GAMBIA PART 2: De Voorbereiding

Als je reist, vliegt soms de tijd voorbij. Maar vaker vraag je je af hoe alle indrukken en ervaringen in één dag kunnen passen. De afgelopen drie dagen waren een onwezenlijke rollercoaster die nog lang niet voorbij is..

Zondag hebben we onder leiding van Ibrahim een trip gemaakt langs de bezienswaardigheden in de omgeving. Alle belangrijke plaatsen zoals Banjul, Serekunda en Bakau liggen een beetje aan elkaar geknoopt. Na een bezoek aan het nationale stadion van Gambia, leek het er even op dat ik ‘s avonds bij een heuse Africa Cup-wedstrijd van Gambia tegen Marocco zou zijn, maar het was loos alarm. Geen idee wie er uiteindelijk gespeeld hebben. Het was wel apart om een paar uur voor de wedstrijd nog ongecontroleerd door het stadion en over het veld te kunnen banjeren. Vriendelijk blijven zwaaien en doorlopen

.

‘s Middags hebben we tientallen handen geschud bij een voorstelrondje langs 4 of 5 huizen. Iedereen was familie van elkaar en bijzonder trots dat we langs kwamen. Het waren bijna alleen vrouwen met heel veel kinderen, want de meeste mannen werken in Spanje, Duitsland of Italie en heten Ibrahim 1, 2 of 3. Ibrahim 2 (voor de insiders, die met die droomogen) is nu een gewiekste handelaar in Duitsland. Zijn twee vrouwen hebben net drie kleine jongens (één tweeling) van 4 weken op de arm, het resultaat van zijn laatste thuisbezoek…

Het waren schilderachtige taferelen: huiskamers vol met gigantische fauteuils, keukens met 1 koelkast en een gasbrander op de grond, rondkruipende babys en krioelende kinderen die ons Bango: “Blanke” noemen. En wat was iedereen blij en vrolijk! If you have nothing, you can’t loose anything. 

Maandag hadden we een afgedwongen rustdag, waarbij Ibrahim en Hadja zich onwennig op het strand meldden. Onze nieuwe rastavriend John van John Raymond’s Rasta Bar & Restaurant legde ons de hele dag in de watten, waardoor onze vrienden langzaam ontdooiden en genoten van de “luxe.”

Ze vertrokken rond 16.00 uur, waarna wij genietend van de namiddagzon en de heerlijke temperatuur lummelden op het strand, de zonsondergang bekeken en vroeg het kribje indoken. Dinsdag beloofde een zware inkoopdag te worden…

.

Ongewoon op tijd kwam Ibrahim cs. om 10 uur bij ons hotel. Onze eerste stop was bij een grote bank en wat daar gebeurde is genoeg om een aparte column aan te wijden. Tijdens het achteruit inparkeren schuurde Ibrahim, ondanks nauwkeurige aanwijzingen van de bewaker, vol langs de rechterachterkant van een hagelnieuwe Mazda5. De bestuurder stapte relaxt uit om te kijken en Ibrahim deed hetzelfde. Het was het type schade waar wij politie- of verzekeringswerk van maken. Na een korte conversatie pakte de Mazda-man een doek en wreef wat over de bumper, terwijl Ibrahim mij wenkte om mee de bank in te lopen. Binnen vroeg ik hoe hij het opgelost had. Simpel: hij had de Mazda-man gevraagd of het zijn auto was en die had geantwoord dat het een overheidsauto was. Daarop was Ibrahim’s onnavolgbare antwoord geweest dat hij er dan aan meebetaald had en eigenlijk ook mede-eigenaar was. Case closed!

Binnen kroop Ibrahim alvast vijf plaatsen voor, die hij gaanderweg door andere voordringers weer kwijt raakte. Na tien minuten kwam er een struise dame in plooirok binnen, een grote grijze jute zak achter zich aan slepend. Via twee speciale sluizen met alarm kwam ze achter de open balies uit, waar iedereen haar kon zien. Samen met een collega werd de zak omgeschud en vielen er tientallen dikke stapels bankbiljetten op de vloer. Met een paar plastic kratten werden de meesten achter een deur weggezet, maar een grote stapel bleef in het zicht op een tafel achter de balies liggen, klaar om te worden gebruikt voor geldopnemers. Ik was echt de enige die verbijsterd rond keek, de rest bleef stoicijns en verveeld op zijn beurt wachten.

Daarna hebben we uren over de typisch Afrikaanse markt van Serekunda geslenterd om extra inkopen, kadootjes, fruit, tomaten, cosmetica en god weet wat meer in te slaan. Ruim anderhalf uur waren we kwijt in een soort van schoonheidssalon, waar eerst Hadja nieuwe nagels, nieuwe wenkbrauwen en handtatoeages kreeg aangebracht. Daarna was het Marion’s beurt. Werkelijk kunstzinnig waren de ontwerpen, maar de kramp van de ongemakkelijke houding brak haar bijna op. Het resultaat mocht er zijn en Hadja was dolblij met haar bruidsgetuige in hetzelfde patroon!

 

Zo dadelijk worden we opgehaald en begint de pittige tocht naar de binnenlanden. We zijn voorbereid: alle hulpmiddelen tegen wagenziekte bij de hand, proviand voor onderweg en een volle tank in de Mercedes. En we hebben een hagelnieuwe mobiele telefoon met Gambiaans nummer 22955883 (totaal € 8,80!) zodat we in de binnenlanden voor Ibrahim bereikbaar zijn. Wifi, 4G en dataroaming zijn kansloos daar. We slapen nl. in een guesthouse in een ander dorp, waar wel water en stroom is. Onze gastheer Ibrahim heeft overal aan gedacht!

Dampha Kunda, here we come! 

 

Één reactie op “GAMBIA PART 2: De Voorbereiding

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *