GAMBIA PART 4: de Ceremonie (vrijdag-zaterdag)

VRIJDAG

Om 07.00 uur, na amper 5 uur slaap, ging in ons hotelletje onbarmhartig de wekker. De laatste en officiële dag van de ceremonie begon vroeg. Door alle inkopen en onverwachtige giften waren we door de Dalasi’s heen en ging ik in het ochtendgloren naar de enige geldautomaat van Basse. Vijf bankpasjes verder had ik pas in de gaten dat er niet meer dan 20 briefjes van 100 uit de automaat kwamen. Daar zou je in Nederland prima mee wegkomen, maar het leverde dus maar een opname van € 40,= op, achteraf ruim voldoende voor 2 dagen.

Het hobbelpad vanaf Basse werd door Ibrahim met steeds meer handigheid genomen, dus ongeschonden reden we tegen 08.00 uur de compound binnen. Eerst moest ik lopend met Ibrahim naar de ouders van Hadja om daar met een kort ritueel de goede aankomst van Hadja in huize Ibrahim te bevestigen. Iedereen viel ons in de armen en onder luid gezang liepen we terug, waarbij Ibrahim’s nervositeit opviel voor het volgende onderdeel.

Onder de ‘partytent’ hadden alle mannen van het dorp zich verzameld op uitgespreide kleden om de formele Islamitische huwelijksvoltrekking te doen. Zonder Hadja. Die bleef tot vroeg in de avond uit beeld, binnen. Om de circa 40 mannen stonden alle vrouwen en kinderen toe te kijken. Ik werd door de Iman gevraagd ook op het kleed naast hem plaats te nemen, wat Ibrahim zichtbaar opluchtte. Het volgende half uur werden er lange Koran-verzen voorgelezen en uiteindelijk gingen de zeven wijze mannen om de beurt Ibrahim een rijk huwelijksleven toewensen en mij (ons) te bedanken voor de eer om naar Gambia te komen om aanwezig te zijn. Instemmig gemompel volgde….

Dit was het moment dat ik door de dorpoudste werd gevraagd om te gaan staan en het kado te overhandigen aan Ibrahim en te speechen. Ik had vooraf met  Ibrahim overlegd om de envelop niet open te maken, omdat er jaloezie zou ontstaan als iedereen kon zien wat het huwelijkskado van Nederlandse vrienden en familie zou zijn. Het was nl. het Gambiaanse equivalent van twee jaarsalarissen… Maar ze konden wel raden dat het meer was dan 100 Dalasi en dus werden we allemaal middels bloemrijke volzinnen bedankt. Ibrahim vertaalde wat hij kon, maar alleen de woorden Faran (mijn naam), Maryama (Marion’s Islamitische naam) en Olanda klinken in het Madinka’s herkenbaar.

Na ruim een uur was het voorbij en verdwenen de mannen om de hele dag niet meer terug te komen. Langzaam stroomde Ibrahim’s terrein vol met vrouwelijke familie en kinderen die van heinde en verre waren gekomen en op hun paasbest paradeerden. Het gezang, gelach en geschreeuw steeg tot orkaanhoogte op het moment dat tegen 18.00 uur meer dan 300 familieleden aanwezig waren. Hadja had gezelschap gekregen van Marion en werkelijk urenlang was het in het piepkleine, snikhete kamertje een komen en gaan van zingende dames. Ik mocht als enige man naar binnen om Marion regelmatig van water te voorzien en werd dan luid bejubeld en vooral aangeraakt en op de foto gezet.

Drie keer moest Maryama zich omkleden en drie keer kwamen dan alle vrouwen naar binnen om foto’s met haar te maken. Het was een beetje sneu voor Hadja, want mijn Maryama was met haar prachtige kleding en mooie henna-tatoeages het onbetwiste middelpunt geworden. Gelukkig bleek het juist een grote eer te zijn voor Hadja dat ze zo’n bijzondere getuige had. Onze personal assistente Feroq legde mij uit dat dit Hadja’s status zou bepalen. Haar bruiloft zou nog jaren hét gesprek van de weide omgeving blijven..

De avond viel, overal werd gegeten en gezongen. Langzaamaan gingen de verre gasten lopend in hun prachtige outfit terug naar hun dorpen. Marion raakte een beetje oververhit en kon geen mobiele telefoon meer voor haar snufferd zien. Tegen 21.00 uur wilde Ibrahim ons wegbrengen om eindelijk van de huwelijksnacht te kunnen genieten, maar het afscheidsrondje leverde weer honderden fotomomentjes op. We douchten onder het koude water het stof en de vermoeienis van ons af en vielen in een diepe coma van 11 uur.

 

ZATERDAG

Het laatste onderdeel van alle ceremonies, op zaterdagmorgen, was een beetje cru. Eindelijk mocht Hadja haar piepkleine kamertje verlaten, maar alleen om zwaar gesluierd met vier kledingslagen op hoge hakken een rondje over de zandpaden van het dorp te maken, met naast haar de überbitch van alle rituelen. Iedereen moest namelijk zien dat ze bezet was: afblijven dus! 

Bij Hadja’s terugkomst was Ibrahim zwaar geïrriteerd, want de geplande vertrektijd terug naar de hoofdstad werd met uren vertraagd. Maar eerst kwamen alle dames, vaak met tranen in de ogen, afscheid nemen van met name Maryama, de rising star of Damphe Kunda. Geen man meer gezien overigens. In de auto vertelde Ibrahim dat hij ‘s nachts met Hajda de inhoud van de envelop had geteld. Hij vroeg ons, nog steeds beduusd, om alle Nederlandse vrienden en familie namens hem en Hadja te bedanken voor het enorme geschenk. Het was voor ons ook heel bijzonder om na zoveel jaar zijn kinderen Aisatou, Fatimata en Frank Dos te ontmoeten!

En dus begonnen we pas tegen 13.00 uur aan de terugreis, wederom in een volle en snikhete Mercedes. Iedereen was moe, de hitte ondraaglijk, de weg gevaarlijk en de politiecontroles duurder dan op de heenweg. Pas 7 uur later kwamen we compleet gesloopt in ons hotel aan, in de andere wereld. Na een snelle hap konden we beginnen met onze langverwachte eigen ceremonie: WARM DOUCHEN! Ik hield gewoon even mijn lange donkerblauwe broek aan om die vervolgens met douchegel schoon te schrobben, want zoals die er inmiddels uitzag, kon ik er morgen niet mee in het vliegtuig….

En vandaag hebben we helemaal niks gedaan. Geluierd op het strand, als alle andere toeristen, met een hoog Benidorm-gehalte. We zijn nog beduusd, maar weten ook dat we iets onwaarschijnlijks hebben meegemaakt. 

‘A once in a lifetime’!

PS:

Zondag a.s. komt er geen column. In plaats daarvan zal ik de leukste en mooiste video’s van ons Gambiaans Avontuur uploaden. Zodat ik zelf ook blijf realiseren dat dit echt gebeurd is. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.