Kofferitis

Even geen sport of actualiteit deze week. Na het debacle van Brakkelona dinsdag (volkomen terecht uitgeschakeld door een beter Liverpool) niet eens meer de moeite genomen om naar Ajax te kijken. En de verschrikkelijke aso’s die in een geel hesje onbeschoft het torentje binnenliepen, hebben zichzelf vakkundig buitenspel gezet. Niemand die ze nog maar een beetje serieus neemt. Droeftoeters.

Vandaag ga ik afdalen naar een klein, duister hoekje van het menselijk brein. Daar waar kortsluiting ontstaat tussen logica en bizarre gedachtenkronkels. Waar het menselijk handelen tekenen vertoont van neurotisch, voorgeprogrammeerd gedrag. Waar je je voor schaamt, als het jezelf betreft. En om het ijs te breken, geef ik alvast een persoonlijk voorbeeldje: ik ruik aan mijn sokken, voordat ik ze in de wasmand doe. Om te ruiken of het een zware dag was. Ik had ook gewoon in de spiegel naar mijn wallen kunnen kijken. En toch ruik ik aan mijn sokken…

Gister, op Eindhoven Airport, was het een drukte van belang. De nieuwe systematiek, waar je zelf de koffers moet inchecken aan een onbemande balie, zorgt bij veel mensen voor een oksel klotsend stressmomentje. De instructies zijn niet duidelijk, de rij achter je mort dat het lang duurt en dan gaat ook om de haverklap het systeem in storing. Er liepen talloze service-meisjes van rond de 25 en gezien hun uiterlijk waren ze allemaal dochters van de zaad donerende dokter Karbaat: hetzelfde truttige knotje, dezelfde treurige vleeskleurige panty’s onder de dodelijk saaie blauwe knierok en een verveelde, bijna hautaine blik in de ogen. De storingen werden niet verholpen. En service verlenen door mensen te helpen met inchecken stond schijnbaar niet op pagina 125 van de manual.

Als je dan een pondje teveel in je koffer hebt, krijg je een bonnetje en mag je 30 meter verderop tandenknarsend in de volgende rij gaan staan om de boete te betalen. Ook daar zaten vijf Karbaat-dames, maar slechts twee balies waren open. Wel stond er op een knullig bordje dat er trainingen plaatsvonden om in de toekomst nóg betere service (pagina 266 van de  manual) te kunnen verlenen. Met ingehouden woede sloten we aan bij de volgende rij om door de douane te komen om daarna te rennen naar de gate. Daar stond gelukkig geen rij meer en we ploften net op tijd in de vliegbus naar Girona.

Ik weet dat het inpakken van een koffer voor veel vrouwen een extreem stressvolle gebeurtenis is. Hoeveel truitjes neem ik mee? Welk ondergoed past bij dat zomerrokje? Zal ik een poncho meenemen, just in case? Welke slippers/sneakers/pumps passen er onderin de koffer? Is een badpak ook handig, naast 4 bikini’s? Mag de Hamman-scrub van Rituals mee in de handbagage? Heb ik een strapless BH nodig in Marrakesh? Zijn drie rollen mascara-remover van de Hema wel genoeg voor een weekendtrip? Neem ik naast de krultang ook de ladyshave en de epilator mee? Hebben ze wel granola in Valencia? Hoeveel ondergoed moet er mee voor 5 dagen? Ligt de Jan of de Linda al klaar?

Ik ken die stress niet. Nooit gehad. Er zijn maar drie dingen belangrijk om te kunnen reizen: paspoort, telefoon, geld. Met een paspoort kom je het land uit, op de telefoon staat je ticket en met geld koop je evt. extra ondergoed, Hamman-scrub, mascara-remover en granola. Ik weiger ook pertinent om een week van te voren al mijn spulletjes op de logeerkamer klaar te leggen. Neurotisch perfectionisme. Misschien is het ondankbaar naar je partner, die wel de moeite neemt om niets te willen vergeten. Maar toch is het credo: doe jij lekker jouw ding, maar verwacht niet dat ik er aan mee doe.

Is het de oertijd die heeft bepaald dat vrouwen zich wel druk maken over de reisdetails en de mannen niet? Was het een kwestie van “die mammoet moet dood” tegen:  “help!!! die dode mammoet weegt 1300 kilo, kunnen wij zijn oorsmeer gebruiken als scrub, hoe verdelen we het vlees in 200 porties, wie trekt Mammoet’s jas uit, is zijn teennagel geschikt als vijl, kan ik van zijn borstharen een kek truitje maken?”

Kofferitis, de stress van koffers pakken,  bestaat echt.  En alle goede intenties worden door het andere geslacht besmuikt weggelachen. Omdat de bestemming belangrijk is, niet de weg er naar toe. Het gaat om de finale. Auw.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *