Open Brief aan de piloot van German Wings

Beste Andreas,

Ik weet niet of jij kunt lezen wat ik je wil vragen..
Geen idee of er leven na de dood is, en zo ja of jij daar dan ook recht op hebt?
Zou jij dezelfde privileges hebben in Nirvana als die 150 kansloze passagiers?
Daar een gesprek voeren met mensen die door jouw toedoen zijn vernietigd?
Zo erg versnipperd dat de nabestaanden geen fatsoenlijk afscheid kunnen nemen..
Gelijk aan de MH17, net zo’n zinloos en onbegrijpelijk einde..

Ik zag een TV-shot voor het huis van jouw ouders, Andreas..
Wat een nachtmerrie voor die mensen, hun hele leven ligt op straat..
Misschien hebben ze je wel een ongelukkige jeugd bezorgd..
Maar ik weiger de achtergrondverhalen te lezen, omdat ik er misselijk van word..
Van het gegraaf in de levens van mensen die er niet om hebben gevraagd..
De vlieginstructeur die naar eer en geweten jou heeft laten slagen..
Hij loopt de rest van zijn leven rond met een alles overheersend schuldgevoel..
De huisarts die je anti-depressiva voorschreef, krabt de ogen uit zijn hoofd..
Dat hij niet aan jouw bazen heeft verteld dat jij van het padje aan het raken was..
Gevangen in zijn beroepsgeheim, gemarteld door de gevolgen ervan..

Waar is het fout gegaan, Andreas?
Het was toch je droom om te kunnen vliegen?
Studies gevolgd, beproevingen overwonnen, geld geleend..
Om dan tegen een bergwand te crashen?
Duizenden uren training om in noodsituaties kalm te blijven..
Elke schroef van de Airbus technisch onder de knie gekregen..
Op het vliegveld van El Prat nog minutieus om het vliegtuig gelopen..
Op zoek naar averij, slecht sluitende kleppen, motors met vogelschade..

Wist je toen al dat je het ging doen als je de kans kreeg?
Zat het al lang in je hoofd en wachtte je op het juiste moment?
Of besloot je het pas toen je collega moest plassen?
En je daar ineens helemaal alleen in de cockpit zat..
Was het een machtig gevoel dat jij dit kon beslissen?
En niemand je kon tegenhouden, als jij dat niet wilde..
Is er misschien toch een moment geweest dat je twijfelde?
Bijvoorbeeld door het wanhopige geram van je collega op de granaatproof deur ?

Heb je in die 8 minuten tot de crash je leven nog een keer doorgenomen?
Was je zelfvertrouwen zo laag dat dit toch de enige aanvaardbare oplossing was?
Wilde je nooit je ouders meer zien, of durfde je ze niet meer onder ogen te komen?
Andreas, hoe kan het dat je 150 mensen die jou vertrouwden niet zag zitten?
28 jaar, je leven was pas net begonnen en je had de mooiste baan van de wereld..

Ik kan je geen schuldgevoel aanpraten omdat je er niet meer bent..
Misschien maar goed, want ik ben verdrietig en vol onbegrip..
Omdat met jouw daad het leven van 150 mensen voorbij is..
En het leven voor duizenden mensen kapot is..
Vaders, moeders, kinderen, partners en vrienden die radeloos achterblijven..
Geen afscheid kunnen nemen, niet meer alles kunnen vragen of uitspreken..

Ik denk dat je een zware strijd hebt gevoerd met jezelf, je leven en je gevoel..
En geen andere uitweg meer zag, blind voor de consequenties van je daad..
Zelfdoding vanuit het niets is meestal voor nabestaanden een onverteerbaar verdriet..
Jouw keuze om daar 150 mensen bij te betrekken is in mijn ogen misdadig
Hoe ik ook mijn best doe om er iets van te begrijpen Andreas: het lukt me niet..

FB Comment: Gerard : Hoi, de volgende keer weer wat vrolijkers zo aan het begin van deze ‘zomertijd’…..inderdaad tranen met tuiten hier. Goed geschreven, mij lijkt dat dit ook in das Bild moet worden opgenomen, kan bijdragen aan rouwverwerking!!! Knap stuk werk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *