Hiephoi

Ik heb er nooit last van gehad. Tot voor kort. Het is gaan knagen en als een miezerig ettertje achter mijn oogkassen gaan zitten. De ene dag ben ik er ook meer mee bezig dan de andere. Misschien is het goed als aanstaande maandag voorbij is. Het is dan ook nog eens Black Monday. Meest deprimerende dag van het jaar. Tuurlijk….

Ik word 55. En voel me door dat getal voor het eerst van mijn leven oud. Want dan is de 60 wel heel dichtbij aan het komen. Toch? Ik voelde me altijd een jonge hond en keek vaak een tikkie meewarig naar oudere vakgenoten. En nu merk ik, sensitief als nooit tevoren, dat ik zelf zo word aangekeken. Op mijn werk, gister door het Groesbeekse kapperinnetje van 20, bij het stoplicht, in de supermarkt. Nu het Spaanse zomerbruin de vermoeidheid niet meer kan maskeren, is der Untergang zichtbaar geworden. Oude man, wallen, grijs, Michelin-vormen, stijf in de heupen, kromme rug. Kortom, een zombie. Zal ook wel geen toeval zijn, die eerste drie letters van het woord zombie en mijn achternaam…

Vijf jaar geleden stond ik er anders voor. Spetterend groot feest gegeven samen met Sweet Eighteen dochter Anne-Roos. Beetje freewheelen met mijn meisje tussen Spanje en Nederland, prima cateringadvies-klusje bij Noord-Hollandse jagers, gezonde ouders, overlopend van vrije tijd en energie. Ik kluste nog lekker zelf aan mijn stulpjes en ging wel drie keer per week naar de fintnix. Marloes beetje helpen met de studie of het tussenjaar van Anne-Roos in Barcelona stimuleren. Ik kon toen niet bevroeden dat de tand des tijds al een paar jaar later leegtes in mijn omgeving veroorzaakte of dat een terugkeer op de Apenrots een reëel gevaar werd. Het is maar goed dat het (nog) niet mogelijk was om in je persoonlijke toekomst te kijken. Ik was dan depressiever geworden dan Barbie…

En nu? Hoe kom ik uit deze troosteloze circle of life? Wat moet ik gaan doen om niet verder weg te zakken in het eindeloze moeras van grijze voorspelbaarheid? Zelfs Facebook heeft haar voorgestelde berichten aan mij zomaar aangepast tot omroep MAX-niveau. Ik kreeg deze week een promo-video binnen voor een dubbel gewatteerde mannenslip, die druppels opvangt. De Duits sprekende man liep vrolijk rond op een golfbaan in een veel te strakke stretch broek en was overduidelijk links dragend. Hij pochte dat alles immer trocken blieb und keine Tropfen hinter lasst. Arschloch……

Achteraf is dat concert van Metallica in Antwerpen waarschijnlijk een laatste stuiptrekking geweest. Een persoonlijke afscheidstournee na 40 intensieve jaren van Praede Diem. Ik had een paar jaar geleden ook al Carnaval afgezworen, nadat het laatste bezoek aan Oeteldonk was geëindigd met 4 frikandellen en een gemiste laatste trein naar Nijmegen. Het herstel kostte daarna zoveel niet-facturabele dagen dat het eerder op Carna-verval leek. Was ook bang dat ik verward zou worden met Benno L, die Bossche badmeester. Die woont tegenwoordig in Kranenburg…

Welke belevenissen zitten er nog in het vat voor de aankomende vijf jaar? Ik ga in ieder geval nog een paar mooie reizen maken, maar komen er nog nieuwe items op de bijna lege bucketlist? Met mijn petekind Thijs naar een seminar van Richard Branson op Virgin Island? Met mijn drie dames via het Noorderlicht naar New York? Meet and Greet met Kim Yong Un? Vrijwilligerswerk in Jemen? Marathon van Tokyo lopen? Vrede stichten met mijn Duitse oud-buurman Hermannnn?

Ik pieker me suf wat de voordelen kunnen zijn van 55+, maar ik kom niet ver. Ja, ik zal nog wat rustiger gaan reageren naar medeweggebruikers, maar je moet wel op de rechterbaan blijven. Ik zal ook wat minder fanatiek anti—Madrid zijn, maar als je al halverwege het seizoen op 19 punten staat is het ook best zielig. En misschien ga ik wat vaker een maandje geen alcohol doen, want het bevalt prima.

Of zou ik gewoon te weinig zonlicht krijgen? Tekort aan vitamine D? Of Vitamine E(spaña)? Hoe dan ook, doe geen moeite morgen. Laat me met rust. Ben de hele Black Monday onderweg en pas na 23.00 uur thuis. Telefoon op stil, voicemail uit, geen Social Media. Net als Hendrik Groen. Wie? Ja, die…

Één reactie op “Hiephoi

  1. Wat een herkenbaar verhaal Frank, maar……..nu ik op mijn weliswaar pas 52ste in vijf maanden 16 kilo ben afgevallen, alleen nog in het weekend een wijntje drink, de discipline weet op te brengen toch weer 3x per week naar de sportschool te gaan en gezonder te eten moet ik zeggen…………ik voel mij weer 10 jaar jonger en energieker……..dus……er is nog hoop

    Groeten Dirk Jan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *