¡Adios y muchas gracias!

Het was een soort cliffhanger, de laatste zin van mijn column vorige week. Stoppen op je hoogtepunt? Welk hoogtepunt dan? Sommige volgers zullen al de conclusie hebben getrokken: Frank trekt de stekker uit zijn wekelijkse gewouwel.

En om maar meteen antwoord te geven: klopt! Dit wordt voorlopig de laatste wekelijkse Vroeg Op Zondag. Na zes jaar en bijna 300 columns ga ik er minimaal zes maanden mee stoppen, met een grote kans dat ik ook daarna niet wekelijks terugkom. Het voelt een beetje als het afscheid van Edwin Evers bij radio 538; je zit er al een tijdje tegen aan te hikken, hebt er toch vaak lol in, maar er ontstaat ook een sluimerende onrust. Bij mij was het niet anders.

Meestal schreef ik op zaterdagavond de hoofdmoot van mijn verhaal, die op zondagochtend werd gefinetuned en upgeload op www.vroegopzondag.nl. Daarna de link koppelen aan Facebook en lekker met de dag beginnen. Pas later op de dag keek ik naar de reacties en deelde ik gul likes uit bij elke comment. Iedereen blij.

Het was meestal een leuke zoektocht naar onderwerpen en vaak lagen die voor het oprapen. Zoals deze week. De klimmers-file op weg naar de top van Mount Everest, het kleutergeleuter in het debat tussen Rutte en Baudet, de non-emigratie van Volkert van der Graaf of de arrogante machtspelletjes van Trump. En dan heb ik het nog niet over het ego van Kwalbert van der Linden.

Maar steeds vaker zat ik zaterdag wanhopig te peinzen waarover ik in godsnaam ging schrijven. Weer over Gordon? Over mijn clubje? Over bejaard Witte Mannen Gedrag? Catalaanse toestanden? Onbegrijpelijk vrouwelijk gedrag? Mijn zakelijke blunders? Het was geen echt writer’s block, maar het kostte meer en meer moeite. Dat lijkt me niet de bedoeling van een hobby.

Maar het ergste is nog dat ik zelf bij het nalezen sommige stukjes gewoon ronduit slecht vond. Ik weet dat het niet elke week raak en lollig kan zijn, want zelfs mijn voorbeeld Youp schrijft niet elke week weergaloos. Maar de kwantiteit (wekelijks een stukkie) ging vaker ten koste van de kwaliteit (humor, raak, scherp). Misschien raken mannen boven de 55 wel verstrikt in hun eigen zelfspot en gaan knorrigheid en zeurderigheid de boventoon voeren.

Ik ben een paar keer benaderd om mijn columns voor een breder publiek in de media te schrijven. Ik kreeg hyperventilatie bij het idee dat de deadline dan alles overheerst en ik vond/vind ook dat ik er niet goed genoeg voor schrijf. Het leuk vinden om zondags even tegen jullie aan te zeiken is echt wat anders dan wekelijks op de achterpagina van de Metro te pronken.

En al die mislukte zakelijke uitstapjes buiten mijn vakgebied betekenen ook: schoenmaker blijf bij je leest. Verkoop broodjes en salades, nog een kopje koffie erbij, maar blijf weg bij de Vegas Towels, Nailhoovers, Milkshakemachines etc. etc. En dus ook geen carrière als schrijver of betaald columnist. Kansloos.

En dus ga ik ermee stoppen. De aankomende tijd plaats ik nog wekelijks een oude column van de afgelopen jaren, die ik zelf leuk vond. Kunnen jullie langzaam afkicken. Mischien laat ik me soms onverwachts nog verleiden om Patty Brard als presentatrice van het Eurovisiesongfestival 2020 in Almelo af te zeiken. En natuurlijk blijf ik de reisverhalen posten, omdat ik ze gebruik om alle reisindrukken van me af te schrijven. Alle columns kun je trouwens terug vinden op mijn website.

Maar voor nu is het klaar. Dank voor jullie morele support, geestige opmerkingen en vaak terechte kritiek. Zondags weer wakker worden zonder verplichting. Ben benieuwd wat Marion ervan gaat vinden…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *