Bob’s dinner

Okay, ik weet het. Ik ben best laat voor een blog met de pretentieuze naam Vroeg Op Zondag. Sommigen hebben al geappt dat de stoelgang in gevaar komt, omdat ik nog niets geplaatst heb. Maar het kon even niet anders. Ben net wakker. Houten kop, trillende vingers. Dan weet je genoeg…

Na maanden van voorpret was het gisteren eindelijk zover. De lang verwachte chef’s table van mijn vriendje Bob bij Gerard en Lenny. Lang geleden bedacht, gisteren pas uitgevoerd. De verwachtingen waren hoger gespannen dan bij een kampioenschap van Feyenooit. Al dagen struinde Bob de lokale markten en foodketens af naar de beste producten. En eerlijk is eerlijk, de prachtige Lidl in Blanes heeft een groot gedeelte van de ingrediënten geleverd. Gisteren bij de mega-Carrefour nog een entrecote van 2 kilo en kilo’s verse vis en klaar waren we. De voorbereidingen, Mise en Place in vaktermen, konden worden afgerond.

Ik werd vrijdag ingevlogen als Commis Con, vrij vertaald de vliegende kop van Jut in elke keukenbrigade. Afgepeigerd, uitgeput en gestrest. Het lange verblijf op de Apenrots begint zijn tol te eisen. Enige meevallertje deze week was de 1,3 kilo die ik toch ben kwijt geraakt, zonder sporten. Vond diëtiste Marloes best knap. Ik ook, want ik heb behalve buffelen niets gedaan. Ben ook bang voor de entreepoortjes van mijn fitnessclub. Dat zo’n keiharde gong laat blijken dat je toegangspas geblokkeerd is. Omdat ze ervan uit gingen dat je overleden was. Zes maanden niet geweest….

Als je niet van lekker eten houdt, kun je de volgende twee alinea’s overslaan. Misschien ook maar beter dat je iets anders gaat lezen. Over de erosie-problematiek in noordelijk India. Over de kortstondige paringsdrift van het kwikstaartje. Over de pruikleverancier van de Opperbaviaan in de US. Want lekker eten en drinken staat in mijn persoonlijke top 3 van basis-behoeftes. De ontbrekende kun je zelf wel raden. Ik kan echt vrolijk worden van mooie, intense smaken met dito wijnen. Het smelten van de mousse van ganzenlever, omwikkeld met 18 maanden gerijpte Jamón Serrano. De zachte, bijna zoete smaak van een zijde zalm, die licht gerookt is door de cederhoutsnippers op de BBQ.

Want in de 7 (!)uur die we gisteren aan tafel hebben gezeten, heeft Bob ons alle culinaire hoeken van de kamer laten zien. Ik kan en durf geen voorkeur uit te spreken, omdat ik andere gerechten tekort zou doen. Maar maak één uitzondering, voor het dessert. Ik was het al 20 jaar nergens meer tegengekomen, maar koester er toch jeugdtrauma’s aan: Omelette Sibérienne. Ooit liep ik stage in Slot Zeist, waar ik bloed in mijn schoenen kreeg van het trappenlopen in dit oude kasteel. En moest natuurlijk altijd de vuile klusjes oppakken. Dan was er weer een internationaal buffet verkocht en kwam ik samen met de andere stagiaire telkens anders verkleed binnen onder luid applaus van een peloton fotoschietende Japanners.

Zo ook bij het pronkstuk van de avond. Als Noormannen verkleed droegen wij de Omelette Siberienne in een soort Venetiaanse draaggondel naar binnen. De rookwolken van het koudijs belemmerde het zicht. Ik bukte voorover, maar mijn Noormannen-helm met horens dook voorover in de gondel. Ik zette hem snel weer op, maar voelde even later koude druppels over mijn wangen lopen. Het bleken grote brokken van de ijstaart die, gespiest aan de horens, aan het smelten waren. 100 Jappen doemden met hun camera voor mij op. Altijd een hekel aan ze gehouden. Gelukkig heeft Bob’s versie gisteren deze slechte jeugdherinnering overgeheveld naar het submapje anekdotes.

Gisteren voelde een beetje als de Frans cultfilm La Grande Bouffe, waarin een paar rijke Fransen uit pure verveling besluiten om zich letterlijk dood te eten. Maar gelukkig zijn wij allemaal vooral rijk in geluk en hebben deze contest wél overleefd. Het eten van Bob, een geweldige selectie topwijnen van Robert (met als hoogtepunt in Magnum Barolo uit 2007), de fantastische ambiance van Can Pastera en de ongekende hartelijkheid van Gerard en Lenny. Daar heb ik wel een vervelend gesprekje met diëtiste Marloes voor over!

Maar nu eerst herstellen. En het gesprek met de burgemeester van Macanet even voorbereiden. Gaat over mijn illegale parkeerplaats waardoor het lokale Facebook is ontploft. Denk dat ik een fles Barolo meeneem. Komt het meestal wel goed hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *