Gestintel

Een week vol verbazing. Je denkt op een bepaalde leeftijd niet snel meer verrast te kunnen worden, maar niets is minder waar. Het gebeurt soms recht voor je snufferd, in the face.

Laat ik met een mooi voorbeeld beginnen. Over doorgedraaide ouders. Het voorbeeld werd me door Tirza gister op ons Spaanse bankje verteld. Er zijn ouders die de schoolfotograaf bellen om op de klassenfoto hun Kindgodje te laten retoucheren. Pukkels weg, wenkbrauwen smaller, flaporen strak langs de dakpan, dat werk. Dit is geen grap. Het gebeurt. Er zijn dus mensen met een opvoedkundige taak die hun kroost willen beschermen voor de normale dingen van het leven. Hun Floris heeft de grote neus van zijn Opa, maar moet beschermd worden voor de traumatische ervaring om als speurhond te worden gezien. “Kun je daaronder schuilen?” “Heb je wel een bouwvergunning voor dat afdak?”

Nog een voorbeeld. Pepijn is een vrolijke stuntel op het voetbalveld. Hij is pas acht jaar, maar heeft dit seizoen toch al 4 keer een schitterend eigen doelpunt gemaakt. Pepijntje heeft het naar zijn zin in de F-3, maar Papa Gérard en Mama Dieudonnée niet. Die vinden dat hun Messi niet goed wordt ingeschat door die goedlachse elftalleider Erik. Deze Erik bezorgt de jongens van de F-3 drie keer per week een prachtig teammoment, met ruimte voor plezier én fouten. Maar Papa en Mama doen hun Pepijntje op individuele voetbalbijles, zodat hij volgend seizoen meer kans maakt op de F-1. Want daar hoort hun Fresh Prince of Belair eigenlijk thuis. Dat zeggen ze ook elke week tegen hun eigen Dala Lama; “jij bent beter dan die klungels in jouw team. Jij hoort daar niet.”

Er groeit een generatie op die het lastig gaat krijgen buiten hun ‘gemaakte’ wereld zonder tegenslag. Want buiten is het anders. Je bent beter af als je erop voorbereid bent. Maar we kweken weekdieren, die supersnel van slag zijn. Onzeker worden buiten hun beschermde cocoon. Kijk in de supermarkt hoe sommige ouders met hun kids omgaan. “Erik, niet met de zakken chips gooien.” “Nee, Mireille, niet met je vingers in alle appels prikken. Dat vindt de supermarktmeneer niet leuk..”. “Brian, als je nu stopt met krijsen, mag je dadelijk een snoepje.”

Ik heb niet het recht om een corrigerende opmerking richting de ouders te maken. Het is hun opvoeding. Maar Roderick komt op zijn 28e met een burn-out thuis te zitten omdat zijn leidinggevende een aantal verbeterpunten in het functioneringsgesprek heeft benoemd. En ook heeft aangegeven dat hij wel aan de top van zijn kwaliteiten zit als ICT-specialist. Moeten zijn ouders eigenlijk niet voor de ziektekosten opdraaien? Wat je zaait, zul je oogsten. Meestal.

Het is een lastig bruggetje, maar het brengt me bij de Stint. Drie weken geleden had ik nog nooit van het karretje gehoord, maar intussen beheerst het elke dag de voorpagina’s. Het afschuwelijke ongeval in Oss krijgt een sinistere wending. We zoeken een zondebok, iemand moet schuldig zijn. Zelfbenoemde experts en slappe politici buitelen over elkaar heen om de elektrische bolderkar af te fakkelen. Waar waren die experts de afgelopen vier jaar toen er 3.500 van die dingen met gejuich werden ontvangen? Als de ultieme oplossing, in plaats van in groepen lopend naar school?

Elke week werden er 25.000 ritjes met die schoenendoos gemaakt. 4 miljoen keer in vier jaar. En nu is het vreselijk fout gegaan. En nog 14 keer net goed afgelopen. Is er iemand schuldig? Zijn er niet alleen maar slachtoffers? Zal de fabrikant van de Stint, hard vechtend voor zijn bedrijf, niet ’s nachts badend in het zweet wakker worden? Dat het dus in 0,000025% van alle ritten gruwelijk fout kan gaan?

Waarom accepteren we niet dat niet alles maakbaar is? Dat Floris moet leven met een grote neus. Dat Pietertje een sfeermaker is maar geen spelmaker. Dat Roderick niet hoger op de promotieladder zal komen, omdat hij ‘slechts’ een goedwerkende afdelingsmedewerker is. Ik stel voor dat we voortaan het nieuwe woord ‘gestintel’ gaan gebruiken voor dit soort gedrag. Het zit in de dezelfde hoek als gestuntel, dus past mooi bij elkaar.

Zelfs de dividendbelasting is niet maakbaar en werd dus gestintel. Wat een godsgeschenk dat die chagrijnige aandeelhouders van Unilever chauvinisten zijn. Blijf lekker daar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *