Heen en weer

Marion zit achter het stuur, ik zit met de Ipad op schoot. We tuffen door het Noord-Franse landschap, ergens tussen Dijon en Nancy. Op weg naar huis, met de auto. Wat een takke eind. De laatste keer was in 2009….

Het weekendtripje begon donderdag niet denderend. We zaten om 6 uur ’s morgens al in de vliegbus op Weeze, toen ik op stoel 6d merkte dat het starten van de motor niet soepel verliep. Een soort van vliegdeformatie, als gevolg van +/- 50 Ryanairtjes per jaar. Een paar minuten later kwam de aap inderdaad uit de mouw en bleek de rechter-startmotor niet te werken. Er werd nog optimistisch gemeld dat ze het gingen repareren, maar dat leek me best wel een te grote broek. Twee uur later mochten we van boord, omdat alle opties (inclusief ander toestel) onhaalbaar bleken. Het schakelaartje werd al vanaf Bergamo met een prive-jet ingevlogen. Ik keek lachend Marion aan, want het zijn de bekende Ryanair-trucjes om passagiers voor te bereiden op een lange vertraging.

Met een voedselbon twv 5,= p.p. als eerste goedmakertje namen we weer plaats in de saaie, lege vertrekhal. Ik heb altijd meelij met ouders en kleine kids die buiten het seizoen om, na een uitputtende voorbereiding, hoopvol op weg waren naar de All-Inclusive in Malgrat. En dan luiers van doodmoeie blagen moeten verwisselen in een Duits TL-hal. Naast ons kwamen 16 luidruchtige Duitsers en Duitserinnetjes zitten, die de bonnen hadden ingewisseld voor halve liters Krombacher. Best vroeg, om 8uur…

Elk half uurtje klotsten er nieuwe vazen op tafel, waardoor de stemming lacheriger werd en de herrie ondraaglijk. We kwamen er achter dat SangVerein ImmerZuSammen uit Dortmund het jaarlijkse uitje in Barcelona (arme stad…) ging doorbrengen. 2000 kilo zangtalent zorgde bij de lachsalvo’s voor een deinende vloer. Wij schoven een paar tafeltjes op…

Marion en ik hadden onze tafel handig omgetoverd tot een functioneel buro, gevuld met Ipads, Iphones en laptops. In de volgende 6 uur werkte ik uit het niets 5 weken werkachterstand weg en Marion maakte een vliegende start in haar nieuwe klus. We hadden alle noodscenario’s al uitgewerkt en zaten dicht bij de uitgang om zo snel mogelijk naar de omboekbalie in de hal te spurten. Toen er een prive-jet landde met een logootje van Ryanair, vielen we om van verbazing. Een uur later zaten we ineens toch aan boord van hetzelfde vliegtuig, met een nieuw schakelaartje en gereset zekerinkje. Eenmaal in de lucht keken we elkaar lachend aan. We waren 250 euri p.p. rijker!

Ik zal het even uitleggen. Na 3 uur vertraging heb je recht op 250€ vergoeding. Daar moet je bij Ryanair wel heel hard voor knokken, maar jullie kennen Marion een beetje. Als die ergens haar tanden in zet (..), ga je vroeg of laat door de knieën. En aangezien de tickets maar 45€ per stuk hadden gekost, hebben we de “winst” vrijdag gevierd met onze Spaanse Smikkel Smiley Club bij onze favoriete restaurant Can Roquet. Het was ook onze enige dag in Spanje, want zaterdag-ochtend om 7.00 uur zaten we alweer in Marion’s auto op weg naar NL.

Ik weet dat er lezers zijn die zo’n autorit van 1450 km als gezellig onderdeel van hun vakantie zien, maar ik vind het een crime. 14,5 uur in de auto, 85€ tol, 160€ benzine en een dag ergenis. Aan de gebruikelijke files bij Orange, Valence en Lyon, aan het debiele inhaalgedrag van zielige Louis de Funes’. Maar gelukkig Lyon zonder kleerscheuren doorgekomen en deze keer ook niet bij Bastogne in slaap gevallen… Toch ga ik liever vliegen, desnoods met een corpulent dronken zangkoor in mijn nek, en 10 uur vertraging.

De aankomende zes weken komen wij niet meer in Spanje en hopen we dat Ibrahim de summiere instructies over het beheer van Rosamar gaat onthouden. Hij wordt binnenkort weer vader, nu van Adja. Ik vroeg aan hem of hij er bij wilde zijn, maar hij vond zelf 2019 vroeg genoeg om weer eens naar huis te gaan. Ikzelf vond de 4,5 maand van Anne-Roos in Curacao achteraf best veel. Gelukkig kan de Open Haard weer aan, de geurkaarsjes uit de verpakking, het tuinmeubilair terug in de kelder. De zomer is naadloos overgegaan in de herfst. Niemand die het verschil merkt.

Behalve wij, de familie Heen en Weer. In mijn hoofd wordt het alweer vroeg donker. Het is pas september.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *