Midweek update : Safari

Het is niet gebruikelijk, maar ik moet deze keer midweeks al van me afschrijven. De ervaring van de laatste 3 dagen is zo vers en immens, dat het onmogelijk is om tot zondag te moeten wachten. Sorry.

We zijn maandagmorgen al vroeg opgehaald bij ons kneuterhotelletje ZigZag. In een comfortabel minibusje reden we langs boerendorpjes ( rieten hutjes, 3 geiten en een fiets, kinderen langs de rand vd weg) op het Zambiaanse platteland. Na een uurtje zijn we op het 4-landenpunt (Botswana, Zambia, Namibië en Zimbabwe) aangekomen. Te voet moesten we langs een lange colonne vrachtwagens, die soms een week wachten om de grens te mogen passeren. Als vliegen op een olifantendrol doken de ambulante verkopers op ons en haalden alle salestrucs uit de kast om hun prullaria te slijten. Eentje noemde zich Josef (“remember, the Jewish carpenter”), maar hij kon niet weten dat ik daar wat mindere ervaringen mee heb….

Aan de overkant, tussen de bewegingsloze krokodillen, stond Kanawi met een geweldig originele safaritruck op ons te wachten. Helemaal voor ons alleen, want wij waren zijn enige gasten. Na een korte lunch, bracht hij ons naar een klein rivercruisbootje voor een bootsafari van 2 uur op de Choberiver. Het was het begin van een 3 dagen durende speelfilm met de allermooiste shots, thrills en 100 dierentuinen vol met wildlife.

Kawani is 52, al 27 jaar parkranger en gids, kent elke hoek van het Chobe National Park en bovenal alle gewoontes van ‘zijn’ dieren. Nooit was ik ook maar in de buurt gekomen van alle beesten die hij ons heeft laten zien, als ik toch zelf was gaan rijden. Al snel stonden we oog in oog met een 4-meter lange krokodil, die loerend lag te zonnen op de rivieroever. 2 minuten later botsen we frontaal op een nijlpaard, die onder onze boot besloot naar lucht te happen. Kawani moest lachen om onze paniek en zei in zalvend Engels: don’t worry heh, happens all the time heh. We waren gerustgesteld en zijn later nog vaak bang geweest, maar het is nooit gevaarlijk geworden.

Op weg naar ons nightcamp, hebben we onze eerst gamedrive gemaakt van 3 uur. Het was meteen volle bak adrenaline, want de olifanten, impalas, zebras, giraffen, bavianen etc. vlogen ons werkelijk om de oren. En ik heb het niet over tientallen, maar over honderden en duizenden. Nooit gedacht dat ik na een paar dagen de hik zou krijgen van weer een buffel, baviaan of impala. Bizarre ervaring, bye bye Burgers Bush.
Natuurlijk waren wij op zoek naar de Big Five. De naam B5 is na het akkefietje met die debiele Amerikaanse tandarts die de Zimbabwe leeuw Cecile doodschoot, wel een beetje besmet. Het waren vroeger voor jagers de 5 meest lastig te jagen beesten; leeuw, olifant, buffel, luipaard en neushoorn. De olifant en buffel was een piece of cake, die liepen gewoon in de weg. Met leeuwen hadden we de eerste dag ook mazzel, want die hadden net een mals zebraatje ontstreept. We kwamen tot minder dan 10 meter afstand, hartslag 200 en Marloes in mijn nek.

Ons kamp bestond uit een paar 2-persoons tentjes, een douchetentje en een longdrop pleehok. Verder nog een grote partytent voor het proviand. Geen hek, midden in de bush, geen weg in de buurt. De kok John en manusje van alles Kandu verwelkomden ons en we konden meteen aan tafel. Met zijn 5-en; Kanawi at mee om uit te leggen hoe we ons moesten gedragen. Als we snachts wilden plassen, moesten we eerst de rits open maken en om ons heen schijnen met de zaklamp. Groene ogen die dan reflecteren waren OK, bij rode ogen was het beter achterwaarts terug in de tent te kruipen en Kanawi te roepen…… Ik zag aan de dames dat plassen geen prioriteit zou worden die nacht…..

Om 8.30 gingen we al naar bed. De sterrenhemel leek op een serie aaneengeschakelde kroonluchters, de melkweg leek wel een wit laken. Om 02.00 uur werd ik wakker geschud door Marloes om toch een plasje buiten de tent te wagen. Ik zag van alles in oranje, maar geen rood of groen. Snel hurken naast de tent en 83 seconden later weer in bed. Het was een kakafonie van geluiden en ik heb geen oog meer dicht gedaan. Je hoorde leeuwen veraf en dan weer dichtbij brullen, op 30 meter achter de tent schrokken de olifanten van het tentenkamp en trompetterden oordovend. Het nichterige gelach van de hyena’s klonk wel heel dichtbij… Hun voetsporen stonden de volgende ochtend dan ook overal rond de tenten.

Om 5.30 werden we gewekt voor de sunrise gamedrive. Het was tegen het vriespunt en we kropen verkleumd uit de tent en in de open jeep, waar dikke dekens klaarlagen. Het was meteen bingo; de uiterst zeldzame luipaard werd gespot door Marloes. Nr 4 was binnen en daarmee het lijstje voor Chobe compleet. De laatste levende neushoorns hebben ze moeten verplaatsen naar een besloten reservaat in het Zuiden. Botswana, net zo groot als Nederland met 2 miljoen inwoners, voert een streng wildlife-beleid: privé-jacht is overal verboden, het leger bewaakt de parken. En toch is stroperij een groot probleem, met name omdat maffe Chinezen denken dat gemalen neushoorn goed is voor de potentie. Misschien nieuwe business; alle Chinese mannen aan de blauwe pilletjes.

Na de sunset gamedrive van weer 4 uur hadden we de hele Lion King 2x gezien en deden de konten zeer van het gehobbel in de truck. Terug in het kamp was het heerlijke eten van John een Michelinster waardig en kropen we bijtijds in onze tent. Behalve een beetje leeuwengebrul was het een rustige nacht, waarbij iedereen als een blok sliep. Een hyena probeerde wel al krabbend onder het tentzeil te komen, getriggerd door de plastic zak met fruit die onder mijn bed lag. Ik ben gewoon in slaap gevallen. Die jankende schijthaas durft verder toch niets. Zal ik me druk maken…

Tijdens de drive vanochtend zijn we op een roedel leeuwen gestuit die een giraf aan het oppeuzelen waren. Kawani had aan de zwermen aasgieren al gezien waar ze waren. Die aasgier hoort met het wrattenzwijn(puistenkop!), de mariboe (doodskop) en de hyena(neplacherd) tot de Ugly 5. Alleen het wildebeest (van voren bizon, van achter bouvier) hebben we niet gezien. De stank van de rottende giraf was gruwelijk, maar 1 leeuw zat lekker binnen in de ribbenkast te knagen. Een moederleeuw lag op 5meter afstand van ons met haar 4 welpen uit te buiken. Ze keek souverein en hautain naar ons, wij hielden onze adem in. Je zou zo de truck uitlopen om een welpje mee te nemen….

En nu zijn we terug in Zigzag, nadat we de reis van de 2e alinea omgekeerd hebben gemaakt. Schoon gedouched en normaal naar de plee geweest. Na drie dagen ook weer Wifi, , whatsapp, Facebook enz. Niet eens gemist. Ben nog beduusd. Van deze belevenis. Nog twee weken te gaan. WTF!

 

FB Comment Anne: Ben blij dat je het van je afgeschreven hebt en wel op zo’n manier dat ik mij vannacht waan in n tent ergens in het wild en niet durf te plassen en mijn nietsvermoedende echtgenoot bruut zal wekken en vragen om ff bij te schijnen…

Don’t worry, be happy!

We zijn nu een paar dagen onderweg. Het zal moeite kosten om de eerste indrukken binnen mijn reguliere 700-woorden grens te laten passen. We zijn beland in een totaal andere wereld en vallen van de ene (positieve) ervaring in de andere.

De vliegreis was lang en behelste 4 vliegvelden. Wel goed afgebouwd, want van het luxe en moderne Düsseldorf kwamen we in het kitscherige Abu Dhabi. Zoals in alle Arabische olielanden staan er alleen maar Aziaten te werken, want weer geen Arabier gezien die zijn witte jurk vuil wilde maken. Na een lange nachtvlucht kwamen we ’s ochtend vroeg op vliegveld 3 in Johannesburg aan. Marion als enige volledig uitgerust, want die kan zittend slapen en had er een keurige 7 uur op zitten. Het is winter op het Zuidelijk halfrond en in Jo’burg was het tegen het vriespunt. De imposante donkere dame die onze boardingpass moest uitprinten liep even weg en kwam met een hete kruik in regenboogkleuren terug. Die stopte ze nonchalant onder haar werkkleding en ging daarna vrolijk met het printen verder.

De aankomst in Livingstone (Zambia) maakte meteen duidelijk wat ons te wachten stond. 1 landingsbaan, taxien tot de voordeur en weer draaien voor de terugreis. Bij de entree maakte een Ebola-bord duidelijk dat we ons geen zorgen hoefde te maken. Toch werd bij iedereen de temperatuur opgenomen met een electronische oorthermometer… De rijen voor een visum waren lang en onduidelijk, maar na een uurtje waren we aan de beurt. Mijn $200 werd op een hoop bij de rest gegooid. De jongen begon extreem langzaam in ons paspoort met zijn balpen handmatig het visum in te vullen. Hij had een prachtig handschrift en was niet van plan lichtzinnig zijn werk af te raffelen. Later, met de koffers al bijna buiten, kwam hij er onverwachts rennend aan. Ik moest mee terug, want hij had het stickertje nog niet in mijn paspoort geplakt. Ik heb hem uitvoerig bedankt voor zijn alertheid, omdat ik anders Zambia en Zimbabwe niet in was gekomen. Hij glom van trots.

Ons eerse hotel is de Zig Zag Town Lodge. Qua hotels doen we het precies andersom dan de vliegvelden en beginnen we dus erg eenvoudig. Maar eerlijk is eerlijk, het is de 2 Zambiaanse hotelsterren helemaal waard. We werden superhartelijk ontvangen door Elllis en haar team, die maar 1 doel hebben: relax! Het lijkt haast een reclame; Don’t worry, be happy. Elke dag, op wisselende tijden, is er in Zambia 4 uur lang geen stroom. Ook de WiFi vertoont veel kuren, tot verbijstering van de meiden. En toch, het went snel. Het is logisich dat iedereen rustig aan doet. Ze hebben werk, eten en zijn altijd vrolijk. Het is voor ons raar om te zien dat in de supermarkt de kassajongen assistentie vraagt omdat ik 8 flesjes water wil afrekenen. Zijn chef slaat ze 1 voor 1 aan op de kassa, omdat de knul zelf niet tot 10 kan tellen…. Het wisselgeld teruggeven lukte hem net.

Maar gisteren was een dag van superlatieven. En godzijdank ben ik nog steeds verbaasd over zoveel schoonheid in de wereld. De Victoria Falls hebben op ons alle 4 een verpletterende indruk achtergelaten. Knetterhard mijn persoonlijke top 3 binnengedenderd. Verblufd en ademloos gekeken naar zoveel natuurkracht. Elke foto of video die je ervan ziet, doet de werkelijkheid tekort. In het Zambiaans heet de waterval Mosi oa Tunya; het water dat rookt en dondert. Niks gelogen! Morgen gaan we poedelen in de Angel’s Pool, een natuurlijk zwembadje aan de rand van de Falls. De Devil’s Pool was 1e keus, maar is ivm de kracht van het water dicht. Omdat je dan over de rand kiepert..

Gisternamiddag zijn we nog even over de Victoria Bridge gelopen naar Zimbabwe. Als beloning voor een half uurtje aan de andere kant twee vette stempels in het paspoort erbij. De zonsondergang was een filmshot uit Out of Africa, het licht intens-oker, ING-oranje en Terracota-rood. Een antieke stoomtrein stond midden op de brug stoom af te blazen, met blasé toeristen erin. Marloes en Anne-Roos moeten om de haverklap stoppen om met hele groepen Afrikanen op de foto te gaan, want ze zijn hier dé attractie! “Please, picture with us?”. Op de terugweg met de taxi naar het hotel nog uitgeweken voor … een overstekende olifant. Midden in de bebouwde kom stapte deze oerwoudreus op zijn dooie gemak naar de malse sprieten aan de overkant.

Het zijn eigenlijk teveel beelden op één dag voor mijn beperkte brein. Ze schieten door mijn hersencellen en veroorzaken bijna vergelijkbare Zambiaanse stroomuitval. En dan gaan we maandag met de Safari beginnen… Maar mijn grootste verbazing is toch de puurheid en relaxedheid van de local heroes. Ver weg van onze complexiteit. Don’t worry, be happy! Hoe mooi is dat?

Voorpret

De aankomende weken ga ik jullie lastig vallen met onze Afrikaanse vakantieperikelen. Vandaag deel 1; de voorbereidingen. Het mooie van FB en mijn columns is dat je ze gewoon kan negeren. Overslaan, vermijden, ontlopen, wegclicken, ontwijken of stilzwijgen. Ik ken FB-loze mensen die gewoon gelukkig zijn. Best knap. Maar het zal mij niet tegenhouden om jullie hier wekelijks lastig te vallen. Met van alles en nog wat.

Donderdag vertrekken we vanaf Düsseldorf voor een 3 weken trip in Zuidelijk Afrika. Een heerlijk vooruitzicht, waarbij meteen 6 landen kunnen worden toegevoegd aan de Landenlijst. Voor Marion heeft deze reis altijd nr 1. op haar bucketlist gestaan. En omdat we nu (nog) de kans hebben om de trip te maken samen met Anne-Roos en Marloes, zijn we al maanden geleden begonnen met het reisplan. We waren al gewaarschuwd dat dit geen Low Cost All Inclusive Reis zou worden en dat gaat aardig uitkomen.

De omweg via Abu Dhabi Met Etihad Airways kost ons een uurtje of 5 extra vliegtijd, maar levert een besparing op van 300€ per ticket. Die knoop was dan ook snel doorgehakt. Met het vluchtschema in the pocket hebben we zelf hotels, safari en transfers bij elkaar gesprokkeld. Vooral via Booking.com, maar ook de Zuid-Afrika Specialist en onze eigen Jasper van D-reizen vulden de gaten prima aan. Tot zover Tutti Paletti, alles onder relatieve controle. Onze honger naar veel zien in korte tijd leverde een prachtig Excell-schema op, met hier en daar nog wat hiaten die we later wel zouden oplossen…

Tot mijn 52e heb ik alle inentingen en vaccinaties kunnen vermijden, maar nu was er met name door het bezoek aan Zambia en Zimbabwe geen ontkomen meer aan. Gele Koorts, Malaria, Cholera, Knokkelkoorts, Linkeroorlel-Distrofie. Ik weet niet welke spuiten er allemaal in mijn lobbige bovenarm zijn leeggespoten, maar een Tour de France wielrenner komt er niet mee door de dopingcontrole. Volkomen high en hyper stappen wij als stuiterballen het Afrikaanse continent binnen. Het was ook de 1e keer dat ik mijn wenkbrauwen fronste toen ik moest pinnen bij de GG&GD en bij de Apotheek. Met een ruime €160 p.p. is een crackverslaving goedkoper.

Maar het meest ben ik toch wel gepikeerd over de Visum-Maffia. Er is werkelijk helemaal niets wat de belachelijke kosten van een visum voor Zambia, Zimbabwe of Mozambique rechtvaardigt. Die laatste, Mozambique, spant de kroon. Voor een beleefdheidsbezoekje van 4 dagen aan de hoofdstad Maputo ben ik met zijn vieren €500,= kwijt. Tuurlijk is het geen straf om aan de Indische Oceaan, tegenover de baai van Maputo, in een penthouse aan het strand te verblijven, maar die kosten durf ik hier niet te vermelden en staan volledig los van de “Blanke-Man-Geld-Uit-De-Zak-Klop-Visumkosten”. Ik weet dat wij de afgelopen eeuwen Afrika respectloos hebben leeggeroofd en misbruikt. En dat het tijd wordt om iets terug te doen. Misschien dat ik daarom, onbewust uit schuldgevoel, wel zoveel doe voor mijn vriendje Ibrahim. En dus moet ik als rijke Westerling niet nuilen. Maar om nou in mijn eentje op te moeten draaien voor eeuwen kolonialisme….

Maar donderdag zet ik de knop om. Gaan we genieten van een totaal nieuwe ervaring. Vergeet ik de irritatie over de transferkosten van €320,= enkele reis van 100 km. van Zambia naar Zimbabwe. En hoop ik zoveel wildlife te zien dat ik na 3 weken tabak heb van olifanten, leeuwen of giraffes. En als ik onverhoopt van the Big Five er maar 4 te zien krijg, tel ik mezelf er wel bij op. Het wordt ongetwijfeld een ‘once in a lifetime adventure’. Victoria Falls, Chobe National Park, Nelson Mandela tour in Johannesburg, Hwange National Park, we gaan het allemaal doen! Been there, done that!

Misschien gaat het de aankomende weken niet lukken om jullie stipt op zondagmorgen bij te FB-en over onze avonturen. Omdat er bv geen WiFi voor handen is. Of omdat ik net midden in the bush een kuil moet graven om mijn eigen ochtendritueel te dumpen. Daarmee houd ik wel alle gevaarlijke carnivoren op gepaste afstand. Ik hoop het, want ben stiekem ook wel een beetje een schijthaas. Ik kan alleen wat minder hard lopen. Je ziet ook weinig obese dieren in the jungle… Misschien tot volgende week?

Gambamigos

Het leek wel mindfucking. Terwijl ik van de week wat cateringspullen van ons tuinfeestje terug bracht naar familie van Roekel ( 1000xdank!), reed ik onder een Ernemse fietsbrug door. In een flits zag ik in graffiti het woord ‘Gambamigos’ staan. Een mooie samensmelting van de woorden Gambia en Amigos. Net op dat moment kreeg ik vanuit Gambia een appje van Ibrahim binnen. Toeval bestaat niet.

Het is fascinerend om te zien hoe het continent Afrika de Westerse beschaving aan het inhalen is. Helaas niet op alle gebieden, want dictators en massamoordenaars hebben vooral daar nog vrij spel. Zoals de schoft Omar al-Bashir, president van Soedan. Persoonlijk verantwoordelijk voor de genocide in Darfour en Zuid-Soedan. Maar wel naar een conferentie vliegen in Zuid-Afrika. En ondanks een internationaal arrestatiebevel terugkeren naar zijn land. Jan Pronk, jarenlang VN-gezant in Soedan, legde in Nieuwsuur prima uit hoe dat kan. Afrika, net als Azië, is het beu om de les voorgeschreven te krijgen door de ‘oude’ Westerse wereld. En zoekt dus eerder contact met China en Rusland. Onze eigen arrogantie werkt daar én in IS-gebied volledig tegen ons. Pijnlijk.

Maar mijn vriend Ibrahim zit dus diep in de Gambiaanse bush te appen met zijn Hollandse maatje. Ik krijg foto’s van zijn kinderen, dorpstaferelen en een felicitatie voor het winnen van de Champions League door Barcelona, 10 minuten na afloop van de wedstrijd. Afrika slaat de hele fase van vaste telefonie en ADSL gewoon over en gaat meteen over op 4G en WiFi. 50% van Ibrahim’s dorpsgenoten beschikt over een mobiele telefoon. De kans is groot dat het een afgedankte Nederlandse Iphone3, die via jullie en mij daar terecht is gekomen. Een mooie vorm van duurzaam recyclen. Ook loopt het dorp al jaren op schoenen van de failliete Schoenenkneus , dragen de meisjes shirts van Hennep & Mouwrits en hebben de mannen allemaal een voetbalshirt van FC Maasbommel aan, omdat er via kleine Frank hele voetbaltassen zijn heengegaan. Dan zie je op een foto de dorpsraad bijeenkomen en eromheen allemaal mannen met op de rug : Aannemersbedrijf Gerritsen en een rugnummer. Best grappig!

Sinds kort ben ik ook een Gambamigos Reisbureau begonnen. Niet geheel vrijwillig, meer een vriendendienst. Omdat de mannen niet over een Credit Card beschikken, kunnen ze alleen via malafide Spaanse reisbureaus tickets boeken, voor de hoofdprijs. En daarmee lopen ze goedkope tickets van bv. Ryanair en Vueling mis. Maar de oplossing is van een geniale Afrikaanse eenvoud. Ik krijg een appje met een copie van het paspoort en de vluchtdata. Ik app terug wat de kosten zijn en bij akkoord komen ze naar Rosamar voor de afhandeling. Ik boek met mijn CC de vlucht, print de boarding card en krijg ter plekke cash de ticketkosten betaald. Boter bij de vis. De afgelopen weken zijn al 2 x Barcelona-Banyul, Girona-Stuttgart en Girona-Cagliari geboekt. Het begin is er, nu nog een passende bedrijfsnaam. Als iemand een suggestie heeft, dan graag in de comments vermelden.

Er is 1 ding waar ik bewonder voor heb, maar niks van begrijp; de Ramadan. Nu de bouwvakkers weg zijn, moet ik zelf weer aan de bak. Omdat Ibrahim in Gambia zit, kwamen Jimmy en Ibrahim 9 een dagje klussen.. Voor het zware werk, want er liggen nog 2 bergen puin en zand ter grootte van de Duivelsberg in mijn achtertuin. Maar na 4 uur, zeer tegen hun zin, heb ik besloten om te stoppen. Het was onverantwoord om met de extreme warmte van dit moment door te buffelen.. Allah heeft nl. bepaald dat je in de Ramadan niet mag eten of drinken tussen zonsopgang en ondergang. En da’s best lastig, in juni, de maand met de langste dagen. Dus gaan we morgen een paar uurtjes verder. In een laag tempo, dat wel. Best Afrikaans, toch?

Ik had beter met de Ramadan mee kunnen doen, want nu wacht me dinsdag een stevige berisping van Pleun, mijn diëtiste. Ik ben nog niet echt begonnen met mijn suikerloze weken. Overal zit suiker in. Behalve in komkommer. Ik denk dat ik dadelijk een plakje of 2 in de Gin Tonic doe. Voor het idee….

Drilvlees met hoogtevrees

Bijna wekelijks hop ik low cost naar Spanje en vice versa. Eind dit jaar vier ik mijn 500e Ryanair-vlucht, maar ik heb geen idee wanneer. Is ook niet zo belangrijk, zolang de vluchten maar doorgaan en de tickets goedkoop blijven. En gelukkig verveelt het nooit. Aan boord zijn er altijd wel mensen waar je vol verbazing naar kijkt. Of die je intens ruikt…

Donderdagavond was weer zo’n tripje. Marion smokkelde een paar badkamerattributen handig door de douane. Ik wacht dan even, om te kijken of het lukt. Om me heen veel stress, want Duitse Gründlichkeit is op Weeze Hauptsache en de rijen dus lang. Opgehitst door de altijd bitserige Ausweis-Kontrolle Frau (“weiter laufen!, schnell!, anschliessen!,Papiere fertig!”) kruipen dan vooral Nederlanders voor, bang om de vlucht te missen. De stress zorgt ervoor dat de okselklieren bovenmatig beginnen te produceren. Later, hoog in de lucht, besluit ook de anale kringspier hieraan mee te doen. Het lijkt soms net een Spaanse buitentoilet om 7 uur ’s morgens…

Wij kopen altijd de goedkoopste tickets; zonder priority, extra beenruimte of vaste plaats. Dan wordt er een willekeurige stoel toegewezen. Deze keer mocht ik, voor het eerst in mijn vliegcarrière, op de laatste rij aan de gangkant plaatsnemen. Voor de kenners 33d. Marion zat zoals altijd aan raam kant ( 33a) Soms vragen andere passagiers of we niet naast elkaar willen zitten. Mijn standaard-antwoord “liever niet” betekent meestal dat ik daarna tijdens de hele reis met rust wordt gelaten. Missie geslaagd.

Ik had pech deze keer, want Fritz und Manuëla gingen ook mee met de FR 6391. Fritz begon lomp. Hij verplaatste mijn koffertje gewoon een meter verderop in de overhead locker. Na mijn verzoek “bitte lassen Sie mein Koffer mit Ruhe”, mompelde hij iets in het Ostdeutsch terug wat ik gelukkig niet verstond. Fritz schuifelde naar de stoel aan de raamkant, maar maakte een inschattingsfout. Het lukte hem niet daar zijn 150 kilo te draaien en dus moest hij weer terug naar het gangpad. De 2e poging lukte wel en bij het neerploffen voelde ik de achterbanden van de Boeing 737 ritmisch meebewegen. Toen was Manuëla aan de beurt… Ook zij kwam in de buurt van de 150 kilo van Fritz, maar ze was wel een half metertje korter. De middenstoel kraakte onheilspellend bij haar landing… Fritz vroeg nog of ik niet liever bij het raam zat. Ik kreeg een visioen van een blikje anjovis en antwoordde freundlich “Nein Danke”.

Het duurde 10 minuten voordat de gordels waren gevonden, want die zaten onder de massa verstopt. Bij Manuëla verdween de gordel ergens in het motief van haar bloemetjesjurk. Bij het controlerondje van de stewardess moest ze haar gordel laten zien, tilde ze wat lagen op en kwam de gordel in een flits nog even tevoorschijn. Daarna zakte alles weer op de plaats terug, tot aan de landing. Het ergste was, dat veel drilvlees onder en boven de stoelleuning naar mijn kant zakte. Als ik ook maar de geringste beweging maakte, kwam er een soort van tsnunami naast mij op gang. Ik moest ineens aan het golfslagbad van Centerparcs denken. Soms duren 120 minuten heel lang.

Fritz und Manuëla kenden elkaar blijkbaar pas kort, want ze wisselden allerlei onzinnigheden met elkaar uit, die je niet op de “Ich suche eine grosse Freund”- datingsite plaatst. Fritz hield heel lief 4 vingers van de nerveuze Manuëla vast en vertelde snoetig over zijn vakanties naar El Arenal, Lloret, en Gran Canaria. Vooral de All-In vakantie in Hurghada in Egypte had indruk gemaakt, want de “Buffetten waren riessig und toll” geweest. En nu was het hem toch maar mooi gelukt om voor 129€ per persoon de hele week in Malgrat de Mar vol pension te boeken.
Meteen na de landing sprong ik uit mijn stoel en kreeg weer een beetje lucht. Terwijl de ernstig zwetende Manuëla op zoek ging naar haar gordel, wenste ik ze een heerlijke week in Malgrat de Mar toe. Fritz gaf me een vette knipoog en zei dat dat wel zou lukken. Ik dacht aan gammele, kleine Spaanse bedjes met peperkoekmuren en zag van alles over de bedrand hangen. Fijne week!

FB Comment Claire Zo herkenbaar….14 uur lang naast een vietnamees zitten die niet met zijn benen bij de grond kan en dus allebei de armleuningen nodig heeft om te blijven zitten, vervolgens tijdens het eten ongegeneerd zit te roggelen naast je is ook geen pretje 2 uurtje

Belgisch leed

Ik was er maandag nog niet mee bezig, maar het onderwerp voor vandaag diende zich spontaan aan. Het is niet de eerste keer dat ik me verbaas over de dierenwereld. Best een kronkel in mijn hoofd, dat ik bestiale rariteiten omzet naar menselijk gedrag. In combinatie met Belgische tristesse genoeg aanknopingspunten voor vandaag.

De panda’s van de Henegouwse dierentuin hebben nog niet ‘gepoept’. Dat is Vlaams voor wippen. Best wel verwarrend voor domme Ollanders, die in Antwerpen aan het stappen zijn. De Belgische panda’s hebben dus geen goesting. Verbaast me niks, want het zijn gewoon obese kermisklanten. Nooit begrepen waarom het WNF juist deze genetisch mislukte rolmops als mascotte heeft genomen. Soms moet de natuur zijn werk doen en dan vallen dit soort kansloze dodo’s snel af. De panda is van oorsprong een carnivoor, maar is in de evolutie overgestapt op 60 kilo bamboo per dag. Gedwongen veganist. En de reden? Hij werd te langzaam om op vlees te jagen. Kon zelfs de blinde Mongoolse woelmuis niet meer te pakken krijgen. Looser. Gedoemd om uit te sterven, totdat Prins Benno zich ermee ging bemoeien. Nederland is zelfs gevraagd om mee te werken aan de aanleg van Chinese ecoducten. Zodat Papa Panda buiten zijn territorium kan zoeken naar een vrouwtje. Alsof die Nederlandse ecoducten zo’n succes zijn met wekelijks gemiddeld 2 tamme herten, één kreupel wild zwijn, een blinde das en 3 verdwaalde hazen.

Één dag per jaar is Pien Panda krols en heeft ze zin. Dat is toch een schande? Als je als Paul Panda net die dag een kater hebt, kun je weer een jaar wachten. Op zijn Belgs: weer een jaar geen koekebak. Geen wonder dat ze uitsterven. Alle Europese fokprogramma’s om met geleende Chinese Panda’s babys te poepen, mislukken. Met toekijkende bezoekers durven die preutse Teletubbies dus niet. Paul Panda moet die ene dag toch lak hebben aan die gluurders? Het voorspel bij panda’s duurt 20 keer langer dan de daad. Dat Paul dan nog niet ontploft is, is bizar. Maar ja, als je alleen maar bamboo eet, zul je ook wel een laag testeron-gehalte hebben. Of zoals onze zuiderburen zeggen: Wat baten borst en bil, als den piet niet stijven wil? De uitdrukking slaat zeker niet op deze asexuele luilak.

Veel internationale bedrijven hebben een BeNeLux-divisie, vaak aangestuurd door een Nederlander. Er wordt dan één sales-strategie bedacht voor drie totaal verschillende doelgroepen. Met onze Hollandse aangeboren lompheid, zijn wij kansloos in België. We denken en doen heel direct en to the point, terwijl Belgen juist heel omfloerst zaken doen. Een Belgisch , kan vaak juist het tegenovergestelde betekenen. Wij menen de deal al rond te hebben, terwijl de Belg nog verder gemasseerd en ondersteund moet worden. Om over de Luxemburgers nog maar te zwijgen. Die zijn niet te verstaan, hebben een Zwitserse berggeitmentaliteit en doen waar ze zin in hebben. Leuk voor de goedkope benzine op weg naar de Route du Soleil, bedankt voor de start van commerciële TV met RTL Veronique en fijn voor het jaren zwart sparen. Maar als het puntje bij paaltje komt, niet te vertrouwen en gesloten. De verraders gaven nog sneller het bankgeheim op dan hun Zwitserse evenknie. Andorra in de Ardennen. Met 140 km/pu erdoor heen crossen zonder te stoppen is het beste.

In mijn Danone-tijd heb ik veel in België vertoefd en zaken gedaan. Het was best wennen, maar zeker en vast plezant. Éen van de partners was dé logistieke dienstverlener van België met de verrassende naam Bananas. Toen ik een keer aan eigenaar Karl de Beul vroeg waar de naam vandaan kwam, antwoordde hij relaxed en zonder schroom: “Awel, gewoon een fraai stukske fruit”. En verder niks. Geen pretenties of ingewikkeld marketinggelul, gewoon in alle bescheidenheid een leuke naam verzonnen.

En nu met de hele schoonfamilie als de wiederweerga naar Nou Camp, waar mijn cluppie om 12.00 uur speelt tegen Rayo Vallecano, uit de voorsteden van Madrid. Gisteren heeft hun grote broer verloren in Baskenland van cultclub Atletic Bilbao. Kunnen we vandaag leider worden. En dan nog 12 nachtjes slapen tot de Classico, op 21 maart. De laatste nacht doe ik van de zenuwen geen oog meer dicht. Heerlijk gevoel op mijn 52e.

Eindelijk sneeuw

Wakker geworden in het verkeerde bed. Wel naast de juiste vrouw, gelukkig. Maar het is Duitsland ipv Catalunya. Een paar sneeuwvlokjes voor het eerst in 20 maanden en dan ligt alles plat. En dus ook de doorgaans grüntliche Duutsers van de leg.

Het was aangekondigd met code geel. Had ik nog nooit van gehoord. Ik dacht aan een te volle Tena-lady die vervangen moest worden. Dat de thuiszorg te laat was gearriveerd. Voor een stopwatch-bezoekje van 4min en 15 sec. Geen tijd voor een praatje of aandacht. Wat is onze gezondheidszorg uitgewrongen. Niks meer van over. De afgelopen weken zelf weer van dichtbij meegemaakt. Onnavolgbare ineffecientie, gruwelijke bureaucratie en tenenkrommende kortzichtigheid. En het is sneu voor de goedwillenden, maar ze zijn kansloos in het huidige systeem. En straks mag je niet eens meer zelf kiezen…. Dankzij een in elkaar gefrummeld wetje. Een democratische doodzonde, maar het kabinet is gered. Markje gaat in 2015 gewoon doormodderen.

Met een ongerust voorgevoel kwamen we op ‘ons’ Weeze aan. Een keer of 15 per jaar vertrekken we daar, de rest van Eindhoven. En 1 keer per jaar gaat het dan goed mis. Achtergelaten koffertjes, waardoor ontruiming. Of een staking van Franse of Belgische luchtcontroleurs. En nu dus sneeuw. Keurig voorspeld, maar toch verrast. En 1 ding kunnen mijn Duitse vrienden niet. Improviseren. Anticiperen. Oplossen. Met als grootste irritatie de totale onwil om reizigers te informeren wat er gaat gebeuren. En waar je vanuit Duits historisch perspectief verwacht dat de aankondigingen oorverdovend hard door de vertrekhal schallen, hoor je helemaal geen Befehl. Eerder een onduidelijk gebrabbel, voor iedereen onverstaanbaar. En dus groeiende irritatie.

In het normaal klinisch schone en overzichtelijke halletje was de sfeer gespannen. De ochtendvlucht van 6.50 uur naar Tenerife was na 3 uur wachten ín het vliegtuig toch verplaatst naar ’s avonds 21.00 uur. Dan rondhangen in het halletje met jonge kids is funest voor je vakantiegevoel. De irritaties nemen toe. Een keurige kantoorklerk beet zijn vrouw toe: ‘jij moest toch zo nodig naar de zon.’ Geduldig bleven we in de Girona-rij te wachten. Ineens kwam alles in beweging omdat er fluisterend was omgeroepen dat Girona niet vanaf Gate 8, maar vanaf Gate 4 ging vertrekken. Gezinnen die op tijd vooraan stonden in de rij, kwamen hierdoor ongewild ineens achteraan te staan. En terwijl 600 mensen veroordeeld waren tot wachten, ging met ratelend geweld het rolluik van het enige cafetaria dicht. Punktlich um 18.00 Uhr. Omdat geblondeerde Ursula klaar was met haar dienst. En dus naar huis ging.

Uiteindelijk werden vluchten geannnuleerd. Chaos in het luchtruim, vluchtschema’s in de war. Gevloek en getier van mensen die alle plannen in de war zagen gaan. Omboeken is dan een grote crime, want er vliegt in de winter bijna niks. Na een uurtje in de rij staan, lukte het Marion om te boeken voor morgen. Huilende moeders moesten hun vader bellen om weer naar Weeze te rijden vanaf Zwolle om het gezin op te halen. Op de terugweg naar Kranenburg gestopt in Goch om de maag te vullen. Helaas niet in onze favoriete pizzaria Il Grotto in Macanet, maar bij Steakhouse El Paso. Alleen de naam heeft een Spaans tintje, de gerechten zijn stevig Duits. Huftsteak mit Pommes.

En nu dus via Eindhoven om Anne Roos op te halen. Die ons dan naar Brussel brengt. En vervolgens met 2 auto’s in haar maag zit. Op de valreep kwamen we er gisteren avond achter dat we deze keer op het normale Vliegveld Brussel moesten zijn en niet Bruxelles Charleroi, waar meestal Ryanair op vliegt. Scheelt een uurtje. Ik heb een vriend uit Rosmalen met de initialen JWAA, die ik verder niet noem, die al een keertje andersom de fout in ging.

En verder? Met ons ‘vluchtgedrag’ zit dit er af en toe in. Luxeproblemen. Als we straks op Barcelona landen ipv Girona moeten we met de trein naar het andere vliegveld. Om de auto op te halen. Lastig, maar Colateral Damage. Het wordt 15 graden en zonnig overdag. Gaat best lukken.
Volgende week mijn FB-overzicht van 2014. Niet zoals het nu door Fb werd voorgekauwd. Iedereen een mooie jaarwisseling en veel gezondheid. Dat is wat telt.

Reizen-Koh Samui2

Ook als zou je het willen, het is niemand ontgaan dat we even weg waren. Op het moment dat je dit leest, hangen wij ergens boven de wereld, terug naar huis. En zoals altijd chagrijnig. Geen zin om terug te gaan, behalve om mijn meiden te zien. En weer het rugzakje bijgevuld met mooie nieuwe ervaringen.

Het is mij met de paplepel ingegoten. Ondanks hun drukke horecabestaan, propten mijn ouders ons elke zomer 3 weken op de achterbank van de Peugeot 504 station. Naar Hongarije, Zweden/Noorwegen of Engeland/Schotland. Met achter de auto een Travel-sleeper, een soort van vouwkampeerwagen met levensgevaarlijke scharnieren. Bij aankomst op een camping vluchtte mijn moeder en mijn 3 zussen dan een kilometer van de standplaats af, zodat ze het gevloek en getier van mijn vader (waar heb ik het geleerd?…) niet konden horen. Als de kust veilig was, kwamen ze schoorvoetend terug. Je zou verwachten dat je dat maar 2 keer doet per vakantie, maar om de dag trokken we verder. Het waren altijd enerverende weken. Zolang op elkaars lip waren we in onze jeugd op de Goffert niet gewend.

Laatst zag ik op Discovery een item over reisverslaafden. De ergsten zijn bezig om alle 193 erkende landen van de VN te bezoeken. Soms alleen de grens overstekend en dan terug te hollen. Helse klus, want ook Noord-Korea, Bhutan, Tuvalu, Salomon Eilanden en Kiribati komen dan aan de beurt. Ik probeer volgend jaar de Club van 75 te halen, net als mijn moeder. Die zou het liefste morgen met een rugzak door de Vietcongtunnels in Vietnam kruipen. Maar dat heeft ze waarschijnlijk al gedaan. Reizen maakt hongerig naar meer. Ik heb alle werelddelen al minimaal 2 keer bezocht, maar nog niet in Peru/Bolivia, donker Afrika, China, Patagonië of Tibet geweest. Dus de aankomende 20 jaar nog druk op de ketel. Mijn bucketlist bestaat alleen nog maar uit reisdoelen.

Zeker buiten Europa, gaat reizen het beste als je je gekleurde Westerse bril afzet. Dan zie je de couleur locale ipv je eigen kleurenfragma. Geen oordeel vellen, maar proberen te begrijpen waarom het ergens zo is. Een Balinees die een vogelspin vangt en hem ergens weer vrijlaat, doet dat omdat hij niet onnodig een levend wezen wil dood maken. Hindoeïsme in zijn zuiverste soort. Als je het in een groter verband zet of ziet, zou de wereld een stuk prettiger zijn. In Thailand is de verheerlijking van de Koning inmens. Lucky TV met Lex is volstrekt ondenkbaar hier. Gisteravond op weg naar hotel, door de politie met de scooter van de weg gehaald. Weg 15 minuten compleet afgezet, omdat er ‘familie van de koning’ aankomt. Een colonne a la Obama, met zelfs een ambulance erbij, kwam met gillende sirens voorbij. Waarschijnlijk de Thaise prinses Laurentien (voorheen Petra..) die een jurkje ging kopen in Chaweng Beach. Bij ons zouden er kamervragen komen, hier maken mensen langs de weg een diepe buiging.

Het grappige van reizen is dat je ons Hollanders overal tegen komt. Gister ook weer, in het meest afgelegen baaitje van Koh Samui. Lunch inclusief 4 drankjes 230 Baht (€6,50). En ineens komt er een soort verlopen John de Wolf zonder baard om de hoek, met een vriend die verdacht veel leek op vader Tokkie. Marion en ik gingen meteen over in het Spaans. Bij de eerste zin ( “ik hèj een Dakdekkingsbedrijf in Cuuk gehat”) schalde het plat Nimweegs over het rimpelloze azuurblauwe water. Een aap schoot van schrik 4 meter de boom in. Het volgende half uur hebben we ons kapot gelachen, zonder onze dekmantel prijs te geven. Hun hele leven kwam voorbij, inclusief de keuze om in Thailand te gaan wonen. Er waren wat schepen verbrand zeg maar. Het absolute hoogtepunt was het Skype-gesprek dat Cuykse John had met zijn net bevallen dochter in NL. Ze legde uit dat ze een ruggeprik had gekregen om de keizerssnede mogelijk te maken. Waarop John zei: “da hek ook gehat, nooit meer die spuit in mijn flikker! Mag ik nou Wesley effe sien?”

Zoals vaak, liggen de mooiste plekjes het meest verscholen. De grootste waterval van Koh Samui trekt honderden bezoekers per dag, de kleinere Lin Dal gisteren precies 10, waaronder wij. Het entreegeld was €0,13 cent pp. Een tocht van een uur om er te komen door het oerwoud, prachtig en vermoeiend. De vlindertuin iets verderop was daarna een echte Tourist Trap. Buiten de grote nettenkooi vlogen meer soorten vlinders dan erbinnen. Dan is €10 hier met zijn tweeën wel wat veel… Samen met de onvergetelijke golfdag en de speedboottocht genoeg om even op te kunnen teren, totdat het reisvirus weer toeslaat.

Senk joe very plenty!

Het zwartepieten van vorige week riep toch gemengde gevoelens op. Ik had op meer tegenstand gerekend. Het leek meer op NEC in de Jupiler-league. Ook beloofd dat ik vandaag wat luchtiger zou schrijven. Gaat best lukken. Na een pittige maand vol met privé-perikelen zijn we even afgedaald naar het Zuidelijk Halfrond.

De dame vd valetparking (€ 6 per dag!) op Flughafen Düsseldorf stond met een camera klaar. Om foto’s te maken van al aanwezige schade. Ze keek me vragend aan, na een rondje om mijn gebutste tank. Haar uitgelegd dat de straatjes van Amsterdam te smal zijn voor zo’n auto en dat een deukje meer of minder niet uitmaakt. Ben al lang blij dat de oude neushoorn nog rijdt. Afkloppen.

Na 6 uurtjes in Dubai aangekomen voor tussenstop. Ongelooflijk wat die woestijnratten uit de grond hebben gestampt in 30 jaar. Geen idee hoe dat verder moet als de olie op is. Heb niemand met een witte jurk zien werken. Daarvoor hebben ze Aziaten of Europeanen ingehuurd als werkvee. Ook wel een dubbele moraal qua regels. Halve liters bier in de Heerlijk Helder Heineken bar drinken mag. Maar zo gauw je uit de kroeg loopt met een glas raakt iedereen in paniek. Kun je zomaar opgepakt worden ivm alcohol-bezit. Doet me een beetje denken aan die videotheken in zwarte kousen gemeentes als Putten. Nergens wordt zoveel porno gekeken als daar. Terwijl sex volgens de dominee alleen voor voortplanting is. Tja, ik ga toch nog even door….

Het stukkie daarna, richting Bangkok, zaten we in een A380-800. Dat is een vliegtuig zo groot als de Krommedijk, het stadion van FC Dordrecht. Er kunnen bijna net zo veel mensen in, nl 800. In twee etages verdeeld, tot en met rij 92… Wij zaten op rij 84 onderin en dat is dan weer net Rianne Air. Wij reizen veel en makkelijk, maar 1 ding staat altijd vast: Marion zit aan het raam, stoel A. En ik dus vaste prik ernaast, in het midden. Vaak naast een naar knoflook en Ouzo stinkende Griek, 2 vaten olijven dik. Of een in angstzweet gedrenkte Peruaanse non van 80. Meestal vallen ze in slaap op mijn rechterschouder. Kun je geen kant op, boobytrapped op 10 km hoogte. En dan duurt 6, 8 of 10 uur eindeloos, want slapen aan boord lukt me niet. Marion slaapt al voordat de safety-video is afgelopen. Ik lees, erger me aan mijn buuf of kijk een video. Deze keer Mandela’s long read to Freedom. Zien!!!!!

In Bangkok aangekomen hadden we nog 25 minuten om local flyer Bangkok Air naar Koh Samui te halen. Dat was dus in 15 minuten 2 km rennen over het immense vliegveld, slalommend trage Aziaten ontwijkend. We werden geëscorteerd naar een gereedstaand privébusje om met gillende sirenes naar het wachtende Fokkertje te sjesen. Trap op rennen, neerploffen tijdens safetydemo en weg. 50 Minuten later daalden we alweer tussen Expeditie Robinson eilandjes. In alles was Koh Samui het prettige contrast van de megeavliegvelden daarvoor. Één baan, aan het eind draaien om te eindigen bij de houten barak. Met een soort van Disneytreintjes naar het bagagehalletje gebracht. Daar kwam onze verwachting uit; de koffers hadden de high speed overstap in Bangkok niet kunnen bijbenen..
We zijn weer waar we zo graag willen zijn, voor de 3e keer in 4 jaar. Met dank aan vriendje Martin en Rosy en hun zeer lucratieve investeringsdeal. Thailand (en ook Bali) geeft ons het ultieme gevoel van ontspannen en genieten. Verwend als we zijn, is service en luxe hier 200% value for money. Het eten kan ons niet scherp of onbekend genoeg zijn. De massages goed om elke spanning of zenuwknobbel te laten verdwijnen. En 30 graden aan de rand van een infintypool is ook best dragelijk. Gisteren in Fishermans Village met de voeten in zee kreeft en oesters gegeten, voor een prijs waar je in NL stokbrood met kruidenboter voor krijgt. Goddelijk!

Aankomende week nog een vol programma om alles eruit te halen. Ook golfen op Santiburi, één van de topbanen van Azië. Heb ik eigenlijk niks te zoeken, met handicap143. Maar gelukkig in gezelschap van “locals” Martin en Rosy, die ook een paar dagen hier zullen zijn. (H)eerlijk en gezellig gezelschap. Het wordt afzien!

Vacaciones, 2e week

Zondagochtend. Naast Marion in ons Spaanse bedje langzaamaan ontwaken. Vreemd dat de vakantiestand ook betekent dat mijn column vertraging op loopt. De hele week de tijd, genoeg inspiratie, maar het Dolce Far Niente betekent uitstel tot over de deadline. Ook het prachtige boek De Nacht der Tijden van Antonio Munoz Molina ligt smachtend te wachten om verder gelezen te worden. Nog maar 758 pagina’s te gaan.

Ik lees vooral Spaanse kranten en dan met name de sportkranten. Dit jaar heeft mijn clubje €155 miljoen uitgegeven. Nieuw record, alhoewel ook voor €m80 verkocht. FCB is bang dat er toch een schorsing aan komt door de UEFA voor het gesjoemel met jeugdspelers. Dan mag er een jaar of 2 niks gekocht worden. Lijkt een beetje op een kind dat een open snoepzak voor zich heeft. Geen ouders in de buurt, dus leeg snaaien. De reprimande achteraf op de koop toenemen. Als socio krijg ik het clubblaadje. In maart werd nog gemeld dat er deze zomer max. 60 miljoen zou worden uitgegeven. Net niet gelukt… Grappen over hondsdolle Suarez worden hier niet gewaardeerd. Niet voor niets zeggen ze hier: ‘Barca es mes qu’un club’; Barcelona is meer dan een club. Daar kan zelfs Robert Smits niets aan veranderen….

Afgelopen week ook de verbouwingsplannen afgerond en goedgekeurd. Gaat hier iets minder formeel dan in NL. In de Penya (fanclub) van het dorp aan de voorzitter gevraagd wie het beste de tekeningen kon maken. Hij wees Narcis aan en gaf een dikke knipoog. Nu blijkt waarom. Narcis heeft samen met architecte Natalia alle tekeningen gemaakt. Gister ingeleverd bij het Gemeentehuis van Macanet voor aanvraag van de bouwvergunning. Om de week op woensdag wordt Narcis door de Gemeente ingehuurd om de ingeleverde tekeningen te beoordelen en goed te keuren. Zit wel snor dus. Als je met je Nederlandse superioriteisgevoel daaraan voorbij gaat, lig je maanden onderop de stapel. Ook de aannemer en al zijn mannetjes komen uit het dorp. Kwestie van gunnen en weten dat ze hun werk goed zullen doen. Ze komen tenslotte allemaal in de Penya.

Afgelopen donderdag had ik de grote mazzel dat vriendje Gerard nog een VIP-kaart overhad voor het beroemde Cap Roig Festival in Palafrugell. Elke zomer treden daar grote en minder grote artiesten op in een adembenemed decor. Temidden van de Botanische tuinen rondom de Middeleeuwse burcht Cap Roig spelen Sting, Elton John of BB King daar voor een man of 1200. Unieke intieme sfeer. Donderdag was het de beurt aan Bryan Adams, met zijn Bare Bones Tour. 2 uur lang alle bekende hits, alleen begeleid door een piano en zijn eigen gitaar. Super enthousiast publiek met vooral veel zwijmelende vrouwen van ergens in de 40. Geweldige belevenis, waarbij Gerard met zijn ervaring iets sneller de trucjes van een geslepen rot uit het vak herkende dan de naïeve rest, inclusief ik.

Maar gisteren was de apotheose van deze week. Begin augustus is ons dorp altijd in rep en roer voor het jaarlijkse feest Festa Major. 4 dagen het dorp plat, want alles en iedereen wil erbij zijn en gezien worden. De kneuterigheid druipt er vanaf met krakkemikkerige kermisattracties, een Open Lucht Bingozaal voor 500 man en vooral veel eten en drank. Churros, Fuet, Cava en Tinto de Verano. Marloes en haar ad rem grappige vriendinnetje Pam pareerden als blonde buitenlandse vlammen over de kermis. Nauwlettend bespied door de verhitte lokale adolescenten. Al snel haakten vriend Ibrahim en 4 Gambiaanse cornuiten aan. Ik heb hier al de bijnaam El Amic dels Negres (de Negervriend) en dat werd klip en klaar bevestigd met deze parade. Met een handvol kermis-munten haalde ik Ibrahim, Pemba en Ceesay over om, samen met Marloes en Pam, in de botsauto’s te gaan. Het werd hilarisch, want het was voor hen de eerste keer. Het rijgedrag van de mannen varieerde van totaal roekeloos tot bejaard voorzichtig. Na 3 onvergetelijke rondjes stapten we over naar de attractie Toro Loco. Op een soort rubberen hotdog met aan de voorkant een stierenkop namen de meiden en de mannen plaats. Met de camera schokkend van het lachen legde ik de grappigste 10 minuten van deze prille eeuw vast.

En voor de rest? Eurocard-Mastercard. Dadelijk maar weer lunchen op het strand. Het is tenslotte zondag. Ik sla alleen vandaag de Gin-Tonics over.
Anders ga ik weer selfies maken……