Midweek update : Safari

Het is niet gebruikelijk, maar ik moet deze keer midweeks al van me afschrijven. De ervaring van de laatste 3 dagen is zo vers en immens, dat het onmogelijk is om tot zondag te moeten wachten. Sorry.

We zijn maandagmorgen al vroeg opgehaald bij ons kneuterhotelletje ZigZag. In een comfortabel minibusje reden we langs boerendorpjes ( rieten hutjes, 3 geiten en een fiets, kinderen langs de rand vd weg) op het Zambiaanse platteland. Na een uurtje zijn we op het 4-landenpunt (Botswana, Zambia, Namibië en Zimbabwe) aangekomen. Te voet moesten we langs een lange colonne vrachtwagens, die soms een week wachten om de grens te mogen passeren. Als vliegen op een olifantendrol doken de ambulante verkopers op ons en haalden alle salestrucs uit de kast om hun prullaria te slijten. Eentje noemde zich Josef (“remember, the Jewish carpenter”), maar hij kon niet weten dat ik daar wat mindere ervaringen mee heb….

Aan de overkant, tussen de bewegingsloze krokodillen, stond Kanawi met een geweldig originele safaritruck op ons te wachten. Helemaal voor ons alleen, want wij waren zijn enige gasten. Na een korte lunch, bracht hij ons naar een klein rivercruisbootje voor een bootsafari van 2 uur op de Choberiver. Het was het begin van een 3 dagen durende speelfilm met de allermooiste shots, thrills en 100 dierentuinen vol met wildlife.

Kawani is 52, al 27 jaar parkranger en gids, kent elke hoek van het Chobe National Park en bovenal alle gewoontes van ‘zijn’ dieren. Nooit was ik ook maar in de buurt gekomen van alle beesten die hij ons heeft laten zien, als ik toch zelf was gaan rijden. Al snel stonden we oog in oog met een 4-meter lange krokodil, die loerend lag te zonnen op de rivieroever. 2 minuten later botsen we frontaal op een nijlpaard, die onder onze boot besloot naar lucht te happen. Kawani moest lachen om onze paniek en zei in zalvend Engels: don’t worry heh, happens all the time heh. We waren gerustgesteld en zijn later nog vaak bang geweest, maar het is nooit gevaarlijk geworden.

Op weg naar ons nightcamp, hebben we onze eerst gamedrive gemaakt van 3 uur. Het was meteen volle bak adrenaline, want de olifanten, impalas, zebras, giraffen, bavianen etc. vlogen ons werkelijk om de oren. En ik heb het niet over tientallen, maar over honderden en duizenden. Nooit gedacht dat ik na een paar dagen de hik zou krijgen van weer een buffel, baviaan of impala. Bizarre ervaring, bye bye Burgers Bush.
Natuurlijk waren wij op zoek naar de Big Five. De naam B5 is na het akkefietje met die debiele Amerikaanse tandarts die de Zimbabwe leeuw Cecile doodschoot, wel een beetje besmet. Het waren vroeger voor jagers de 5 meest lastig te jagen beesten; leeuw, olifant, buffel, luipaard en neushoorn. De olifant en buffel was een piece of cake, die liepen gewoon in de weg. Met leeuwen hadden we de eerste dag ook mazzel, want die hadden net een mals zebraatje ontstreept. We kwamen tot minder dan 10 meter afstand, hartslag 200 en Marloes in mijn nek.

Ons kamp bestond uit een paar 2-persoons tentjes, een douchetentje en een longdrop pleehok. Verder nog een grote partytent voor het proviand. Geen hek, midden in de bush, geen weg in de buurt. De kok John en manusje van alles Kandu verwelkomden ons en we konden meteen aan tafel. Met zijn 5-en; Kanawi at mee om uit te leggen hoe we ons moesten gedragen. Als we snachts wilden plassen, moesten we eerst de rits open maken en om ons heen schijnen met de zaklamp. Groene ogen die dan reflecteren waren OK, bij rode ogen was het beter achterwaarts terug in de tent te kruipen en Kanawi te roepen…… Ik zag aan de dames dat plassen geen prioriteit zou worden die nacht…..

Om 8.30 gingen we al naar bed. De sterrenhemel leek op een serie aaneengeschakelde kroonluchters, de melkweg leek wel een wit laken. Om 02.00 uur werd ik wakker geschud door Marloes om toch een plasje buiten de tent te wagen. Ik zag van alles in oranje, maar geen rood of groen. Snel hurken naast de tent en 83 seconden later weer in bed. Het was een kakafonie van geluiden en ik heb geen oog meer dicht gedaan. Je hoorde leeuwen veraf en dan weer dichtbij brullen, op 30 meter achter de tent schrokken de olifanten van het tentenkamp en trompetterden oordovend. Het nichterige gelach van de hyena’s klonk wel heel dichtbij… Hun voetsporen stonden de volgende ochtend dan ook overal rond de tenten.

Om 5.30 werden we gewekt voor de sunrise gamedrive. Het was tegen het vriespunt en we kropen verkleumd uit de tent en in de open jeep, waar dikke dekens klaarlagen. Het was meteen bingo; de uiterst zeldzame luipaard werd gespot door Marloes. Nr 4 was binnen en daarmee het lijstje voor Chobe compleet. De laatste levende neushoorns hebben ze moeten verplaatsen naar een besloten reservaat in het Zuiden. Botswana, net zo groot als Nederland met 2 miljoen inwoners, voert een streng wildlife-beleid: privé-jacht is overal verboden, het leger bewaakt de parken. En toch is stroperij een groot probleem, met name omdat maffe Chinezen denken dat gemalen neushoorn goed is voor de potentie. Misschien nieuwe business; alle Chinese mannen aan de blauwe pilletjes.

Na de sunset gamedrive van weer 4 uur hadden we de hele Lion King 2x gezien en deden de konten zeer van het gehobbel in de truck. Terug in het kamp was het heerlijke eten van John een Michelinster waardig en kropen we bijtijds in onze tent. Behalve een beetje leeuwengebrul was het een rustige nacht, waarbij iedereen als een blok sliep. Een hyena probeerde wel al krabbend onder het tentzeil te komen, getriggerd door de plastic zak met fruit die onder mijn bed lag. Ik ben gewoon in slaap gevallen. Die jankende schijthaas durft verder toch niets. Zal ik me druk maken…

Tijdens de drive vanochtend zijn we op een roedel leeuwen gestuit die een giraf aan het oppeuzelen waren. Kawani had aan de zwermen aasgieren al gezien waar ze waren. Die aasgier hoort met het wrattenzwijn(puistenkop!), de mariboe (doodskop) en de hyena(neplacherd) tot de Ugly 5. Alleen het wildebeest (van voren bizon, van achter bouvier) hebben we niet gezien. De stank van de rottende giraf was gruwelijk, maar 1 leeuw zat lekker binnen in de ribbenkast te knagen. Een moederleeuw lag op 5meter afstand van ons met haar 4 welpen uit te buiken. Ze keek souverein en hautain naar ons, wij hielden onze adem in. Je zou zo de truck uitlopen om een welpje mee te nemen….

En nu zijn we terug in Zigzag, nadat we de reis van de 2e alinea omgekeerd hebben gemaakt. Schoon gedouched en normaal naar de plee geweest. Na drie dagen ook weer Wifi, , whatsapp, Facebook enz. Niet eens gemist. Ben nog beduusd. Van deze belevenis. Nog twee weken te gaan. WTF!

 

FB Comment Anne: Ben blij dat je het van je afgeschreven hebt en wel op zo’n manier dat ik mij vannacht waan in n tent ergens in het wild en niet durf te plassen en mijn nietsvermoedende echtgenoot bruut zal wekken en vragen om ff bij te schijnen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *