Zo vader, zo dochters

06.00 uur zondagochtend, Rosamar. Zojuist met een schok wakker geworden. Deadline voor de column verloopt over anderhalf uur en ik heb nog geen idee waarover ik ga schrijven. Dat belooft wat.

Het kan ook zijn dat het abrupte ontwaken is ontstaan door de overvloedige inname van alcoholische versnaperingen gisteravond. Omdat een vervaagde oude vriendschap weer nieuw leven in wordt geblazen. Of ingedronken, net hoe je het bekijkt. Het bezoek van Peter en Matthias neemt ons allemaal weer mee langs memory-lane. En ook wel grappig om te merken dat het er soms niet toe doet hoe weinig je elkaar ziet om de draad weer op te pakken. Kwaliteit boven kwantiteit.

De onderwerpen zijn trouwens heel anders dan 20 jaar geleden. We babbelen uitgebreid over het wegvallen van ouders, de keuzes op werkgebied voor hopelijk de laatste 10 jaar, wat te doen bij haperende gezondheid en ook hoe je achterblijft als de ander er niet meer is. En dan blijkt toch dat er nog open eindjes zijn, zelfs bij onze generatie. We praten makkelijker over de dood dan de generatie van onze ouders, durven uitgesproken keuzes te maken (“we jassen alles erdoor, er blijft nada over”), maar een aantal elementaire acties zijn nog niet in gang gezet. Best apart.

Nu mijn jongste dochter Marloes 20 is geworden en dus officieel geen tiener meer is, verandert ook voor mij het speelveld weer een beetje. Ze zijn nu allebei prima in staat om eigen keuzes te maken en hebben een uniek karakter waar niet meer aan geschaafd kan of hoeft te worden. Misschien mag je er af en toe nog een beetje advies of geld tegen aan gooien, maar verder lekker hun eigen pad laten kiezen. Zo was het vroeger niet anders. Op mijn 20e verjaardag woonde ik bij hospita Mevrouw van der Mars, 4hoog aan de Sloterkade in Amsterdam, samen met gabber Michiel. We gingen twee keer per week rechtstreeks van het Leidse Plein door naar de ochtenddienst. 20 minuutjes gorgelen met Lysterine, schoon overhemd, twee keer schudden met de kop en klaar voor een werkdag van 10 uur..

De Universiteit van Binghamton publiceerde afgelopen week een studie waaruit bleek dat baby’s die op hun vader lijken gezonder en gelukkiger leven. Er hebben zes serieuze onderzoekers jarenlang aan deze studie gewerkt. De gedachte erachter is dat vaders meer voor hun kinderen doen en meer liefde geven als ze ervan overtuigd zijn dat het hun eigen nageslacht is en de kids dus op papa lijken.. De herkenning betekent erkenning. Wat een zeldzame kletskoek en verspilling van geld. Prehistorisch aap-denken. Alleen als je als vader maar 3 hersencellen hebt, kun je zo denken.

Toen mijn dochters werden geboren waren ze allebei foeilelijk. Echt. Je hoort het niet te zeggen over je eigen ‘prinsesjes’, maar het was gewoon waar. Ik weet zeker dat er vrienden na het kraambezoek in de auto tegen elkaar hebben gezegd: “allejezus, die is lelijk!” Anne-Roos was een oranje skippybal die licht gaf in het donker en door ons liefkozend Teuntje werd genoemd. Marloes leek het meest op de zoon van de lokale groenteboer, met blond piekhaar en veel te grote handen. Het was gewoon niet eerlijk, want hun moeder was een prachtige vrouw en ik nog een blonde Adonis, 20 kilo lichter. Wij hadden het zeker niet verdiend, die lelijke dochters. Maar God, wat hielden we van ze.

En nu, 20 jaar later, ben ik weer dolblij dat ze qua uiterlijk niet op mij lijken. Anders heb je een onoverbrugbare afstand tot de arbeidsmarkt. Ze zijn in ieder geval mooi opgedroogd: Lelijk in de luier, mooi in de sluier! Alhoewel dat laatste nog wel even kan wachten. Terwijl hun vader, zeker op een houterige zondagmorgen, als een kasteelheer over zijn eigen wallen naar het PC-schermpje zit te turen. Worstelend met woorden, zoekend naar een betere balans in zijn leven. Last van de pourriture noble, de edele rotting waardoor mooie dessertwijnen ontstaan.

De mannen van Veldhuis en Kemper hebben ooit een prachtig liedje geschreven over de ommekeer in het leven. Luister maar eens naar het You Tube filmpje. En als je er verdrietig van wordt, besef dan dat het the Circle of Life is. Dus daarna overschakelen naar Praede Diem: plunder de dag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *