Koh Chang 2

Elke vezel uit mijn losgemasseerde lichaam verzet zich. Elke smaakpapil eist verlenging van de culinaire ontdekkingsreis. Elk nog niet bezocht, verborgen baaitje smeekt om uit de vergetelheid te worden gehaald. Chæ̀ng mạn; Verdomme, we moeten terug.

Het is ons bevallen, dit minder toeristische eiland. Op een paar drukkere plaatsen hokken altijd wel toeristen samen, met helaas ook alweer veel kakluizen uit Rusland. Maar verder hebben we ongestoord de hele week kunnen scooteren (voor € 25!) naar afgelegen baaitjes en dorpjes. Gegeten bij 16 verschillende Thaise restaurantjes, omdat twee keer bij hetzelfde tokootje eigenlijk zonde is. Je weet nooit wat je dan misloopt.

Grappig dat ik tussen 14.00 en 17.00 ’s middags geen bier kon kopen, dat de supermarktjes Seven-till-Eleven ’s middags een paar uur dicht gingen, dat ik hier en daar iemand wakker moest maken om een fruitshake te laten maken. Thailand blijft gewoon een heerlijk land waar je je minder druk maakt.

Het intigreerde mij waarom er zoveel Chinezen waren op het verder rustige Koh Chang. China staat nog steeds niet hoog op mijn landen-bucketlist, want ik vind het een eigenaardig volkje. Acht van de 10 vrouwen hebben een Schumachertje gedaan, met als gevolg bv. de lippen van Patrica Paay op de smoel van een dunne duif. Aan de ontbijttafels zaten kersverse gezinnetjes heerlijk op de oversized Iphone te gamen, terwijl de dochter van 4 onopgemerkt het gekookte ei onder tafel verstopte. Nul aandacht voor hun kind, druk met het schermpje. Voor het fijnere ontbijteffect ook nog de geluidjes van ‘Pokemon in Beijing’ aan laten staan…

In het zwembad hield een ander stelletje continu een paraplu boven het hoofd van hun made in China zwemmende godje, zodat zijn perkamente velletje niet verkleurde. Kan nooit wat worden, zo’n weekdier. Navraag leerde dat de Thaise ANWB gratis visa hadden weggegeven aan de Chinezen in verband met het laagseizoen. Tja, en dan komen er 200 miljoen Chinezen in beweging, waarvan er 5000 op Koh Chang waren beland. Maar verder leuke gasten, gezellig bijgekeuveld….zelfs het woord ‘NO’ is oeterwaals voor ze.

Ondanks de korte tijd voelde Thailand weer als een warme deken. Wel een vochtige, want in een week viel net zo veel regen als in augustus én september in Nederland. Daarom hebben we de Half Moon Party op het hippie-strand Lonely Beach helaas moeten laten schieten. Het onweerde zo hard dat alle Bob Marley types bang waren dat de bliksem in hun groezelige vogelnest zou slaan. Of de joint nat wordt.

Ook met een scootertje lukt het me om (te) krap met benzine proberen uit te komen. We kwamen bijna op het meest afgelegen puntje van het eiland zonder prut te staan. Ik voelde Marion’s boze blikken alweer in mijn rug prikken en ook haar greep om mijn lovehandles werd minder teder. Heuveltje op leken we nog naar Bangkok te kunnen, heuveltje af leek de tank droger dan de Sahara. Drijfnat van weer een stortbui en met angstzweet voor een ‘talk to the hand’-dagje kon ik ergens een Colafles benzine bemachtigen. Misschien toch maar eens afleren, dat helemaal leegrijden.

Lekker de tijd gehad om twee heerlijke boeken te lezen; Het Geluid van de Nacht van Maria Dueñas en het onbeschrijfelijke epos Victus over de val van Barcelona in 1714. De oorsprong van wat er vandaag in Catalunya gaat gebeuren rondom de (illegale) verkiezingen gaat terug tot in die tijd. En het meest verbijsterende: ook toen waren incapabele politici en hooghartige Spaanse trots de oorzaken van de chaos. Laten we hopen dat er vandaag geen ernsige incidenten gebeuren, want dan is een oplossing heel ver weg.

Dit was ons 4e Thailand tripje in 6 jaar, mede mogelijk gemaakt door een kleine investering in het lokale credietfondsje van een vriend. Dat levert al jaren een prachtig vakantiespaarpotje op, dat we alleen in Thailand verzilveren met een lokale creditcard. Altijd grappig om bij aankomst op de gok een paar toetsen in te drukken van de geldautomaat en dan lachend het pakje Thaise Baths in de zak te steken. Geen idee wat er nog op staat, maar over twee jaar gaan we vast ergens anders in Thailand een nieuwe poging wagen.

Dadelijk beginnen we aan het laatste stukje terugreis, van Abu Dhabi naar die Heimat. Uitgerust, opgeladen en ontspannen de herfst in. Heerlijk, heb er nu al zin in.. Jullie ook?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *