Jolly Good!

Voor een superkorte trip ben ik in London beland. Daar was ik best wel een tijdje niet geweest, terwijl in ons foodvak London de trendsetter voor Europa is. Maar met mijn Zuid-Europese voorkeur kijk eerder naar beneden dan opzij.

Het was 22 jaar geleden toen we met mijn eerste leasebak, een echte Ford Monedo 1.6 op LPG, met een catamaran-achtige veerboot vanaf Calais het Kanaal overstaken. De tunnel was net gegraven en klaar, maar nog schreeuwend duur. In Calais werd je nog niet besprongen door radeloze asielzoekers die dachten dat the UK het Walhalla was. Links rijden kostte weinig moeite, zeker na twee jaar Down Under. Het was een mooi weekendtripje met vrienden, in een samenstelling die aan twee kanten is veranderd.

De terugreis met de catamaran was dramatisch. Door een kolkende zee met hevige windstoten en regenvlagen werd er noodgedwongen uitgeweken naar Boulogne, zuidelijk van Calais. Een boot vol kotsende mensen en auto’s met blikschade door het schudden in het ruim. Ik kwam zelf redelijk ongeschonden van boord, omdat mijn maag alleen tegensputtert na 23 bier, 5 Bacardi Cola en 3 broodjes Shoarma. Maar op de één of andere manier is London toen fors gedaald op de bezoekladder.

Nu ben ik gistermorgen in Eindhoven om 8.00 uur met vriendje Gaico in een vliegbus van Ryanair gestapt om 50 minuten en 35€ later op London Stansted te landen. Geheel volgens Ryanair-traditie ligt ook dit “London-vliegveld” ruim een uur van London af. Met een bus het laatste uurtje naar de stad getuft, want de treinrails waren in onderhoud. Snel onze spullen in het hotel gedumpt om daarna gehaast bij een hippe lunchtent een goddelijk lekker biertje te bestellen. Mijn eerste druppels alcohol na Dry January smaakten heerlijk en maakten meteen roezig. Één van de weinige voordelen van ouder worden is bij mij een afnemende alcoholbehoefte en tegelijkertijd een zwaardere impact bij bovenmatig innemen. Voorzichtigheid was geboden, anders zou ik de hoofdact van het weekend missen.

Gaico en ik zijn namelijk in London voor een potje voetbal. Gewoon, omdat het kan. De keus viel maanden geleden op Arsenal tegen Everton, omdat daar Ronald Koeman trainde. Maar het Europese trainersgilde is gewaarschuwd als wij vaker dit soort wedstrijden bezoeken; meestal is de trainer ontslagen voordat wij er zijn. Zo ook Koeman, die onze nieuwe bondscoach gaat worden. De wandeling rond het imposante Emirates-stadion was very impressive. Overal herinneringen aan hun oude helden, standbeelden van de grootste iconen (Bergkamp!) en een alles verslindende clubliefde bij de supporters.

Tien jaar geleden is het oude Highbury stadion vervangen door het hypermoderne Emirates stadion. Maar de rest is in deze volkswijk onveranderd gebleven. Oude, verpauperde huizen met een metrostation ertussen gepropt en een aftandse kroeg die uren voor de wedstrijd al stampensvol zit. In ras tempo gleden de pints Fosters en Carling ook bij ons naar binnen, terwijl we verbaasd naar het totaal versleten bloemetjestapijt op de grond staarden. Het bewoog een beetje zompig onder onze voeten… Maar hygiene was geen prioriteit in deze volkspub; de urinoirs zaten puur voor de richting vast aan de muur, want de spatresten en miljoenen bacterien vlogen kris kras door de ruimte.

Het luxe stadion van Arsenal staat in schril contrast met de wijk en de supporters. Arsenal is een volksclub, in 1886 opgericht voor de medewerkers van de wapenfabriek Arsenal en voetbal was en is hun enige uitlaatklep. Overal om ons heen mensen die al 30-40 jaar een seizoenskaart hebben, ook al kost die een maandsalaris. Het potje voetbal was snel gespeeld; Arsenal walste over Everton heen en binnen 30 minuten was het 3-0. Het werd uiteindelijk 5-1 en Arsenal deed gelukkig zijn bijnaam (Boring Arsenal) geen eer aan. Het was tijd voor een aftermatch biertje, samen met al die proud supporters.

Vandaag laat Gaico mij nog even wat toeristische highligts zien, want de volgende keer kan wel weer 20 jaar duren. London is een boeiende, typisch Engelse metropool. Het miezerde gisteren de hele dag door, de prijzen zijn astronomisch hoog en ik heb de laatste jaren nergens zoveel zwervers en bedelaars gezien in Europa. Ik weet niet of dit de eerste effecten van de Brexit zijn, maar ik vond het schokkend anno 2018 in een rijk Westers land.

Samen mijmeren we alvast over de volgende voetbalbestemming. Athene voor AEK tegen Panathinaikos? Rode Ster Belgrado tegen Partizan Belgrado? The old firm tussen Celtic en Glasgow in Schotland? Genoeg keuze, maar suggesties zijn meer dan welkom!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *