“Hallo Allemaal, wat fijn dat je er bent!”

Nu ik tot de Leeftijd der Wijzen ben toegetreden, moet ik me er misschien iets meer naar gaan gedragen. Tikkie meer filosofisch in plaats van kort door de bocht. Wat meer overpeinzend in plaats van snel oordelend, stimulerend in plaats van affakkelend. Wordt nog een hele klus..

Afgelopen week keek ik samen met Marion naar een herhaling van ‘de Luizenmoeder’. Holy moly, wat heb ik gelachen, het is zo herkenbaar. Ik heb zelf een tijdje als een paria op het Lagere School Plein van mijn meiden gestaan en ben uiteindelijk toch als voorzitter van de Medezeggenschapsraad geëindigd. De vergaderingen waren tenenkrommend saai, waarbij sommige ouders op micro-nivo probeerden hun zin door te drijven of het functioneren van leerkrachten te ondermijnen. Soms ging het dan een half uur over het verkeerde merk krijtjes dat vlekken op het blousje van Merel had veroorzaakt…

Al met al was het zeer leerzaam en heb ik daardoor mijn opdrachtgevers in onderwijscatering beter kunnen begrijpen. Maar ook gemerkt dat opvoeden van kinderen op 1000 verschillende manieren kan. Ook ik had de neiging om dat vanuit mijn eigen perspectief te bekijken en dan snel een oordeel klaar te hebben. En dat perspectief wordt mede bepaald door je eigen opvoeding en zo is het cirkeltje rond. What comes around, goes around.

In hun laatste levensfase heb ik regelmatig met mijn ouders gesproken over mijn eigen opvoeding of althans hun poging daartoe. Het was een mix van veel vrijheid en soms een krampachtige poging tot grip. Vier kinderen, twee uiteenlopende denkwijzen en een druk horecabedrijf zijn lastige parameters. Van sommige dingen hadden ze afzonderlijk van elkaar spijt, maar de vraag is of dat terecht is. De meeste ouders voeden op naar eer en geweten. Het is dan achteraf makkelijk oordelen, maar opvoeden in de jaren 70 is toch anders dan in het nieuwe Millennium. Het belangrijkste is dat wij alle vier de kans hebben gekregen onze eigen keuzes te maken, hoe verschillend dan ook.

Het blijft wel een heikel onderwerp of iedereen de vrijheid moet hebben om nageslacht te produceren. Dat je lekker oefent kun je niemand onthouden, maar de gevolgen kunnen desastreus zijn. Ik heb de afgelopen weken met ingehouden woede en verbijstering de lugubere details gelezen over het Amerikaanse gezin Turpin. Dertien kinderen jarenlang gevangen gehouden, gemarteld (maanden vastgebonden aan bed), ondervoed (in hun bijzijn zaten de ouders wel zelf te smikkelen). Er blijft bij mij wel iets continu knagen. Waarom deed de school niks, terwijl de kinderen naar huis werden gestuurd omdat ze stonken? Waarom deed de huisarts niets, terwijl sommige kinderen abnormaal klein en ondervoed waren? En waar waren de buren, de familie, de sociale instanties?

Je kunt mensen niet het recht ontnemen om kinderen te krijgen, ook al maken ze er een potje van. Dat is extra zuur voor mensen die het heel graag willen, maar waar het medisch niet lukt. Dat gemis gaat nooit weg. En als je toch de knoop doorhakt en gaat voor adoptie, kom je in een hel van jaren terecht waarbij je aan de Goden bent overgeleverd. Of beter gezegd: je wordt financieel uitgekleed door incompetente en onzorgvuldige instanties die achteloos over jouw ultieme wens beslissen. En je kunt er niets tegen doen, want één tegenwoord en je ligt eruit. Terwijl Barbie, housend met haar kinderen, op TV een tampon uit haar grot laat vallen. En nog een pilletje neemt…

Maar je kunt ook te ver gaan in het beschermen van je kind. Er een verwend kasplantje van maken. Een typisch PHDH-kind: Pijntje Hier Pijntje Daar. Vrijdag is er een voorstel gepresenteerd om kleine kinderen die sporten in een ander elftal dan hun eigen leeftijdsgenootjes te plaatsen. Meer bij hun biologische leeftijdgenootjes. Dan voelen ze zich prettiger…. ZIJN WE NOU HELEMAAL VAN DE POT GERUKT? Dan zit je als slimme smurf van 14 dus bij Dombo-reuzen van 10! Nee, daar word je blij van! De beste voetballers zijn bijna altijd kleine mannetjes geweest. Gedreven doorzetters die nooit opgaven. Wie? Pele. Cruijf. Maradona. En de beste: Messi….1.69m!

Dus als je nog de kans hebt: geef ze een beetje weerstand mee. Zeg eens gewoon nee. Zo ziet de wereld er namelijk uit anno 2018. Ik ben er te laat mee haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *