Hard metaal

Soms doe je dingen waarvan je niet weet wat je als vijftiger bezielt. Ik had maanden geleden impulsief ja gezegd tegen vriendje Harm om mee te gaan naar een concert van de Amerikaanse metalband Metallica in Antwerpen. Even iets anders als Earth, Wind & Fire of Feest-DJ Ruud.

Vrijdagmiddag reden Harm en ik in het bezit van twee VIP-tickets naar Antwerpen. Toen de reservering maanden daarvoor per mail binnenkwam, vroeg Marion hoeveel tickets het voor dat bedrag waren. Het eerlijk antwoord (1..) deed haar verzuchten dat je daarvoor 4 retourtjes Girona kon kopen. Ze was al stomverbaasd dat ik naar een heavy-metal concert wilde gaan, ondanks dat ze niet snel van slag is door mijn onvoorspelbare gedrag. Ze schaart het in de categorie LATE-LIFE CRISIS..

We sliepen in het hotel van vriendje Jan-Willem, die als General Manager van het Ramada Plaza Hotel werkt. Even bijgepraat, een snel biertje en op naar het Sportpaleis. De taxi maakte een rondje van 20 minuten en eindigde € 20,= later weer voor de deur van het hotel. De Ring stond zoals altijd helemaal vast. Tramlijn 6 was al stampvol met rockers, maar we pasten er nog bij. Ik kreeg een eerste indruk van the Metallica Crowd; 30-60 jaar oud, veel zwarte kleding met stickers, reusachtige tattoos en meer haar in de nek dan bovenop het bolleke. Maar deze rockfans gaan met elkaar om als één grote familie; vriendelijk, nooit agressief, gul, hoffelijk naar dames en stoer. Het spreekwoordelijke Ruwe Bolster, Blanke Pit is voor deze groep uitgevonden. Superrelaxed allemaal.

Het VIP-arrangement bestond uit een buffet, een paar drankjes, poster en T-shirt in een aparte backstage-room, vol met Metallica-relikwieën. We lieten de kans lopen om in de Innercircle te gaan staan, voordat de zaal opengesteld zou worden voor de rest. We wilden liever dicht bij de bar en de toilet staan. Om 19.00 uur stonden we klaar voor de warming-up act. Ik heb me kapot gelachen; een zooitje ongeregeld ging headbangend knoeperhard als een gek tekeer. Ik deed de oordempers van Harm in om geen blijvende zoem in mijn hoofd over te houden. De zaal liep langzaam en rustig vol, terwijl de black metal fans helemaal los gingen. Ik was er klaar voor!

In de wachtminuten tot Metallica werd de stemming opgewondener, zoefde er al hier en daar wat bier door de lucht en kwamen Harm en ik strategisch dicht bij het podium, wat mooi middenin de zaal stond. De ontlading bij opkomst van de band was echt ongelooflijk. Een diep gebrul steeg op, oergevoelens kwamen los, om me heen stonden stoere kerels als een dartelend hertje te huppelen van blijdschap. En daar tussen stond ik, onwennig en bleu..

De band Metallica is opgericht in 1981 en is dus al 35 jaar aan het rammen. Goede generatie trouwens, want ook the Rolling Stones, U2, ACDC en nog een paar andere oldies treden nog steeds op. En hoe! In een twee uur durend non-stop spektakel ging het hele Sportpaleis uit zijn dak. Oude hits, nieuwe hits, het hele repertoire werd door een uitzinnige menigte meegeschreeuwd. Er werd gecrowdsurfd, bier vloog door de lucht. Ik ben nu nog verbaasd hoeveel energie de mannen op het podium lieten zien. De meeste bandleden hebben net als Harm en ik bouwjaar ’63. Maar drummer Lars Ulrich is werkelijk een onuitputtelijke gek, die zijn publiek briljant bespeelt. Het was gewoon top!

Lang geleden ging ik één keer per jaar ergens in Oost-Nederland naar een hökers-feessie van Normaal. Dat ging er altijd wild aan toe. Je kocht twee bladen bier, deelde er één aan je maten uit en gooide je het volle tweede blad zo ver mogelijk door de lucht. Verborgen in je spijkerbroek zat een tweede T-shirt. Die was hard nodig, want bij het rausen vlak voor het podium werd elk T-shirt ( M/V) aan flarden gescheurd. Door een tekort aan mannen-toiletten werd vaak het tentdoek een stukje opgetild zodat je er makkelijk onderdoor naar buiten kon pissen. En meteen weer twee bladen bier halen. Maar Bennie Joling kwam nooit in de buurt van James Hetfield, leadsinger van Metallica.

Na een paar sluitbiertjes op de markt in Antwerpen, een heerlijk broodje döner Kebab en een kort nachtje knarren zat het erop en keerden we terug naar Nijmegen. Er kan weer iets van de bucket-list. Metallica Live. Om nooit te vergeten..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *