ALARMA!

Hèhè, het is eindelijk gebeurd. We hielden er al 13 jaar rekening mee, maar het kwam toch onverwacht. Op slimme wijze is er bij Rosamar ingebroken, ergens in de vier weken dat we er niet waren. Het klinkt misschien raar, maar er is ook iets van opluchting. Dan hebben we het maar gehad.

Er zijn niet veel huizen permanent bewoond om ons heen. Achter ons woont sinds twee jaar een gepensioneerd Frans echtpaar, die we na een korte kennismaking alleen nog vriendelijk groeten: “Ooievaar!”(au revoir). De man des huizes gaat altijd zijn tomatenplantjes schoffelen als Marion en haar vriendinnetjes in de namiddagzon ‘Oben Ohne’ een siësta doen. Hij doet zijn bijnaam Pierre Glûre eer aan. De rest van de buren komt soms in de weekenden of helemaal niet.

Omdat we in 2005 zijn begonnen met alleen maar weggegeven overblijvertjes als meubilair voldeed een minimale huisverzekering. Maar in de loop der jaren hebben wij de Ikea in Badalona veelvuldig geplŭnderd en er een volwaardig huis van gemaakt. Drie jaar geleden hebben we er een flink stuk aangebouwd, de Royal Suite, zodat we ook een beetje privacy hebben in drukke tijden. Wij happy en ook de caravaan van terugkerende vrienden en familie blij. Ik heb toen overwogen om een alarminstallatie aan te leggen, want het dievengilde is tegenwoordig vaker actief in de niet-toeristische gebieden. Maar je raadt het al, behalve mooie voornemens hangt er één nep-camera en één live-camera, waarvan de app op mijn telefoon het na twee jaar nog steeds niet doet… Alarma nada. Onder Marion’s kant van het bed ligt een honkbalknuppel met Barcelona-logo en in het nachtkastje een spuitbusje Pepperspray. That’s all.

Toen we vorige week zaterdag aankwamen, viel me eerst niets op. Pas toen ik naar de achterkamer liep, vroeg ik me af waarom we de boel zo slordig hadden achtergelaten. Niet op z’n Marion’s zal ik maar zeggen. Toen pas viel het kwartje, want het rolluik en de schuifpui stonden half open. Alle laatjes en kledingkasten waren doorzocht en op het bed lagen allerlei lege brillenhoezen symmetrisch naast elkaar. Ik ben niet vaak complimenteus, maar ik wil de inbraakheren oprecht bedanken. Wat een mooie, nette klus! Geen puinhoop, geen rommel, geen sporen. Chapeau! En dan al die moeite voor 6 zonnebrillen en een oud MP-3 spelertje. En onze trouwringen! Van goedkoop zilver en bij elkaar €12,= gekost. Slechts één dag gedragen. Als nieuw!

Wat natuurlijk volgt, is een heel pandemonium aan acties: in het dorp even de politie opgezocht, die meteen meeging, volgende dag recherche voor sporen, daarna aangifte doen en mannetje laten komen om deur en rolluik te repareren. Schijnbaar is er een professionele bende aan de gang, die van dorp naar dorp trekt en de jatters zijn alleen maar snel op zoek naar sieraden, geld en kleine waardevolle dingen. De laptop en de TV in onze slaapkamer hebben ze gewoon laten staan. En de rest van het huis durfden ze niet aan in verband met de camera’s en evt. alarm. HAHAHA! Die komen niet meer langs bij Rosamar. Veel te magere opbrengst.

En nu? Het alarm gaat er nu wel komen, maar verder verandert er niet zo veel. Voel me niet onveilig in huis, heb er ook geen last van dat ze in mijn slaapkamer hebben rondgesnuffeld. Marion ook niet, maar die is niet bang uitgevallen. Gelukkig maar, want ze is hele zomers grotendeels alleen. En nu Ibrahim weer terug is van drie maanden fruit plukken in Andalusië zal er ook doordeweeks meer reuring rondom Rosamar zijn. Nog geen idee hoe ik hem de werking van het alarm ga uitleggen…

Omdat het jatten van andermans spullen zo ver van mijn waardes afstaat, vraag ik me altijd af wat voor type mensen dat doen. Krijg je geen scrupules als je dingen meeneemt waarvan je kan inschatten dat iemand er ontzettend aan gehecht is? Wat heb je mee gekregen in je jeugd van je ouders? Wanneer ben je voor het eerst die lijn overgestapt? Je eerste diefstal. Een pak melk? En de volgende keer? Twee? En daarna was alles een makkie?

Zo’n inbraak is vervelend, maar meer ook niet. Kwestie van helaas pindakaas. Er zijn mensen om ons heen ziek, die zich graag druk zouden maken om een paar zonnebrillen. Dus: Praede diem!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *