Koh Chang 1

Als je wakker wordt en dit leest, tuf ik al uren op een scootertje over het eiland. Achterop zit Marion, die krampachtig houvast zoekt. De klassieke methode -handen om mijn middel- is niet meer haalbaar. Jullie weten wel waarom…

Het klinkt een beetje blasé, maar dit is onze echte vakantie. Geen vol Rosamar, geen korte weekendjes Ryanair, gewoon weg met zijn tweeën. En ja, Thailand is best ver voor 10 dagen, maar dat vinden wij geen probleem. Je rijdt naar Dusseldorf-Flugplatz, stapt in de luxe vliegbus van Etihad, maakt een tussenstop in Abu Dhabi (met zijn “Efteling”-hal) en hups 22 uur later zit je op Koh Chang, een tropisch eilandje op 4,5 limousine-uur van Bangkok. Je moet er wat voor over hebben, maar dan krijg je ook wat. Tot nu toe vooral veel regen….

Thailand en Bali zijn onze favoriete Aziatische verwen-bestemmingen. En de redenen zijn simpel: veel luxe voor minder geld, fantastisch eten, superlieve mensen en eindeloze massages. Tijdens onze doe-reizen nemen wij vaak genoegen met weinig comfort, goedkope hotels en eten wat de pot schaft. Maar nu even niet. Onze private villa ligt pal naast het Olympische zwembad, de zee is 30 meter verder en ik kan schaatsrondjes in de douche draaien. En het allermooiste? het is laagseizoen, dus er zijn maar 5 van de 35 villa’s bezet. Het personeel weet van gekkigheid niet meer wat ze moet doen. Vanmorgen hield de poolboy mijn slippers in zijn hand, toen ik uit zijn bad stapte. Terwijl ik net een Tsunami-alarm had veroorzaakt…

Meteen op de eerste dag hebben wij tijdens het oriëntatie-rondje een forse Thai massage ingezet om de reisstijfheid uit ons lichaam te laten verdwijnen. Negentig minuten probeerde het arme meisje mijn reuzenlichaam te kneden, te masseren en recht te buigen. Voor omgerekend € 7,50 liep ze een beroepsrisico op, waar je in Nederland geen Arbeids Ongeschiktheids Verzekering voor kan afsluiten. Ze wandelde over mijn rug de intocht van de 4-daagse, verlengde mijn hamstrings met 30 cm en rekte mijn schouders op a la Epke Zonder Land. “You very strong man” is volgens mij een beleefde Thaise metafoor voor een enorme, onbuigzame, houterige zak modder. God wat was ze goed!

Toch is de Thaise keuken de voornaamste reden om hier vaak te komen. Intens gelukkig word ik van de veelvoud aan smaken, kruiden en ingredienten. Elk gerecht prikkelt de zintuigen. En daarbij hebben wij een duidelijke voorkeur voor kleine lokale tentjes of de foodtrucks avant la garde. Een complete keuken is dan gebouwd op een aftandse oude Solex en overal bungelen pannen, ingredienten en servies. Eigenlijk hebben we maar 2 eisen; het moet ‘spicy’ zijn en goed verhit. Dat laatste betekent geen rauwe producten of salades, want de HACCP-richtlijnen zijn hier iets anders dan in het over-georganiseerde Europa. De gebruikelijke darmspoeling wordt meestal toch vanzelf wel opgewekt door de hete smaken, maar het ruimt lekker op. Hoef ik geen Patty Brardje voor te doen.

Gisteren hadden we zo’n lokale lunch. Terwijl boven ons drie bavianen gymnastiek oefeningen deden in de talloze verstrikte electriciteitsdraden, testte ik de kleine plastic stoel op zijn stevigheid. We kozen 2 grote Tom Ku (spicy garnalensoep), hot green curry met kip en gewokte groente met oestersaus. Daarbij twee grote glazen watermeloensap en een half litertje lokaal bier. En dat alles voor de astronomische prijs van 608Baht, toch gauw een dikke €15,- … Tranen biggelden over mijn wangen, van geluk en pittigheid.

Bijna hadden we nog een dagtripje geboekt naar Cambodja, om bruisend Phnom Penh of de beroemde Ankor Wat op zijn Japans te bezoeken. Het was leuk geweest voor mijn landen-lijstje, want ik moet nog steeds hard aan de bak om mijn moeder te evenaren. Maar niet alles past in een verwenweekje. Dat houden we dus nog te goed, want we zijn nog lang niet uitgereisd.

Alhoewel het weer niet om over naar huis te schrijven is, doe ik het toch. Ik heb in drie dagen nog nooit zoveel regen bij elkaar gezien, terwijl het constant 30 graden blijft. We waren erop bedacht en hebben er verder ook geen last van. Het Spanje-bruin zit er voorlopig nog wel even op. In razend tempo werk ik mijn boekenachterstand bij en val Marion regelmatig op allerlei manieren lastig. Het heeft zijn voordelen, zo’n weekje één op één haha.

Tot volgende week.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *