Silencio!

Soms kijk ik verwonderd terug op een week, in de aanloop naar een nieuwe column. Dan vraag ik me op zondagmorgen serieus af hoeveel er in een week past of hoeveel een hersenpan verdragen kan. Mijn oren hebben het deze week opgegeven. Het werd teveel voor ze.

Nadat we op zondagavond onze Andalusische vrienden weer in Barcelona op de vlucht terug naar het Zuiden hadden gezet, reden Marion en ik zwijgend terug naar huis. In die anderhalf uur was de enige tekst: “mag ik even het pasje voor de tol?” Het was een prachtig, gezellig, hilarisch en ook oorverdovend weekend. Niet geheel toevallig meldde ik me maandagmorgen bij de CAP, de Catalaanse Eerste Hulp Post, voor een pijnlijke oorontsteking. Met een anti-biotica kuur om een paard plat op zijn rug te leggen, reed ik naar terug naar Rosamar. Daar sijpelden de eerste Utrechtse berichten binnen..

Weer is een eenzame, mislukte, agressieve looser in staat gebleken een heel land figuurlijk te gijzelen. Vorige week waren in Nieuw-Zeeland meer dan 50 mensen op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Nederland was tot nu toe de dans ontsprongen, maar een doodgewone tram op een alledaags moment werd een horror-scene. Je zult je vader, dochter of echtgenoot maar op die manier voor eeuwig verliezen. Ik heb ooit een brief geschreven aan die egoïstische Duitse piloot die een heel vliegtuig tegen een Franse berg aan knalde. De vraag is hetzelfde: Waarom? In godsnaam waarom?

Ons land reageerde eigenlijk on-Nederlands ingetogen, maar na een dag konden sommige politieke partijen het niet laten om er nog snel politieke munt uit te slaan voor de Provinciale verkiezingen op woensdag. En ze werden voor dat schandalige gedrag nog beloond ook met extra zetels. Ik werd niet stil van de onverwacht grote overwinning van Forum voor Democratie. Ik was wel sprakeloos én gefascineerd door de elitaire overwinningsspeech, waar de meeste FvD-stemmers niets van zullen begrijpen. Er zaten nogal wat Trumpiaanse beweringen in. Ook in Nederland is het vanaf nu blijkbaar normaal om “alternatieve” feiten als waarheid te verkondigen. Vreemde tijden.

Op de dag dat wij een plaatsje zijn gestegen op de wereldranking van gelukkige landen ( nr. 4!!!) stemmen we massaal op een partij die ons het tegenovergestelde voorspiegelt; wij zijn een onveilig land met teveel binnenkomende asielzoekers, klimaatverandering is een hoax en de linkse elite helpt het land naar de kloten. Maar wat ik er ook zelf van vind, deze onrust heeft de laatste jaren diep in onze maatschappij wortel geschoten. En het lukt nu Thierry Baudet, zoals voorheen Fortuyn en Wilders, om deze  ontevredenheid goed te mobiliseren. De tijd van negeren is voorbij.

Aan het einde van de week slonk mijn oor weer naar normale proportie, zodat ik niet meer als Dr. Spock door het leven hoefde. Er drongen ook weer wat positieve geluiden binnen, zoals het gejuich van een volle Kuip na een makkelijke zege van het Nederlandse Elftal. Door het onverwacht mooie weer draaide de ongeduldige vogelgemeenschap in mijn Duitse tuin de volumeknop helemaal open. Precies onder ons slaapkamerraam dient de grote satellietschotel ook als podium voor twee innig verliefde houtduiven. Je zou verwachten dat na 10 jaar amoureuze perikelen dat geroekkoek weleens klaar is, maar het enthousiasme van een monogaam tortelstel is ongeëvenaard. Klotenbeesten..

Om de geluidsarme week goed af te sluiten zijn we gisteren, dankzij vriendje Bob, naar de  Ziggodome geweest  voor een live concert: heel Holland zingt Hazes. Het werd een gezellige meezing-avond zonder pretenties. De uil van Minerva kwam er in ieder geval niet in voor. Drie uur lang kwetterden bekende NL-artiesten de liedjes van volksheld Hazes door de concert-tempel. Dochter Roxanne viel een beetje uit de toon, het duet van André jr. met zijn vader was best creepy. Op het podium verscheen een hologram van Hazes sr, zo griezelig echt dat je hoopte dat de slachtoffers van de Utrechtse tram ook op die manier weer terug gehaald konden worden. Ooit moet dat toch lukken.

Vroeg in de ochtend trof ik in mijn brievenbus het tekeningetje aan, wat bij deze column staat. Het handschrift wat mijn naam erbij heeft gezet, komt mij heel bekend voor. De boodschap is even hard als duidelijk. Ik werd er stil van. Past helemaal in deze week.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *