Kokette Koplampen

Het kon niet langer. Marion stapte steeds vaker met tegenzin in. Al jaren stelde ik het onvermijdelijke moment uit, telkens met een andere smoesje of met schrale hoop. Maar het werd dealen en wheelen op de 2e hands automarkt.

Het verhaal begint bij onze oude trouwe Grijze Bus in Spanje. In 2010 gekocht, slechts zeven lentes jong en een enorme stap vooruit na het droeve afscheid van onze Rode Tank, de Renault Mégane. Ineens konden er zeven man tegelijkertijd mee naar het strand, naar FC Barcelona of stappen in Lloret. De Opel  Zafira werd al snel de geliefde allermans vriend, onze Hoer van het Parcours. In de Pyreneeën wilde ze weleens wegslippen in de sneeuw, maar meestal stuurde ze als een echte Duitser ‘so scharf wie ein Rasierklingel’.

Maar vorig jaar werd het duidelijk:  vaker kreunend wakker, kreupel in beweging, trager als een slak, blauwe pluimen uithoestend en zelden nog koude lucht. De Spaanse APK was dan wel weer een makkie, het lijstje ongemakken werd steeds groter. In het najaar viel er een cilinder af, ging de airco kapot en deed de centrale vergrendeling het niet meer.  En als klap op de vuurpijl vielen vorige maand de dashboard-klokjes uit. Dus met 0 km per uur en 0 toeren per minuut tuffen we nog rond, hopend dat het benzinelampje niet zou verzaken. Marion wordt met de dag chagrijniger.

Eerst ging Marion’s Hollandse bolide in de verkoop. Op Markplaats had ik een wervende campagne voor deze witte topper, met een stevige prijs voor een 10 jaar oude Qasqai met veel km. Behalve  banale reacties van buitenlandse koopjesjagers die denken dat ze op de Zwarte Markt in Beverwijk zijn, gebeurde er weinig. Maar twee weken geleden stond er op zondagmorgen ineens een vreemd appje op mijn telefoon. Een paar uur later was ik Marion’s sweetheart al kwijt. Een Koerdische Irakees, Jamal uit Sittard, was dolgelukkig en reed als een blij ei de straat uit. Hij stuurt me nu nog regelmatig appjes: “hello , goed Mogen, auto is ech goed. Dank je wel vriend”

Met één auto minder was carpoolen de afgelopen twee weken pure noodzaak. Af en toe werd de Toyota Starslet van haar moeder ingezet om de nood te ledigen, maar het bleef gerommel in de marge. En daarom hakte ik de knoop door om dit weekend niet mee naar Spanje te gaan, maar een vervangende auto te vinden. Al maanden had ik op Autoscout Deutschland de juiste types in de gaten gehouden. Drie  favorieten stonden allemaal diep in Duitsland te koop, in plaats van lekker dichtbij in het Ruhrgebiet. Dat werd kilometers vreten.

Om een vliegende start te maken, sliepen we vrijdagavond, na een avondje bij vriendinnetje Sandra, in het Van der Valk in Eindhoven. Door Booking.com superscherp geprijsd en door mijn meisje met allerlei trucs nog verlaagd naar €43,=. De kamer van 35m2 was super de luxe en compleet. En na een heerlijke nacht zette ik Marion af bij het vliegveld om snel door te rijden naar Erlenbach am Main, ver voorbij Frankfurt. De chagrijnige autohandelaar van de eerste auto was iets te pushy. In Duitsland wordt 80% van de 2e hands automarkt door met name Turken gerund en dat heeft mij al vijf keer een prima auto opgeleverd. Maar deze Sultan deed er alles aan om onbetrouwbaar over te komen, wat ook bleek uit de incomplete autogeschiedenis. Toen er ook niets te onderhandelen viel over de prijs, zat ik 15 minuten later alweer in de auto, op weg naar de volgende.

Het was liefde op het eerste gezicht. Een tikkie verscholen op het garageterrein stond een jonge lookalike van onze terminale Spaanse Zafira naar mij te lonken. Haar kokette koplampen straalden naar mij:  “Neem me mee, ik doe alles wat je van me vraagt.” Uit haar zicht onderhandelde ik met de keurige Duitse Opel-garagehouder de laatste 500€ eraf. Dinsdag mag ik haar ophalen, na nog een vers slokje olie en ietswat make-up op haar grijze flanken. Het was een zwaar dagje van 1000 km rijden, maar het resultaat is top!

Deze zomer mogen Oud en Jong nog samen doorbrengen in Spanje. Zoals je een oude hond in de laatste fase vast laat vergezellen door een puppie. Daarna gaat Oudje waarschijnlijk een negende leven leiden (of lijden) in Gambia. Wat zijn we haar dankbaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *