Ding-a dong!

Hé hé. Eindelijk. Tjonge jonge. Wat een opluchting. En wat een explosie van opgekropte frustraties. We hebben die FUCKING OOSTBLOKKERS eindelijk terug gepakt met hun naai-stemgedrag. Alle ballen op Duncan!

Elk jaar wijd ik wel een column aan het Euronies-stomfestival. Meestal omdat de Nederlandse inzending ons de risée van Europa maakt en ons diplomatiek naar het niveau Noord-Korea brengt.  Dan komen we aankakken met Sieneke (die Nimweegse tokkie), drie relnichtende Tobbers in glitterpakken, wauwelende Waylon of de 3JS, drie Volendamse droeftoeters. Soms zetten we een Pythosaurus in een vogelverschrikkerspak op het podium en noemde haar dan Treintje (of Trijntje). Sjezus, wat stonden we vaak voor lul. En toch dachten we telkens serieus een kans te maken..

Dat laatste is een typisch Nederlandse ziekte: ZELFOVERSCHATTING. We zijn kampioen voordat er gespeeld is. Of vinden onszelf zo goed dat het niet anders dan winnend kan worden afgesloten. Vaak nemen we in een soort arrogantie-modus lui de laatste hordes, om dan op de streep nog ingehaald te worden door een dood gewaande tegenstander. Die wél de mentaliteit heeft tot het uiterste te gaan én desnoods een hartinfarct krijgt om te winnen. Die met het mes tussen de tanden het licht in je ogen dooft. Fuck, toch weer verslagen.

Daarom worden we zelden kampioen. Voorbeelden zat: 3 WK-finales, maar nooit gewonnen. Ajax vorige week eigenlijk ook. Joop Zoetemelk. Tom DuMoulin in de Tour de France. Max Verstappen tot nu toe. Amsterdam als Olympische stad. Soms zijn we dan teleurgesteld, maar best vaak vinden we als tweede eindigen ook prima. Best goed eigenlijk toch? Het is de Hollandse ziekte, want er is niets erger dan tweede worden. Ik ben in sales-trajecten liever 8e dan 2e. Je hebt in beide gevallen niks, maar als 8e kun je nog besluiten om alles voortaan helemaal anders te gaan doen of de conclusie te trekken dat je nooit gelukkig was geworden bij die klant. Als 2e blijf je malen: waar heb ik die paar punten gemist?

En waarom heeft Dun Kan het wel gered? Dat is simpel: bescheidenheid en geen arrogantie. Hij wilde absoluut winnen en had de kwaliteiten, maar stak pas zijn handen in de lucht toen de Swedish Wous Maffia als een verbijsterde zombie in de camera keek. De meeste Nederlanders hadden in shock naar de voting gekeken. We hadden toch al de vakjury gewonnen? De bookmakers wezen ons toch duidelijk als winnaar aan? De rest was toch bagger? Arcade was toch het mooiste nummer ooit?

Kortom, we waren alweer kampioen voordat de laatste stemmetjes waren geteld. Maar deze keer hadden we Dun Kan. Klaargestoomd door Ilse de Lange uit Almelóóó (het licht staat op rood, het licht springt op groen: in Almelóóó is altijd wat te doen). Ik krijg altijd jeukende huidschilfers in mijn boxershort als ik haar zie of hoor, maar ik geef het toe: het heeft schijnbaar Dun Kan geholpen. Misschien is een carrière achter de schermen voor Ilse een goede oplossing, dan hoef ik geen talkpoeder meer te gebruiken.

Onder de bezielende leiding van quizmaster Gerard hebben wij gekeken naar het spektakel. Professionele puntenlijstjes invullend en vakkundig commentaar gevend. In onze eigen scores kwamen Nld., Zweden, Noord-Macedonië en Zwitserland vaak in de top 5. Italië, Australië, Denemarken en IJsland restte slechts vileine hoon. Maar het is wel een generatie-dingetje, want ons jongste jurylid Anne-Roos had voor die landen juist wel een hoge klassering verwacht en lachte hard om ons zurig gezeur over zoveel gepruts.

Dun Kan maakt ons trots en laat ons zien dat je op kwaliteit en zonder arrogantie ver kan komen. Dat zal niet altijd lukken, want volgend jaar sturen we Li’l Kleine om een soort Italië-act te doen en dan worden we in de voorrondes verslagen door een zingende Litouwse Reus verpakt in een condoom, een schreeuwende Albanese dwerg met glazen benen of een loensende kolibri uit Rusland die Vladimir heet. Het duurt minstens 45 jaar voordat we het songfestival weer  winnen.

Maar dan hebben mijn meiden allang het wereldwijde franchise concept Duncan Donuts verkocht  dat ik gisteren ben begonnen. Want je moet wel snel toeslaan als je 1e bent geworden. Meteen cashen. En zo snel mogelijk stoppen. Op je hoogtepunt. Ga ik ook doen. Daarover volgende week meer…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *