgen gaan we poedelen in de Angel’s Pool, een natuurlijk zwembadje aan de rand van de Falls. De Devil’s Pool was 1e keus, maar is ivm de kracht van het water dicht. Omdat je dan over de rand kiepert..

Gisternamiddag zijn we nog even over de Victoria Bridge gelopen naar Zimbabwe. Als beloning voor een half uurtje aan de andere kant twee vette stempels in het paspoort erbij. De zonsondergang was een filmshot uit Out of Africa, het licht intens-oker, ING-oranje en Terracota-rood. Een antieke stoomtrein stond midden op de brug stoom af te blazen, met blasé toeristen erin. Marloes en Anne-Roos moeten om de haverklap stoppen om met hele groepen Afrikanen op de foto te gaan, want ze zijn hier dé attractie! “Please, picture with us?”. Op de terugweg met de taxi naar het hotel nog uitgeweken voor … een overstekende olifant. Midden in de bebouwde kom stapte deze oerwoudreus op zijn dooie gemak naar de malse sprieten aan de overkant.

Het zijn eigenlijk teveel beelden op één dag voor mijn beperkte brein. Ze schieten door mijn hersencellen en veroorzaken bijna vergelijkbare Zambiaanse stroomuitval. En dan gaan we maandag met de Safari beginnen… Maar mijn grootste verbazing is toch de puurheid en relaxedheid van de local heroes. Ver weg van onze complexiteit. Don’t worry, be happy! Hoe mooi is dat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *