Piketpaaltjes

Het is even wennen. Mijn tijdelijke vrijgezellen-leven loopt ten einde. Na vijf maanden zomerreces is Marion terug in de Heimat. Onverwachts een maandje eerder, omdat er een nieuwe klus gloort op een bekende plek. Te mooie kans om te laten lopen.

Elk jaar na de zomer ontspruit zich hetzelfde proces. Water bij de wijn doen, terwijl je tot voor kort de fles alleen kon leegdrinken. Als Marion in Spanje zit, verandert ons Duitse huis vaak in een man-cave. Het aanrecht blijft vol met afwas staan, totdat het genoeg is om de machine in één keer te vullen. De wasmand wordt pas geleegd als de deksel er vanaf kukelt. En het beddengoed wordt gewassen als de nestgeur de trap af dwarrelt naar de benedenverdieping. Ik durf rustig te stellen dat ik prima het huishouden alleen kan runnen, maar wel op MIJN manier. Zonder briefjes of memo’s. Niet voor niets zong naamgenoot Frank Sinatra: I did it my way!

Maar daar zit niet de echte pijn. Ook niet in onze oversized Duitse tuin. Ik houd alles een beetje bij, maai op tijd en snoei hier en daar wat overtollige takken weg. Maar de hele middag op mijn knieën met een loep in een perkje frotten om elk sprietje onkruid eruit te vissen, zit er niet in. Groen is groen, onkruid of niet. Behalve mijn vingers, die zijn niet groen. Als de tuin er vanuit de huiskamer of de slaapkamer goed uit ziet ( zonder bril en half in het donker), ben ik dik tevreden. En ik vind die minuscule kleine viooltjes tussen alle terrastegels best grappig staan. Het lijkt wel of het zo hoort.

Ik wist al een week voordat mijn meissie terugkwam waar de eerste irritatie zou ontstaan. Het ongemakkelijke moment, waarvan je weet dat het als een boemerang om je nek blijft cirkelen. En toch ga ik het gevecht aan. Omdat het beter is het eerste piketpaaltje hard in de grond te slaan. Territorium afbakenen, statement maken, landje pik. En hoe triviaal jullie het ook zullen vinden, het gaat om een kleine notitie in onze Outlook-agenda op donderdag jl., de eerste dag dat ze terug is: 20.30 uur Lady Di.

Wij hebben de deal dat ik twee avonden per week voetbal mag kijken. En een derde als ik alle strijkwas wegwerk. De andere avonden zijn voor Marion. Maar omdat we zelden TV kijken, lijkt het alsof er alleen maar voetbal op TV is. Kletskoek natuurlijk, maar de rest is zo’n intense bagger dat we nog amper voor de buis zitten. Dus donderdag, met vriendje Robert op bezoek, was een mooi moment om de wedstrijd Frankrijk-NL te kijken. Niet dat we enige illusie hadden te kunnen winnen, maar je kan wel lekker kankeren tijdens zo’n wedstrijd. Maar een Engels gratenpakhuis die 20 jaar geleden overleed, dreigde roet in het eten te gooien.

In 1997 stierf the People’s Princess. Zij had de droevigste Cocker-Spaniel ogen die ik ooit heb gezien. Opgejaagd door paparazzi, ongelukkig in de liefde, onzeker over de toekomst. Best treurig wel. Maar de totale massahysterie die na haar dood losbarstte, is voor mij onbegrijpelijk. Miljoenen mensen legden bloemen, rouwden op straat, spraken huilend over ‘hun’ Diana. Ze waren ook woedend op de tabloids, die ze zelf altijd in grote getalen hadden gekocht. Hunkerend naar elk debiel detail van hun ‘vriendin’ Di. Ongezonde adoratie voor een truttig meisje van adel.

Na een kwartiertje drama-voetbal hebben we voor de eerste keer gezapt. Omdat de reclameblokken rondom Lady Di telkens 10 minuten duurden, hebben we nog teveel van de wedstrijd gezien. Terwijl het niet om aan te gluren was. Ik hoop echt dat we vanavond zwaar billenkoek van de Bulgaren krijgen, zodat ik volgende zomer niet naar het corrupte feestje van UEFA in Rusland hoef te kijken. Daar hebben we met dit elftal helemaal niets te zoeken. Niet raar, als er in de Eredivisie op 8 kunstgrasvelden worden gevoetbald. Het is hetzelfde als skiën op een kunststofbaan: het lijkt wel op wippen, maar het blijft een opblaaspop.

Morgen gaat Marion aan de bak en ik weer naar de Apenrots. En wie het ’s avonds het eerst thuis is, moet koken (soms wacht ik dan stiekem om de hoek). Toch ben ik blij dat ze er weer is. Alleen zijn is niks.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *