The party is over

Het Nimweegse feestje zit er weer op. En ook dit jaar is er weer genoeg stof om met jullie te delen. Terwijl ik nog nooit zo vroeg thuis ben geweest tijdens de Zomerfeesten. Ik kan het fysiek niet meer bolwerken. Via de wortels is de grijsheid van mijn haar ook in de puberale kwab van mijn hersencellen binnengedrongen. Rucksichtslos wordt het kind vermoord.

Maandag zat de vroege terugvlucht van Girona terug naar Weeze voor de helft vol met gestresste gezinnen met krijsende kleine kinderen en de andere helft bestond uit mega-brakke jonge gasten die zo uit Tropics in Lloret kwamen. Laatste nachtje hotel uitgespaard, nog een dropshotje of 30 tegen de huig geklapt en lekker op de harde betonvloer van de vertrekhal in slaap gevallen.

Naast mij hingen een duf Belgisch meissie met mooie sproeten en een totaal gesloopte Brabo-knul. Zijn aandoenlijke baby-face werd ontsierd door enorme wallen, waardoor hij net op een panda leek. Zijn plastic tasje van de Supermercado Juanita leek mij niet geschikt als opvangzak en Marion zat te ver weg om één van haar Michael Kors Kotszakjes uit te lenen. Ik regelde snel een Ryanair zakje, die nog gratis was ook. Wel keek de steward nerveus of hij niet bij de landing moest gaan boenen. Voordat de gordels af mochten wilde Panda-Boy al naar de plee, maar hij hield zich in. Ik ruilde mijn gangplekje met hem, zodat hij in ieder geval mij niet kon onderkotsen bij een toiletvluchtpoging. Wonder boven wonder haalde hij de finish in Weeze. Ik feliciteerde hem met het mooie resultaat en in de bagagehal kreeg de bikkel van al zijn matties een High Five voor zijn doorzettingsvermogen.

Afgelopen woensdag zijn Marion en ik bijtijds naar het centrum van Nijmegen gegaan om de traditionele Roze Woensdag te vieren. Tienduizenden hebben zich dan vrolijk gay aangekleed om de afgepeigerde lopers onder zwoele toejuichingen en hitsig gedans op te vrolijken. Het is een wonderlijk schouwspel, waarbij stoere buitenlandse militairen verbijsterd de dragqueens van zich af moeten slaan. De smalle doorgang door de deinende roze massa maakt het onmogelijk je looptempo vast te houden en leverde veel irritatie op. Maar het gaat dan ook even niet om de lopers, maar om de hopers.

Terwijl het bier rijkelijk vloeide, veroverden we samen met de dochters, zussen, veel (ex-schoon)familie en vrienden een mooi strategisch plekje, recht tegenover de mannelijke reïncarnatie van Sugar Lee Hooper. Ik liet me iets te makkelijk door Marloes meeslepen naar één van de danskooien, waar met name lichtmatrozen in een geel zwembroekje hun dansje deden. In een onbewaakt ogenblik werd er een gênant videofilmpje van ons optreden gemaakt. Met de naïviteit van Patricia Paay heb ik de volgende dag dit filmpje met wat ‘vrienden’ gedeeld. En nu circuleert deze reputatie-schadende opname in de spelonken van het wereldwijde web. Het is niet meer terug te draaien..

Vrijdag hebben we ons nog een paar uur geïnstalleerd in de verzengende hitte om de hoek van de Via Gladiola. Om vriendje Gaico te feliciteren met zijn puike prestatie besloot Marion nog wat gladiolen aan de overkant van de straat te kopen. Pas 60 minuten later kwam ze met het stoom uit haar oren aan denderen. Gewoon oversteken is er niet meer tijdens de propvolle intocht. En als dan de loopbruggen worden afgesloten door de hypernerveuze beveiligers, sta je hulpeloos aan de verkeerde kant. Want de vrijwilligers van de EBN (“Evenementen Bestrijding Nijmegen”), berucht om hun horkerigheid, krijgen het psychisch niet meer verwerkt.

Dat is ook de keerzijde van het onmetelijke succes van de steeds drukkere zomerfeesten. De informele vrijheid-blijheid maakt plaats voor een strak programma en heel veel regels. Even een straat oversteken of een stukje meelopen met een wandelaar lukt niet meer. Het traditionele uitzwaaien van de vroege starters door een groep dronken nachtbrakers met uit tuinen geplukte begonia’s is al bijna onmogelijk gemaakt door dranghekken en afzettingen. Het kan misschien niet meer anders, maar het dreigt een geregisseerd spektakel te worden. Een stukje melancholische charme gaat dan verloren. Slachtoffer worden van je eigen succes, best lastig om te voorkomen.

Toch zal ik er volgend jaar weer bij zijn. Ook dat is typisch Nijmegen: veel nuilen (zeiken), maar o zo trots als een pauw op mien Nimwege.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *