Klussen

Ik ben er weer ingetrapt. Dacht dat ik ervan verlost was. Dat ik alles al had ingericht, vertimmerd, verbouwd, in elkaar geknutseld, geschilderd, gestuct. Terwijl de Nederlandse zomer nog wat nasputtert, zijn wij ons Duitse stulpje aan het pimpen. Slik..

Als je ouder wordt, hoop je dat levenservaring helpt om goede keuzes te maken. Dat doorhalen tot 5 uur ’s morgens een week ellende oplevert. Dat een 60-urige werkweek leidt tot dutjes langs de snelweg om heelhuids thuis te komen. Dat je de taaiheid van een start-up beter niet meer kan aangaan. Blijkbaar ben ik toch een Catalaanse ezel, die zijn kop blijf stoten. En dus werd ik vrijdag weer meegesleurd naar de fastgood tempel Ikea. Met een indrukwekkende waslijst aan kǻsten, stœlen, bedmöbels en prøllebakken. En (altijd weer) de onmisbare afwasborstels…..

Ik haalde nog één keer diep adem, voordat ik de trap opliep. Er waren nogal wat jonge gezinnetjes met kids in buggy’s, maar ook met loslopende peuters. Als die hollend voor mijn voeten komen, heb ik de natuurlijke neiging om ze te tackelen, zodat ze met hun kin precies op de Nekkrǻck-tǟfel klappen. Omdat ik het vrij stiekem doe, krijg zo’n kwalkind ook nog een oorvijg van zijn vader: “dat krijg je ervan als je zo holt.” Ik geef dan de vader een bemoedigend en complimenterend knikje, terwijl ik het kind strak aankijk.

We gingen vlot en geroutineerd door het doolhof, waarbij Marion slim de kussenafdeling meed. Tegen 18.00 uur kwamen we bij het restaurant aan. Onwetend besloten we een snelle hap te halen. Ik sloot aan in de buffetlijn voor warme gerechten, terwijl Marion een plekkie in de rumoerige foodhal zocht. Om me heen kijkend zag ik vooral families, maar ook zakenmensen met stropdas en een groepje studenten. Ik zag ook verdacht veel rollators, zonder oudere mensen. Het bleken Ikea-Food trolley’s te zijn, waar je op drie levels je bladen met warme meuk kan opstapelen. Ik bestuur nog liever, na mijn 13e hersenbloeding, een full-automatic rolstoel met mijn kin dan dat ik achter zo’n foodrek op wieltjes loop.

De keuze was niet reuze. De glibberige Ikea-balletjes waren favoriet, maar ik zag er ook een paar van de rollators af stuiteren. Ik koos vier zompige stokjes Saté en nam voor Marion een stukje Roodbaars mee, in een onbestemde glazig-witte saus. Samen met twee lege glazen, die je onbeperkt mag vullen bij het dranken-buffet, was de schade €15,50. Het kostte geen drol, maar het smaakte er wel naar. De saté-stokjes hadden dezelfde veerkracht als de stuiterballen en de baars was vroeger misschien wel rood geweest. Blijkbaar zijn we door betaalbare, goede lunch-menuutjes in Spanje verwend geraakt… Snel de spullen in de Duitse sloep geladen en in die Heimat gefahren.

En dus heb ik gisteren als een ware routinier alle möbel-mök in elkaar geflatst. Elke keer denk ik dat het de laatste keer is, maar eigenlijk tegen beter weten in. Om de 5 jaar gaat bij Marion de nest-verbeter-drang kriebelen. En dan is er maar één remedie; afplakken-schuren-verven-sausen. Haar planmatige aanpak levert een gedetailleerd schema op, dat weken lang ons leef ritme bepaalt. Het zal jullie niet verbazen dat ik met name het grove werk doe, en Marion het fijnere precisiewerk voor haar rekening neemt. En dan sta ik wel eens te keuvelen, lekker leunend tegen de net gelakte deuromlijsting. Maar eerlijk is eerlijk, het huis knapt er heerlijk van op. Mijn rug wat minder.

Zolang mijn dochters nog studeren, zullen wij in de wintermaanden nog veel in Nederland/Duitsland zijn. En dan moet ons 80-jaar oude Duitse huis af en toe een lik verf hebben. Da’s niet erg, maar kost wat meer energie dan vijf jaar geleden. Ook omdat toen altijd mijn vriend Hans meehielp om het tempo erin te houden. Elke muur, elke vloerplank, elke deurpost is wel eens door hem bewerkt. Samen hebben we oneindig geklust om van een ouderwets Duits hutje een heerlijk comfortabel huis te maken. Hans had deze week 50 moeten worden. God, wat had ik hem er nu graag bij gehad.

Dus is klagen over ouder worden, hard werken en stevig klussen eigenlijk onzinnig . Want er zijn teveel jonge mensen, die graag nog hadden geklaagd over simpele dingen. Die heetten Michiel, Hans, Louis of sinds deze week Anne. Ze worden gemist.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *