Wegwee

Zo, Blue Monday overleefd. Het waren, sinds onze terugkomst uit Gambia, eigenlijk 12 Blue Mondays; grauw, beetje sneeuw, koud, druk op de weg, stress op het werk. Het warme gevoel van de binnenlanden van Gambia is dan ver weg. Als sneeuw voor de zon..

Gistermorgen, op de wiebelige trap van de Ryanair bus in Girona, prikte diezelfde zon brutaal in mijn ogen. Als eerste voorzichtige signaal dat de winter zijn dominante positie aan het verliezen is. In Catalunya worden calcots, die heerlijke bovenmaatse lenteuitjes die je zwartgeblakeerd van de open haard eet als een nieuwe haring, weer volop verorberd. We hebben ooit een werkwoord verzonnen voor de penetrante winden die ze veroorzaken: calcoteren. Je knalt jezelf als het ware het voorjaar in.

En we zijn weer compleet, met zijn vieren. Marloes is meegevlogen en gisteren hebben we Anne-Roos opgehaald van het treinstation in Barcelona, samen met 3 oversized koffers. Haar Erasmus-studietijd aan San Jorge Universiteit van Zaragoza zit erop en ze kan binnenkort haar bachelor-diploma ophalen. Deze trotse vader voelt ook een ietsjepietsje jaloersheid. Haar volgende levensfase  gaat nu van start, de (werk)wereld zal worden ontdekt , idealen kunnen nog worden omgezet in daden.

Vrijdagavond zat ik met zes oud-studiegenoten van de Hotelschool in Wageningen een eenvoudige blauwe hap te eten in Arnhem. Het is bijna 35 jaar geleden dat wij onze, voornamelijk benevelde studiejaren hebben beeindigd. We hebben nog dezelfde humor als vroeger en iedereen neemt, haast onmerkbaar, weer de identieke positie in als in onze schooltijd. Maar de tand des tijds heeft zichtbaar diepe groeven in ieders gelaat achter gelaten. 

De tweede helft van de vijftig klopt op onze deur en daarmee het laatste decennium van een werkbaar leven. Voor het eerst in mijn leven merk ik bij mezelf dat leeftijd een issue is geworden. Ik heb de afgelopen tien jaar redelijk relaxed geleefd en heel veel vrije tijd gehad. Mijn interim-klussen gingen gepaard met fantastische vergoedingen, waardoor drie dagen werken per week meer dan voldoende was om heel aangenaam te leven. Veel vrije tijd is dan geen luxe, maar de norm.

En toch heb ik in december de knoop doorgehakt en ben weer vol voor het ondernemersschap gegaan. Nog één keer het kunstje doen en volle bak erin. Ik ben al twee jaar met de Groene Artisanen bezig, maar had de financiele veiligheid van de interimklussen aangehouden om geen salaris uit een beginnend bedrijf te onttrekken. Maar het knaagde, aan twee kanten. Was ik het interimgeld nog wel waard als mijn aandacht er niet helemaal lag? En was ik wel echt aan het ondernemen, als parttimer?   

Sindsdien heb ik elke dag wel een keertje spijt en elke nacht een slapeloos momentje om een onbenullig detail dat niet uit je dakpan wil: “ Heb ik van de reiskosten van Marielle wel betaald? Heb ik die flutmail van die zeiksnor al beantwoord?  Heb ik de vakantievervanging van Els in Eindhoven wel geregeld?” Ik zit weer ‘s avonds aan de huiskamertafel door te werken en met maatje Bob te appen over van alles en nog wat. Alle tegeltjes kunnen weer aan de muur: Groeien kost geld. De kosten gaan voor de baat. Ik wens je veel personeel toe.” 

Mijn lichaam, jarenlang fysiek mishandeld door mijn grenzeloos Bourgondische gedrag, krijgt er nu nog een psychische aanval uit onverwachte hoek erbij: stress. Niet echt verstandig in je 57e levensjaar. Het wordt tijd om snel een nieuwe balans te vinden. Zowel op de weegschaal als in mijn hoofd. Gelukkig heeft Dry Januari al twee kilo winst opgeleverd, maar voor de volgende tien moet ik toch echt een plan maken. Want na 40 jaar ineens geen suiker meer in je koffie doen is leuk, maar zet te weinig zoden aan de dijk. Misschien Pleun weer eens bellen?  

Wellicht ben ik wel zo melodramatisch vandaag, omdat ik last heb van een nieuwe aandoening. Het heet Wegwee, als tegenhanger op Heimwee. Het gevoel, na een mooie reis of buitenlandse ervaring, om na een week alweer weg te willen. Even thuis hallo zeg en dan hopsakee> next adventure: Hoe zou het zijn in Noord-Korea? Is Mongolië raar? Colombia nog gevaarlijk? Sierra Leone al hersteld van de burgeroorlog? Patagonia met een Jeep te doen? Het is een sluipmoordenaar, die Wegwee.

Maar in 2019 gaat er niks van komen. Aan de bak. Met mijn bedrijf en mijn lichaam. Schop onder mijn gemakszuchtige hol. Eindelijk weer.

Één reactie op “Wegwee

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *