Snieklaas

Sorry. Ietsepietsje te laat. Ik was gister na mijn gastoptreden als Sinterklaas laat thuis. Het slaappilletje deed daarna iets te goed zijn werk. De Sint is blij dat hij weer naar Spanje kan.

Omdat ik dit jaar twee optredens had, ging ik een paar weken geleden op zoek naar een huurpak. Maar de speurtocht op Marktplaats leverde een onverwachte meevaller op. Voor hetzelfde geld kon ik een tweedehands pak kopen, in het mooie Betuwse Winssen. Snel een bod uitgebracht van 60€ en na een kort onderhandelingsrondje kon ik voor een tientje meer het pak, inclusief mijter en staf, op komen halen.

Na enig zoeken kwam ik bij een slecht onderhouden boerderijtje aan, waar de voortuin volgepakt stond met groen uitgeslagen kabouters. De deur werd opengedaan door het kleine broertje van kabouter Plop, wat perfect paste in het beeld van de voortuin. Ik liep achter hem aan naar een soort van woonkeuken. Daar zat mevrouw Plop (perfecte naam voor een vormloos vrouwtje met Kort Pittig Kapsel) voorover hangend aan de keukentafel op haar laptop naar Marktplaats te staren. Ze hadden nog meer rommel in de verkoop.

Via een smal tussengangetje kwamen we in een soort van grote bijkeuken, die onbeschrijfelijk vol stond, lag en hing met alles wat je in een mensenleven verzamelt als je nooit iets weggooit. In een flits ging het door mijn hoofd dat de leegverkoop misschien gedwongen was omdat ze naar een piepklein zorgaanleunwoninkje moesten vertrekken. Plop toverde achter uit een kast zonder deur het pak tevoorschijn en ging daarna in allerlei dozen op zoek naar de mijter, handschoenen en het witte onderkleed. Hij wist de weg in het labyrint en vrij snel stonden we weer naast zijn theelepelvrouwtje in de keuken. Na het korte beleefde afscheidsgesprekje en de betaling stond ik buiten met mijn nieuwe aanwinst.

Thuis lag Marion in een deuk toen ik het voor het eerst aantrok. Het versleten pak was bijna net zo oud als Snieklaas zelf en stonk enorm. Qua uitstraling leek ik het meest op Hans Teeuwen in de hilarische scene bij Debiteuren-Crediteuren van Jiskefet. We hebben snel de pruik en baard in een emmer met chloor gezet, want het kriebelen leek te komen door de aanwezigheid van klein kruipend ongedierte… De mijter werd groter gemaakt, de mantel buiten gehangen, het onderkleed en handschoenen belandde voor het eerst in hun bestaan in de wasmachine. Maar ik was dolblij met mijn aanwinst.

Afgelopen maandag had ik mijn eerste optreden bij collega-directeuren tijdens een twee-daagse hei-sessie. In de kookstudio waar we ’s avonds een mooi diner probeerde te realiseren, wandelde na het voorgerecht een shabby Sint naar binnen, die meteen om een fles witte wijn vroeg en die ik in één teug achterover klapte. Ik had de chefkok van de studio gevraagd om een lege fles half met water te vullen en die op verzoek aan te geven. De meeste collega’s zagen met angst en beven hun moment met de Sint tegemoet en ze kwamen niet bedrogen uit. Ik heb me heerlijk uitgeleefd en had gedichten gemaakt die ik zonder Sint-pak niet zou durven te zeggen. Het was dikke pret.

En gisteren was dan tijdens het jaarlijkse kadootjes- en surprise familiefeest met de familie Kuiper het voorlopig laatste optreden. Volkomen onverwacht kwam ik als Sint binnen. Alleen Marion zat in het complot. Omdat deze avond in de loop der jaren langzaamaan is uitgegroeid naar een afzeikparade, kon ik ook hier heerlijk los. Wetende dat ik genoeg aanleiding heb gegeven in 2017 om zelf ook aangepakt te worden. Soms is aanvallen de beste verdediging. Gelukkig maar, mijn gewicht en te harde werken kwamen erg vaak aan bod.

Maar na 2 optredens en 25 gedichten gaat de Sint binnenkort uitgeput terug naar Spanje. Het griepje dat hij opliep twee weken geleden in de eindeloze guurheid van november, is nog steeds niet weg en maakt langer functioneren lastig. Er is ook geen lol meer aan. Het is schier onmogelijk om overal op tijd te verschijnen als je de halve dag vaststaat in een file.

Dus als iemand volgend jaar wil optreden als Snikkelkaas; ik heb een prachtig pak. Als nieuw. Voor 25€ te huur. Zonder beestjes, ruikend naar Robijn lavendel. Ik hoor het wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *