Sóc Culé

Dit wordt een emotionele tranentrekker. Van een subjectieve dimensie die alle realiteit uit het oog verliest. Omdat ik intens blij ben, en ook een beetje opgelucht. Op zaterdag werd een week keihard buffelen beloond met een gelukzalig potje voetbal. Maar het is veel meer dan dat!

Mijn voorliefde voor het clubje uit Barcelona is alom bekend (neem ik aan). Dat is twee dagen na mijn geboorte ontstaan. Voordat mijn vader mij goed en wel bekeken had, had ik al de voetbalgeluiden van FC Barcelona gehoord in mijn geboortekribje. De geboortevleugel van de Clinica Maternitat grensde aan het trainingsveld van FC Barcelona, aan de voet van het machtige Camp Nou. Ik weet zeker dat er naast dieprood bloed ook een blauwe variant door mijn aderen loopt. Samen vormen ze de clubkleuren van FCB, het Blau-Grana.

Clubliefde overstijgt bijna alle andere liefdes-varianten. Niet zozeer in belangrijkheid, want ouder- of familieliefde heeft een oervorm die geen overdreven expressie nodig heeft. Dat is er gewoon, altijd en doorlopend. Maar het irrationele van clubliefde is voor normaal denkenden volstrekt onbegrijpelijk en ondenkbaar. Niet slapen om een verloren potje? Belachelijk. Een hekel hebben aan elke kleur van de aartsvijand? Ridicuul. Verlamd en strontnerveus zijn, een uurtje voor die belangrijke wedstrijd? Zielig.

Maar zo werkt het wel, als doorwrochte supporter. Ik krijg geen hap door mijn keel, als het echt een cruciaal potje wordt: d’rop of d’ronder. Mijn dames zien het gelukkig bijtijds aankomen en gaan elke onnodige confrontatie uit de weg. Ze zullen ook geen misselijk makende opmerkingen maken, zoals: “het is maar voetbal..”. Wijselijk hebben ze besloten dat gelijk hebben en gelijk krijgen heel leuk functioneert in de normale wereld, maar rondom een voetbalwedstrijd een regelrechte provocatie is die kan leiden tot een gezinsdrama van ongekende omvang.

Afgelopen week moest mijn clubje 2 keer tegen de aartsvijand, die Witte Natnekken uit Madrid. Je hebt over de hele wereld wedstrijden tussen rivalen. In Engeland City tegen United, in Duitsland de Kohlenpot Derby tussen Schalke tegen Dortmund, in Nederland Ajax tegen Feyenoord. Maar het zijn zoutloze varianten op de titanenstrijd tussen Barcelona en Real Mierda. Omdat een eeuwenoude machtsspel inclusief een vuile burgeroorlog ervoor zorgen dat dit potje voetbal zwaar beladen was, is en zal blijven. De Catalanen tegen de Castillanen, de Republikeinen tegen de Koningsgezinden. Het zit heel diep en overstijgt het voetbal. Niet voor niets is de slogan van FC Barcelona ‘Més que un club’; meer dan een club.

Maar we hebben twee keer gewonnen, deze week! Met 0-3 en 0-1! In het hol van de leeuw, in Bernabeu, het stadion van Madrid. Door Catalanen steevast Merdabeu genoemd; ‘ik zie stront’. Als een brugpieper van 12 jaar heb ik losgeslagen door de huiskamer gerend. Bij elk doelpunt en na afloop van beide wedstrijden. Schreeuwend, vloekend, hysterisch van blijdschap. Volkomen losgeslagen emoties, zoals de Duitsers mooi verwoorden: Himmel jaugzend oder zum Tote betrübt. God, wat voelde het goed om de al jaren durende hegemonie in de Spaanse competitie en beker juist in dat Witte Reus Stadion te verstevigen. ‘Madrid, Cabrón, saludo al Campéon!

Tuurlijk ken ik azijnpissers met een wit T-shirt die dan smalend wijzen op de veelvoud aan bekers met de grote oren die Real Mierda de afgelopen jaren heeft gewonnen. Beter gezegd, gestolen! Zoals in het Franco-tijdperk, toen Madrid ook alles won. Geen scheidsrechter die het op cruciale momenten aandurfde om de Koninklijke niet aan een overwinning te helpen. Eind jaren 70 stond Madrid in de onderlinge duels met 60-23 voor, qua overwinningen. Maar sinds gisteren, dik 80 jaar na de burgeroorlog en 40 jaar na het overlijden van dictator Franco, staat Barcelona weer voor. 96 tegen 95! Je leest het al, het gaat voor de culés (bijnaam voor Barcelona-supporters) helemaal niet alleen over voetbal. Més que un Club!

Vraag je je af wat je ermee moet, met al die non-info hierboven? Niks. Helemaal niks. Het is alleen maar irrationele clubliefde van een dolgelukkige supporter. Die morgen weer een witte boxer-short aan trekt. Omdat je daarin zo lekker scheten kan laten. De maagdelijkheid van dat witte tenue lekker bedoezelen. Misschien loop ik er over 20 jaar wel als de supporter op de foto bij. Heel Culé!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *