No Tinc Por

En toen was ook Barcelona aan de beurt. Het was al voor de zomer bekend dat de Stad der Wonderen op een shortlist stond, maar gezien het toeristisch belang werd het een beetje in de doofpot gestopt. Struisvogelpolitiek.

Is het voor mij erger omdat Barcelona ‘mijn’ stad is? Natuurlijk niet. Het is net zo erg als Nice, Parijs, London of Stockholm. Is het dan minder erg omdat er (nog) geen Nederlandse doden zijn gevallen? Ik krijg een allergische kots reactie als ik die toevoeging zie verschijnen in de Telegraaf, bij de NOS of op Social Media. 1500 doden bij een aardbeving in Nepal, maar er zijn gelukkig geen Nederlandse slachtoffers. Er zijn weinig dingen voor de mensheid die gênanter zijn dan het ene leven belangrijker te maken dan het andere.

Op de 17e augustus ’17 heeft een 17-jarige knul om 17.00 uur het leven beëindigd van 14 kansloze passanten. Samen met de slachtoffers in Sant Just en Cambrils zitten we op 16. Dat zullen er wel 17 worden.. Voor alle doden en gewonden geldt: wel op de juiste plek, maar op het verkeerde moment. Dat is botte pech of, als je niet in toevalligheid gelooft, het is gewoon je tijd.

Ik ben de afgelopen weken veel via Carrer Pelai langs de bovenkant van de Ramblas gereden. En eerlijk is eerlijk, het was een koud kunstje om daar de mudvolle Ramblas op te sjezen. Daar waar in goede jaren de kampioenschappen van Barcelona uitbundig worden gevierd op de Rambla de Canaletes, stonden geen betonnen blokken. Dat was rond de jaarwisseling wel aanbevolen door de Politiechef n.a.v. de kerstmarkt-aanslagen in o.a. Berlijn, maar stond pas in het najaar gepland om uit te voeren. Tja….

De Ramblas is de afgelopen 15 jaar overgenomen door de toeristen. Het was een prachtige wandelpromenade, waar op zondag Barcelonezen een bloemetje kochten voor hun vrouw, een taartje gingen eten bij Pastiseria Escribá en waar de vogelstalletjes vrolijk fluitend iedereen begroetten. Daar is niks meer van over. Eenheidsworst, 5 Haagen Dasz ijstentjes en prulleria-shops in allemaal dezelfde behuizing zijn het straatbeeld. Evenals de hordes Oost-Europese zakkenrollers. Ik ging er vroeger wel eens met mijn peetouders Ria & José ‘un paseo’ maken, maar Barcelonezen mijden tegenwoordig de Ramblas. Zelfs de Boquería, de befaamde markt aan de Ramblas, is no go area aan het worden voor de locals.

Barcelona is sinds de Olympische Spelen in 1992 een enorme toeristenmagneet, maar dreigt nu aan zijn eigen succes te onder te gaan. Buurten komen massaal in opstand tegen de Air BNB’s, de kots van stomdronken (Engelse) vrijgezellen-groepen ligt overal en de overlast van elektrische steps en Segways is bizar. Miljoenen toeristen komen jaarlijks naar Ciutat Comtal. De ene helft van de stad heeft een pesthekel aan het toerisme, de andere helft leeft ervan. Mijn mooie stad zit in een moeilijke spagaat.

Toch blijf ik met een knagende vraag zitten. Wij denken graag zwart-wit, in daders en slachtoffers. Maar zijn die 11/12 knullen die samen de terroristische cel vormden in Catalunya ook geen slachtoffers? Waar gaat het mis als je in staat bent om 110 gasflessen te verzamelen om bommen te maken die duizenden doden kunnen veroorzaken? Zijn wij echt niet bij machte om te achterhalen hoe dat kan en hoe dit op te lossen? Als dat niet lukt, zullen we lang moeten blijven leven met de angst dat het overal kan gebeuren. En overal is ook een keer in Nederland. Angst en haat zijn altijd de drijfveren geweest voor oorlogen, crisissen en armoede. Het lijkt wel of de mens niet zonder kan…

Nog één ding. Waarom moeten politici ook nog over de rug van deze aanslagen zieltjes winnen? Rajoy, de Spaanse Premier, die het ineens heeft over een verenigd Spanje dat vecht tegen terrorisme, terwijl Catalunya streeft naar onafhankelijkheid? Rutte, die wel tijd heeft om te melden dat hij alle hulp wil bieden, maar geen coalitie in elkaar kan zetten? Trump, die twittert dat er hard teruggeslagen moet worden? Houd allemaal je mond, bel elkaar op en ga werken aan echte oplossingen i.p.v. politieke prietpraat.

Barcelona likt zijn wonden, maar komt er wel weer bovenop. Dinsdag en woensdag ga ik gewoon met mijn meisje zoals gepland naar Barcelona. Loop ik weer een keertje over de Ramblas. Omdat ik niet wil leven met angst. No Tinc Por. Catalaans voor ‘ik heb geen angst’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *