Toontje lager

Hèhè, Kersemus kan beginnen. We hebben allebei de eindejaars-stress op het werk overleefd en zijn voordat de treurige kerstborrels begonnen al het land uit gevlucht. Even Spaanse zon tanken, beetje kokerellen voor familie en vrienden, bijkletsen met de Catalaanse notabelen van het dorp en de herfst-rommel rondom het huis beetje opruimen. Wat een straf.

Ik heb het wel weer druk met Gambiamigos Tours, mijn kleine clandestiene reisbureautje. Uit alle hoeken en gaten komen de aanvragen weer binnen, want het informele netwerk rondom Ibrahim weet de weg naar Rosamar te vinden. Logisch ook, want zonder creditcard en laptop is internetboeken best lastig. Vueling, de Spaanse lowcostcarrier (en dé favoriet van Francesco!) vliegt elke zaterdag op Banjul, de hoofdstad van Gambia. Ze zijn alleenheerser op die route, dus vooral in vakantietijden zijn de prijzen onbeschoft hoog. Retourtjes in augustus voor 800 euro. Maar de Gambiaanse jongens hebben vaak geen keus. Je wilt toch 1 keer per jaar naar je familie en Spaanse werkgevers zijn heel soepel qua vakantieregeling: je gaat in augustus of je gaat niet. BASTA!

Voor ons is het aftellen begonnen. Zaterdag 5 januari vliegen wij zelf naar Gambia, met Cor en Don vanaf Maastricht. Vijf uur vliegen, maar wel zelf je brood voor onderweg meenemen. De koffers puilen nu al uit, met cadeau’s, give aways, 2e handsbrillen, elektronica en oude telefoons. Gisteren kwam daar in Macanet nog een pittige tas met laptop en camera bij. Meestal gaan er ook grote hoeveelheden cash mee op de Gambia-vluchten, omdat de jongens lokale banken niet vertrouwen en daarom een informeel onderling netwerkje gebruiken. Ik heb Ibrahim al eens met 10.000 euro door de douane geloodst op El Prat, het vliegveld van Barcelona.

Dankzij velen van jullie gaan wij met een fantastisch bruidscadeau naar de bruiloft van Ibrahim en Hadja. Mocht je gewacht hebben tot het laatste moment, dan hierbij nog een keer het bankrekeningnummer (van Marion) NL48SNSB0875679501 : ovv Ibrahim en Hadja. Als dank zal ik uitgebreid verslag doen met veel foto’s van de bruiloft en ons korte verblijf in Gambia. We hebben er veel zin in en weten nu al van onze Gambiaanse jongens in Macanet dat het hele dorp uitloopt om ons te ontmoeten. Ibrahim appt elke dag de laatste wensen door, maar er is geen ruimte meer voor pakken met luiers voor zijn jongste dochter Marion2.

Het is een bruuske overgang, maar ik wil het nog even hebben over The Roast.  In deze TV-show wordt een BN-er door collega’s en vrienden helemaal te kakken gezet. Deze week was Johnnie de Mol aan de beurt, nadat eerder mijn ‘vrienden’ Gordon en Giel Beelen op het spit zijn gegaan. Je moet wel goed tegen kritiek kunnen, want de meeste grappen zijn snoeihard en zwaar onder de gordel. Lijkt me niet iets voor Peter R. de Vries, Patricia Paay of Louis van Gaal. Johnnie kreeg het zwaar te verduren, van bv. zijn ex Tatum Nogwat, Najib Amali en vooral Peter Pannekoek. Zijn vroeger wilde sexleven kwam als een repeterend geweer terug. Marion keek steels opzij en had vooral medelijden met de vrouw van Johnnie… Ik geloof dat alleen Patty Brard niet op zijn schijnbaar ondermaatse pielemuis heeft gezeten, tot zijn grote geluk. Maar eerlijk is eerlijk, Patty heeft mij voor de eerste keer positief verrast. Zij deelde geweldig uit richting Johnnie en incasseerde zelf met hysterisch gehinnik. Chapeau!

Aan het eind was Johnnie zelf aan de beurt. Hij schakelde snel over naar zijn TV-werk, waarin hij vooral de kwetsbaren van onze samenleving een kans geeft om te shinen of om heel even uit de misère te stappen. Maar hij eindigde groots en dat zag ik totaal niet aankomen. Hij heeft zich als één van de weinige BN-ers de afgelopen jaren actief  ingezet om acute hulp te verlenen bij het Syrische vluchtelingendrama. Zijn Movement On The Ground heeft fantastisch werk verricht voor dankbare én wanhopige vluchtelingen op Lesbos.  Ik maak voor Johnnie (en ook zijn kompaan Adil) een diepe buiging, want zij hebben niet vanuit een luie stoel geld overgemaakt.

Als laatste deed Johnnie een pleidooi om de hardheid en grofheid uit de maatschappelijke discussies in Nederland te halen. Letterlijk: “gewoon een toontje lager.” Ik vind het briljant. Als we allemaal nou een beetje langer nadenken, minder star reageren, meer begrip hebben voor de ander en een minder harde toon naar elkaar aanslaan, wordt het vanzelf weer plezierig.

Daar hoop ik op in 2019: een toontje lager!

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.