Lloret

Zondagmorgen, half zeven. Net terug uit Lloret de Mar en toch broodnuchter. Ik was taxi-chauffeur voor mijn dochter Marloes en vriendinnetje Nicole. 23.00 uur heen, 06.00 uur terug. Het is maar een ritje van 20 minuten, maar de Rosamar-taxi blijft de goedkoopste. Tijden veranderen.

Lloret blijft een apart fenomeen, zelfs in Spanje. Toen eind jaren ’60 het toerisme naar Spanje op gang kwam, was Lloret er als de kippen bij. Tot die tijd was het een slaperig vissersplaatsje, met gammele sloepen op het vieze strand en de netten uitgespreid om te boeten. De krakkemikkige vissershuisjes werden voor bodemprijzen opgekocht door louche geldwolven met goede connecties in het gemeentebestuur. Zo werkte dat in Spanje, je strooit wat geld rond en dan mag je een foeilelijk 6 verdiepingen gebouw pal aan de boulevard bouwen. Wijlen Ad Latjes vulde de eerste touringcars met nieuwsgierige zonaanbidders, die één week lang in een kamer van 10m2 met een te laag plafond, mini-toilet, dwergbed en prutsbalkon doorbrachten. Zonder airco.

Na de dictatuur van Franco werd Spanje liberaler en het toerisme massaler. En Lloret werd dé zomerbestemming van de jeugd. Bussen vol eindexamen-jongelui kwamen vanaf eind mei naar Lloret. Het was voor mij in 1983 een mooi instapmoment om reisleider te worden en een graantje mee te pikken. Elke week ving ik samen met drie assistenten 2 bussen vol met ongeleide projectielen op, die routineus werden verspreid over campings en pensions in Malgrat, Blanes en Lloret. Voor de meeste kids hun eerste vakantie zonder ouders, maar wel de zakken goed gevuld met eindexamenpremies van Opa, Oma, Tante Truus en Ome Henk. Het spel kon beginnen.

Al snel had ik het saaie standaard-excursie programma van het reisbureau aangevuld met een rits illegale varianten die veel meer geld opbrachten dan die schamele 10% commissie. Karten, rodeo in de bergen en strand-nachtBBQ’s waren best populair. Maar de disco-bus naar LLoret was twee maal per week de real moneymaker. Mijn vaste Spaanse buschauffeur José “leende” dan van zijn baas het oudste wrak op wielen waar 60 man in konden. Voor 400 pesetas (€2,50) werd je opgehaald op de camping en als het goed ging ook weer thuisgebracht. Als José en ik om 7.00 uur ’s morgens het laatste kots plakkaat uit de bus hadden verwijderd, zat het erop. José verdiende meer met de disco-bus dan met zijn normale baan.

In Lloret lag het geld voor het oprapen: 20% commissie bij de Hawaii cocktail bar over alle dranken, gratis groepsentree bij de grote disco’s (ik vroeg er maar 500 pesetas voor) en ook 20% over alle dranken. Het werkte simpel; ik vertelde dat we alleen bij de achterste bar konden bestellen als groep met het rode lintje en nam het barlijstje aan het eind mee naar de bedrijfsleider om af te rekenen. Tijdens zo’n avond deden we het trucje een keer of 4: Tropics, Revolution, Moefgaga, Colossos.

Soms had de alcohol een vervelende bijwerking en verloor een knul zijn controle. Op straat liep ik dan ongemerkt naar de Guardia Civil, wees het knulletje aan en die werd vakkundig in de boeien gehesen en een nachtje opgesloten. De rest was meteen rustig en ik ging zelf de volgende dag het jochie ‘bevrijden’ op het politiebureau, gewapend met een fles Spaanse Cognac voor de Hermandad. Het werkte ook zo bij iets te populaire jongens op de camping die het meeste herrie maakten of teveel concurrentie boden op amoureus gebied. Even bij de receptie van de camping de Guardia Civil opvangen, jochie in kwestie omschrijven, flesje drank in de kofferbak van de Landrover en hups daar gingen ze het strand op om in één beweging de boosdoener eruit te pikken en mee te nemen.

Na drie maanden was het ik helemaal zat. Steeds vaker regelden mijn assistenten de disco-bus. Als ik maar lekker tegen Montse, de eigenaresse van de camping, aan kon blijven liggen. Elke dag twee ziekenbezoeken (gebroken tenen, zonnesteken, glaswonden, knalpijpbrandwonden, deliriums), continu op het politiebureau voor aangiftes en ophaalacties, verzekering bellen voor heimwee-repatriëring , het komt na een tijdje je strot uit.

Ik zag net in Lloret 5 politiebusjes en een man of 50 Spaanse ME op straat. Zal wel nodig zijn. Maar mijn dochter ligt lekker in bed en gaan Papa en Marion zo naar het strand. That’s life. Gelukkig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *