Meellennails

Even aan het bijtanken in Spanje. De werkagenda lijkt de aankomende weken wat gaten te laten vallen, omdat het vakantieseizoen is begonnen. Tegelijkertijd betekent dat meestal ook een volgeboekt Rosamar, waar Marion de scepter over mag zwaaien.

De afgelopen week heeft de voorhoede van de nieuwe generatie zich bij onze Spaanse zonnestudio gemeld. Kinderen van onze vrienden of familie die na het doorbrengen van gezamenlijke familievakanties, nu zelfstandig komen aanwaaien. Dit nieuwe elan geeft een verfrissende dimensie. Andere wensen, andere gedachten. Zo ook Melanie (Meel) en haar vriend Yassine. Zijn bijnaam is Dr. Love, omdat hij als aankomend chirurg veel co-schappen (soort van ziekenhuis-stage waarin je 80 uur per week mag werken) doet en de aaibaarheid van Robert Brink heeft.

Ik noem deze generatie voortaan de Meellenials. Jonge, energieke gasten met een andere kijk op het leven dan mijn generatie. Het is best sneu dat ik bij de Babyboomers wordt ingedeeld. Deze groep verdwijnt de aankomende jaren uit de arbeidsmarkt en mag zich al elektrisch fietsend in ¾-kniebroek met saai windjack melden bij omroep Max. Het lastige is dat ik nog wel gedrag kan vertonen wat niet bij mijn leeftijd past. Soort van sneue mannelijke overschatting. Vanaf een muurtje in het zwembad springen en dan zo’n megabommetje maken dat het bad leeg is en de coniferen verzopen. Eigenlijk ben ik geboren in het verkeerde lichaam. Een soort transgender, maar dan geestelijk. Ik zal de oude afleveringen van TV-cultheld Jambers eens nalopen, want misschien heb ik wel lotgenoten. “Overdag werkt hij hard op de Apenrots, maar ’s avonds transformeert hij tot een corpulente puber zonder normbesef.”

Met dat normbesef zit het wel goed bij de Meellenials. Ik merk het ook aan mijn dochters, die meer bezorgd zijn over de wereld en de verspilling dan mijn generatie ooit geweest is. Want eerlijk is eerlijk, wij hebben er een potje van gemaakt. De aarde leeggeroofd, vervuild en bijna onbewoonbaar gemaakt. Lekker dan, zo’n erfenis. Oudere mensen klagen altijd over de jongelui. Dat gaat al eeuwen zo. Misschien moesten we daar maar eens mee stoppen, omdat we het recht hebben verspeeld om te zeiken over “die jongelui.”

Er groeien nu Meellenials op die mondig, uitgesproken en zelfbewust zijn. Betere keuzes maken, door niet altijd voor massa-consumptie te gaan. Niet persé een eigen auto of een loodzware hypotheek op je 28e. Liever twee keer per week iets kwalitatief goeds op het werk eten dan vijf dagen zoute dreksoep met stuiterballen erin. Aangevuld met kroketten en frikandellen. In mijn vak zie je die tweedeling overal terug: de traditionele gebruiker en de new kids on the block. Best lastig om daar een goede balans in te vinden. Maar wel hét moment om te transformeren.

The next generation op Rosamar wil ook graag Barcelona ontdekken. Daarom mocht ik vrijdag weer reisleidertje spelen in mijn stad en dat doe ik nog steeds graag. Heerlijk om door de stad te crossen en alles uit te leggen. Van de Sagrada Familia, via de Ramblas naar Montjuic. Aperitiefje bij el Xampanyet in de wijk El Borne, heerlijk lunchen met mijn peetouders Ria & José bij Senyor Parellada, net achter de Kathedraal van de Zee. En op de valreep, bij ondergaande zon, nog een gin-tonicje bij Beachclub Bestial, aan het hippe, drukke strand bij de Port Olimpic. Het was druk en heet in de stad en bij alle topattracties stonden eindeloze rijen.

Zo ook bij Camp Nou, het oude aftandse stadion van mijn cluppie. Yassine wilde wel eens wat van de clubhistorie zien en de kans om iemand te hersenspoelen laat ik niet liggen. Tussen 25 nationaliteiten schuifelden we door de Camp Nou Experience in deze betonnen kolos. Twee keer zo groot als de Kuip, maar net zo lelijk en vervallen. Als er 100.000 man in zitten lijkt het nog een aantrekkelijke, jonge Meellennial met opgewekt karakter, maar leeg is het een uitgebluste Babyboomer. Te vaak verbouwd en teveel lipcorrecties, maar toch net zo’n oud lijk als Marijke Helwegen. Of P(atr)ies Paaij. Gelukkig zijn de plannen klaar voor een nieuw stadion op dezelfde plek.

Helaas ga ik de openingswedstrijd van het aankomende seizoen, de Supercup tegen Real Madrid, nog in de oude voetbaltempel meemaken. Vervelend hè? Het leven van een babyboomer is ontzettend zwaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *