Meellennails

Even aan het bijtanken in Spanje. De werkagenda lijkt de aankomende weken wat gaten te laten vallen, omdat het vakantieseizoen is begonnen. Tegelijkertijd betekent dat meestal ook een volgeboekt Rosamar, waar Marion de scepter over mag zwaaien.

De afgelopen week heeft de voorhoede van de nieuwe generatie zich bij onze Spaanse zonnestudio gemeld. Kinderen van onze vrienden of familie die na het doorbrengen van gezamenlijke familievakanties, nu zelfstandig komen aanwaaien. Dit nieuwe elan geeft een verfrissende dimensie. Andere wensen, andere gedachten. Zo ook Melanie (Meel) en haar vriend Yassine. Zijn bijnaam is Dr. Love, omdat hij als aankomend chirurg veel co-schappen (soort van ziekenhuis-stage waarin je 80 uur per week mag werken) doet en de aaibaarheid van Robert Brink heeft.

Ik noem deze generatie voortaan de Meellenials. Jonge, energieke gasten met een andere kijk op het leven dan mijn generatie. Het is best sneu dat ik bij de Babyboomers wordt ingedeeld. Deze groep verdwijnt de aankomende jaren uit de arbeidsmarkt en mag zich al elektrisch fietsend in ¾-kniebroek met saai windjack melden bij omroep Max. Het lastige is dat ik nog wel gedrag kan vertonen wat niet bij mijn leeftijd past. Soort van sneue mannelijke overschatting. Vanaf een muurtje in het zwembad springen en dan zo’n megabommetje maken dat het bad leeg is en de coniferen verzopen. Eigenlijk ben ik geboren in het verkeerde lichaam. Een soort transgender, maar dan geestelijk. Ik zal de oude afleveringen van TV-cultheld Jambers eens nalopen, want misschien heb ik wel lotgenoten. “Overdag werkt hij hard op de Apenrots, maar ’s avonds transformeert hij tot een corpulente puber zonder normbesef.”

Met dat normbesef zit het wel goed bij de Meellenials. Ik merk het ook aan mijn dochters, die meer bezorgd zijn over de wereld en de verspilling dan mijn generatie ooit geweest is. Want eerlijk is eerlijk, wij hebben er een potje van gemaakt. De aarde leeggeroofd, vervuild en bijna onbewoonbaar gemaakt. Lekker dan, zo’n erfenis. Oudere mensen klagen altijd over de jongelui. Dat gaat al eeuwen zo. Misschien moesten we daar maar eens mee stoppen, omdat we het recht hebben verspeeld om te zeiken over “die jongelui.”

Er groeien nu Meellenials op die mondig, uitgesproken en zelfbewust zijn. Betere keuzes maken, door niet altijd voor massa-consumptie te gaan. Niet persé een eigen auto of een loodzware hypotheek op je 28e. Liever twee keer per week iets kwalitatief goeds op het werk eten dan vijf dagen zoute dreksoep met stuiterballen erin. Aangevuld met kroketten en frikandellen. In mijn vak zie je die tweedeling overal terug: de traditionele gebruiker en de new kids on the block. Best lastig om daar een goede balans in te vinden. Maar wel hét moment om te transformeren.

The next generation op Rosamar wil ook graag Barcelona ontdekken. Daarom mocht ik vrijdag weer reisleidertje spelen in mijn stad en dat doe ik nog steeds graag. Heerlijk om door de stad te crossen en alles uit te leggen. Van de Sagrada Familia, via de Ramblas naar Montjuic. Aperitiefje bij el Xampanyet in de wijk El Borne, heerlijk lunchen met mijn peetouders Ria & José bij Senyor Parellada, net achter de Kathedraal van de Zee. En op de valreep, bij ondergaande zon, nog een gin-tonicje bij Beachclub Bestial, aan het hippe, drukke strand bij de Port Olimpic. Het was druk en heet in de stad en bij alle topattracties stonden eindeloze rijen.

Zo ook bij Camp Nou, het oude aftandse stadion van mijn cluppie. Yassine wilde wel eens wat van de clubhistorie zien en de kans om iemand te hersenspoelen laat ik niet liggen. Tussen 25 nationaliteiten schuifelden we door de Camp Nou Experience in deze betonnen kolos. Twee keer zo groot als de Kuip, maar net zo lelijk en vervallen. Als er 100.000 man in zitten lijkt het nog een aantrekkelijke, jonge Meellennial met opgewekt karakter, maar leeg is het een uitgebluste Babyboomer. Te vaak verbouwd en teveel lipcorrecties, maar toch net zo’n oud lijk als Marijke Helwegen. Of P(atr)ies Paaij. Gelukkig zijn de plannen klaar voor een nieuw stadion op dezelfde plek.

Helaas ga ik de openingswedstrijd van het aankomende seizoen, de Supercup tegen Real Madrid, nog in de oude voetbaltempel meemaken. Vervelend hè? Het leven van een babyboomer is ontzettend zwaar.

K-19

Poeh, wat een week. Soms is het goed dat je geen glazen bol hebt. En dat niet alles voorspelbaar is. Ook al is dat niet altijd prettig.

Ik heb me drie dagen verbaasd over de hevige rellen rond de Grote-20 in Hamburg. Snap eigenlijk ook niet waarom het überhaupt nog gehouden wordt. De top heeft geen bindend karakter, hoe hard Iron Lady Merkel ook probeert de Kleine-19 tot een zinnige slotverklaring te komen. Niemand neemt meer de moeite om Trumpert erbij te trekken. Ik heb me suf gelachen om het videootje waarin de eega van de Poolse premier de uitgestoken Cavia-hand volledig negeert en naar Barbie Melena loopt. Pools topwijf. En dat zure bekkie van Donnie. TV-moment van de maand.

120.000 relschoppers waren naar Hamburg getrokken. Vanuit de hele EU. Als we al niet in staat zijn om dit soort Westers tuig tegen te houden, hoe pakken we dan een IS-lonely wolf met een bomgordel op het treinstation van Brussel? Of Manchester? Of Parijs? Er zullen best goedbedoelende demonstranten tussen hebben gezeten. Maar als je vooraf al weet dat het oorlog gaat worden, dan ga je toch op de Dam staan met je spandoek. Met bijvoorbeeld de tekst: Liever Oraal dan Globaal.

Ik las een interview met een Hollandse jonge moeder die haar zes maanden oude dochter in een draagzak mee had genomen. En door de wijk Schanzelviertel liep, op zoek naar de rellen en geplunderde winkels. Misschien heeft haar vent al de benen genomen, maar heeft hij geen verantwoordelijkheid naar zijn dochter? Of heet die vader misschien Volkert van der Godverdomme? Ik kan echt verdrietig worden als ik aan zo’n maf wijf denk. Hopelijk blijft het bij één kind. Van mij kan ze gratis condooms tot de overgang krijgen.

In 2002 was ik met goede vrienden in Barcelona voor een potje FCB tegen Real Mierda. Kaartjes via Johan Neeskens gerocheld, toen de trainer van NEC en nog steeds een grootheid in Ciudad Condal. Er was in het Olympisch stadion op Montjuic ook een concert van U2. En de G-20 vond er plaats. Deden ze niet moeilijk over in Barcelona, lekker allemaal door laten gaan. Figo, net overgestapt van Barcelona naar Madrid, kreeg een afgesneden varkenskop toegeworpen. Het Catalaanse symbool voor verraad. Terecht.

Op zondag probeerden de relschoppers vanaf de haven via de Ramblas naar Plaza Catalunya te komen. Op het balkon van ons hotel konden we goed volgen hoe de Spaanse Guardia Civil dat oploste. Geheime agenten, in punkkleding, liepen tussen het tuig en spoten bijna onzichtbaar een oranje streep verf op de kleding van de ergste relschoppers. 50 meter verderop ging de oproerpolitie vol in aanval en pakten eerst alle oranje gemarkeerde klootzakken keihard aan. De ambulances reden af en aan, maar in tegenstelling tot in Hamburg raakte geen Spaanse juut gewond. Als je maar als eerste uithaalt. Kun je aan Spanjaarden wel overlaten.

Ik heb in mijn jeugd best wel een paar semi-Hamburgse dingen gedaan. Niet trots op, maar ik was een puisterige bonenstaak met iets teveel ongecontroleerd testeron. Maar wat in Hamburg rondloopt is allemaal 20+ en over het algemeen zelfs beter opgeleid. Die kiezen er dus voor om naar een veldslag te gaan. Misschien kunnen we ze vragen om Mossul of Raqqa te bevrijden. Met hun capaciteiten krijgen we IS wel verslagen. Terrorisme inzetten tegen terrorisme. En als de munitie op is, kunnen ze altijd dezelfde handgemaakte metalen kogels gebruiken die ze nu met katapult naar de politie schoten. Waanzin.

De rellen gebeuren in een week waarin kleine grote man Tijn overleed. Mijn leermeester Youp heeft vrijdag een indrukwekkende, emotionele brief aan deze held geschreven. En zich ook afgevraagd waarom God dit niet had kunnen voorkomen? Veel te vroeg overleden, net zoals de broer van een goede vriend die deze week zijn strijd moest staken. Misschien maakt me dat juist zo boos op dat tuig. Er kan zo maar een demonstrant of agent overlijden. Is dat het waard?????

Ik heb vrijdag namens ISS een mooie prijs in ontvangst mogen nemen, die voor de cateringteams op locaties is bedoeld. Ik zou hem zo willen inruilen om mensen die nog niet klaar zijn in dit leven, wat extra tijd te geven. Maar helaas werkt het zo niet. Dus nog één keer voor iedereen: Praede Diem; plunder de dag!

Klik hier voor filmpje Pools topwijf

Bob’s dinner

Okay, ik weet het. Ik ben best laat voor een blog met de pretentieuze naam Vroeg Op Zondag. Sommigen hebben al geappt dat de stoelgang in gevaar komt, omdat ik nog niets geplaatst heb. Maar het kon even niet anders. Ben net wakker. Houten kop, trillende vingers. Dan weet je genoeg…

Na maanden van voorpret was het gisteren eindelijk zover. De lang verwachte chef’s table van mijn vriendje Bob bij Gerard en Lenny. Lang geleden bedacht, gisteren pas uitgevoerd. De verwachtingen waren hoger gespannen dan bij een kampioenschap van Feyenooit. Al dagen struinde Bob de lokale markten en foodketens af naar de beste producten. En eerlijk is eerlijk, de prachtige Lidl in Blanes heeft een groot gedeelte van de ingrediënten geleverd. Gisteren bij de mega-Carrefour nog een entrecote van 2 kilo en kilo’s verse vis en klaar waren we. De voorbereidingen, Mise en Place in vaktermen, konden worden afgerond.

Ik werd vrijdag ingevlogen als Commis Con, vrij vertaald de vliegende kop van Jut in elke keukenbrigade. Afgepeigerd, uitgeput en gestrest. Het lange verblijf op de Apenrots begint zijn tol te eisen. Enige meevallertje deze week was de 1,3 kilo die ik toch ben kwijt geraakt, zonder sporten. Vond diëtiste Marloes best knap. Ik ook, want ik heb behalve buffelen niets gedaan. Ben ook bang voor de entreepoortjes van mijn fitnessclub. Dat zo’n keiharde gong laat blijken dat je toegangspas geblokkeerd is. Omdat ze ervan uit gingen dat je overleden was. Zes maanden niet geweest….

Als je niet van lekker eten houdt, kun je de volgende twee alinea’s overslaan. Misschien ook maar beter dat je iets anders gaat lezen. Over de erosie-problematiek in noordelijk India. Over de kortstondige paringsdrift van het kwikstaartje. Over de pruikleverancier van de Opperbaviaan in de US. Want lekker eten en drinken staat in mijn persoonlijke top 3 van basis-behoeftes. De ontbrekende kun je zelf wel raden. Ik kan echt vrolijk worden van mooie, intense smaken met dito wijnen. Het smelten van de mousse van ganzenlever, omwikkeld met 18 maanden gerijpte Jamón Serrano. De zachte, bijna zoete smaak van een zijde zalm, die licht gerookt is door de cederhoutsnippers op de BBQ.

Want in de 7 (!)uur die we gisteren aan tafel hebben gezeten, heeft Bob ons alle culinaire hoeken van de kamer laten zien. Ik kan en durf geen voorkeur uit te spreken, omdat ik andere gerechten tekort zou doen. Maar maak één uitzondering, voor het dessert. Ik was het al 20 jaar nergens meer tegengekomen, maar koester er toch jeugdtrauma’s aan: Omelette Sibérienne. Ooit liep ik stage in Slot Zeist, waar ik bloed in mijn schoenen kreeg van het trappenlopen in dit oude kasteel. En moest natuurlijk altijd de vuile klusjes oppakken. Dan was er weer een internationaal buffet verkocht en kwam ik samen met de andere stagiaire telkens anders verkleed binnen onder luid applaus van een peloton fotoschietende Japanners.

Zo ook bij het pronkstuk van de avond. Als Noormannen verkleed droegen wij de Omelette Siberienne in een soort Venetiaanse draaggondel naar binnen. De rookwolken van het koudijs belemmerde het zicht. Ik bukte voorover, maar mijn Noormannen-helm met horens dook voorover in de gondel. Ik zette hem snel weer op, maar voelde even later koude druppels over mijn wangen lopen. Het bleken grote brokken van de ijstaart die, gespiest aan de horens, aan het smelten waren. 100 Jappen doemden met hun camera voor mij op. Altijd een hekel aan ze gehouden. Gelukkig heeft Bob’s versie gisteren deze slechte jeugdherinnering overgeheveld naar het submapje anekdotes.

Gisteren voelde een beetje als de Frans cultfilm La Grande Bouffe, waarin een paar rijke Fransen uit pure verveling besluiten om zich letterlijk dood te eten. Maar gelukkig zijn wij allemaal vooral rijk in geluk en hebben deze contest wél overleefd. Het eten van Bob, een geweldige selectie topwijnen van Robert (met als hoogtepunt in Magnum Barolo uit 2007), de fantastische ambiance van Can Pastera en de ongekende hartelijkheid van Gerard en Lenny. Daar heb ik wel een vervelend gesprekje met diëtiste Marloes voor over!

Maar nu eerst herstellen. En het gesprek met de burgemeester van Macanet even voorbereiden. Gaat over mijn illegale parkeerplaats waardoor het lokale Facebook is ontploft. Denk dat ik een fles Barolo meeneem. Komt het meestal wel goed hier.

Oude dames

Het kwam op het juiste moment, een weekje Spanje. De accu was leeg, de kop vol en het lichaam zat op slot. Het is ook niet erg dat de Rosamar-klussenlijst de omvang heeft van het Oude Testament. De dag dat Marion geen nieuwe To Do-lijst meer oplepelt, stuur ik met mijn kin door een bedompt bejaardentehuis in Barcelona.

Hij is klaar, ons nieuwe zwembad. En ik ben blijer dan een Feyenoord-fan bij een kampioenschap. Zes maanden lang hebben Antonio en Jimmy elke zaterdag gebikkeld om het mooiste badje van Catalunya te maken. Ben er pas twee keer in geweest, want de temperatuur is net 14 graden en dat is zelf voor iemand met een BMI rond de 30 best fris. Survival of the Fattest heeft dus zijn grenzen. Ook al blijf je makkelijker drijven.

Toch was er nog een mooier moment deze week en dat heeft natuurlijk met de belangrijkste bijzaak van deze aardkloot te maken. Woensdag speelde mijn lokale clubje tegen een oude dame uit Turijn, Juventus. Na de herrijzenis tegen PSG was er weer een wonder nodig om de volgende ronde te halen. Het was gelukt om vier kaarten te bemachtigen, zodat ik wat oude beloftes kon nakomen. De gelukkigen waren deze keer mijn vrolijke petekind Thijs, behept met totale voetbal-onwetendheid. En Oliver, zoon van onze vriendin Caroline, Ajax-maf en dringend toe aan een potje live ballen in Camp Nou. Vriendje Robert was als stads-gids wel bereid om in de tempel van zijn aartsrivaal plaats te nemen.

Ruim op tijd begonnen we aan onze kroegentocht naar het stadion. We hadden er een passende naam voor gevonden: Carrer de Remuntada. Dat betekent letterlijk de Weg van de Wederopstanding, een verwijzing naar de onmogelijke taak om de 3-0 achterstand goed te maken. Die weg bestond er voor ons uit om een kroeg of zes op de route naar het stadion. Biertje, tapa en dóóórrrr. Het motto: inkakken = bijpakken. Net op tijd kwamen we bij het stadion, met volle blaas en lichte roes. 101.000 man zongen nerveus het clublied, zwaaiden hysterisch met vlaggetjes en schreeuwden hun idolen naar hogere sferen.

Het mocht niet baten, want een Remuntada werd het niet. Juventus liet zich niet van de wijs brengen en de Nederlandse scheidsrechter Bjorn Kuipers trapte niet in de provocaties van FCB. Het geloof ebde langzaam weg in Camp Nou, zeker door de onbegrijpelijke keuzes van nitwit Luis Enrique. Een soevereine en superieure Oude Dame legde zijn wil op en kwam nooit in gevaar. Als er vandaag ook nog verloren wordt van Real Madrid in de Classico, kunnen we dit seizoen als verloren beschouwen. Ook al winnen we nog de bekerfinale tegen CD Alaves. Het wordt tijd voor een grote schoonmaak bij mijn cluppie.

Na afloop hebben we maar de Carrer de Decepció (teleurstelling) gedaan en die bracht ons op bijzondere plaatsen in Barcelona. Want de mooiste GinTonic’s en cocktails worden in Barcelona geschonken bij Bar Dry Martini. Een prachtige klassieke zaak met bejaarde bartenders in smetteloos witte colberts. De grote teller achter de koperen bar verraadt de specialiteit van het huis. In 40 jaar zijn er 1.066.697 Dry Martini’s gemaakt. “Shaken, not stirred” zou James Bond zeggen. Ook loopt er een bijzondere paradijsvogel rond in Bar Dry Martini. Violeta laBurra is een 70-jarige travestiet met een diepe mannenstem, loodzware lange wollen jas en opgetoupeerd hoogblond haar. En haar/zijn specialiteit, al 35 jaar? Rozen verkopen en liedjes zingen in Bar Dry Martini. Nergens anders, alleen daar. Elke avond. Een fenomeen in de categorie Bernando (RIP). Wat zou het leven saai zijn zonder excentriekelingen als deze oude ‘dame’ !

We zijn de nacht geëindigd in de Kiss Me, maar het deed haar naam geen eer aan…. De muziek uit de aftandse Wurlitzer Juke-box was knettervals, evenals de rest van de tent. Twee oude rotten en twee jonge honden hebben een geweldige avond gehad in de Stad der Wonderen. Want inkakken = bijpakken. Op een woensdag, na een teleurstellend potje voetbal. Om 04.00 uur in bed, het klokje voor sommigen bijna rond. Ik was alleen de hersteltrainer vergeten te bellen voor de volgende dag. Die heb ik best gemist..

Morgen vlieg ik terug om weer te landen op de apenrots. Zin an…. Voor Marion is het zomerreces begonnen. Precies op tijd!


Requiem voor Bernardo

Een donderslag bij heldere hemel. Terwijl de mooie maanden in aantocht zijn, valt één van de topattracties van Barcelona weg. Ons idool Bernardo (‘onze held!’ appte vriend Robert) is overleden. Wat rest is een gapend gat en een immense muzikale erfenis.

Geen idee wie Bernardo is? Het spijt me, maar dan blijf je de rest van je leven met een ontbrekend puzzelstukje rondlopen. Met een onbestemd, onrustig gevoel dat je iets cruciaals hebt gemist. Altijd met een zwaar gemoed moeten toegeven dat je hem nooit live hebt gezien. Nooit het gelukzalige gevoel van opspattend speeksel in je nek tijdens zijn vocale hoogstandjes. Nooit de kans gehad om voor slechts 10€ dé CD te kopen met alle 18 klassiekers.

Op het strand van Bogatella, voorbij de drukke toeristenstranden richting het Forúm, ligt chiringuito Escribá. Een ouderwetse strandtent, waar vóór de Olympische spelen van 1992 het hele strand van de Barceloneta mee bezaaid lag. De twee broers Escribá runden samen één van de beste patisserie-winkels van Barcelona, nog steeds een prachtzaak op de Ramblas. Maar na een beetje bonje ging één van de broers op het nieuwe strand een paella-tent beginnen, die nu zonder twijfel de beste van Barcelona is. Midden in de zaak staan een stuk of 10 grote gasbranders waar de paella met veel passie en aandacht wordt gemaakt. De pan wordt daarna op tafel gezet, iedereen krijgt een houten spatel en je hapt gewoon rechtstreeks uit de pan. Ik word gewoon blij als ik eraan denk.

Dit intens gelukkige gevoel werd vervolmaakt als uit de verte Bernardo in de brandende zon kwam aansjokken. Zijn oversized, vale retro-colbertjasjes met wijd uitpuilende zakken vol CD’s, zijn hoog opgetrokken nylon pantalon met kale kniestukken, zijn geverfde zwarte haren strak van de bril cream, zijn enorme Lee Towers bril; zijn hele imago werd zorgvuldig gekoesterd. De trendy headset was aangesloten op een Taiwanees speakertje van 2 Watt, dat op zijn rug bungelde. De gitaar had nog 3 van de 6 snaren, maar Eric Clapton was jaloers over Bernardo’s snaar-virtuositeit. En ik denk dat Julio en Enrique Iglesias diep respect hadden voor de zangkwaliteiten van Bernardo.

Een briefje van 5 deed wonderen. Hij trad dan op aan je tafel en ging zonder problemen op alle verzoeknummers in. La Paloma Blanca, Por qué te vas, Te quiero of Pajaritos a bailar; de vogeltjesdans. Maar mijn favoriet aller tijden bij Bernardo was Cucurrucucú Palomina. De scherpe, hoge uithalen gingen door merg en been. Menig glas sneuvelde van de schrik. Mijn moeder kreeg twee jaar geleden tijdens Cucurrucucú witte vlokjes op haar blouse, die vlak daarvoor nog stevig aangekoekt hadden gezeten in zijn linker mondhoek. Door de trilling kwamen zelfs de kleverigste rijstkorrels in de paella-pan spontaan vrij om opgespateld te worden. Alles klopte bij dat lied.

De legende gaat dat Bernardo vroeger een grootse, beroemde volkszanger was. Maar dat hij door een herseninfarct op latere leeftijd vrijwillig afstand had gedaan van de spotlights en door de eigenaar van Escribá was gevraagd om de lunch op te fleuren. Vanaf dag 1 hadden ze samen goud in handen: Escribá gratis top-entertainment en Bernardo in een uurtje 200€ rijker. Ik kocht steevast een CD die ik cadeau gaf aan één van mijn tafelgenoten en iedereen tikte wat af voor een verzoeknummer.

En ondanks zijn respectabele leeftijd toonde hij zich een energiek entertainer, die kris kras door de strandtent dartelde, op zoek naar aandacht. En ook naar een kleine onkostenvergoeding voor zijn perfecte performance. De verzamel-CD ‘El Mejor de Bernardo’ brengt nu al op E-bay goud geld op. Maar als ik merk dat één van mijn vrienden zijn exemplaar te koop aanbiedt, hoef ik die Farizeeër nooit meer te zien.

Binnenkort ga ik weer lunchen bij Escribá. Ik zie er tegenop. Misschien is de betovering verbroken en smaakt de paella naar papperige risotto. Heeft een Engelse artistieke snotaap van 23 de plek van Bernardo ingenomen. Met als repertoire ‘a House in New Orleans’, ‘a bridge over troubled water’ en ‘hey Jude’. Die nog nooit van Cucurrucucú heeft gehoord….

Sommige zaken in het leven hebben geen prijs en zijn niet in geld uit te drukken. Die koester je. Samen met herinneringen. Gracias Bernardo, voor de vele kersen op de taart in Barcelona.

Bernardo Live (Klik voor video)

Mas o Menos

Alles doet zeer. Het duurde bijna 10 minuten voordat mijn rechterbeen op de grond van de slaapkamer landde. Ondanks het spierverslappende pilletje gisteravond is (bijna) alles zo stijf als een plank van de spierpijn. Ik heb geklust.

Elk voorjaar zijn wij een paar weekenden druk om ons Spaanse stulpje uit de winterslaap te halen. Ook Ibrahim kent het klappen van de zweep en zet een paar dagen voor onze komst het proces in gang door alvast in zijn geheel eigen stijl het grove werk aan te pakken. Dan sneuvelt er wel eens een plantje of brandt er een apparaat door, maar dat hoort erbij. Collateral Damage in zijn meest pure vorm. Marion en ik doen vaak weddenschapjes wat er mis is gegaan en meestal wint de vrouwelijke intuïtie.

Alhoewel ik 100% Nederlands bloed heb, klus ik met de Spaanse slag. In het Spaanse ziekenhuis waar ik ben geboren, moet toch het ‘Mas o Menos’ virus hebben rondgewaard. Letterlijk vertaald betekent ‘Mas o Menos’ in het Nederlands ‘ongeveer’. Maar zoals vaak in het Spaans zit er een sterke ondertoon achter die vindt dat je het niet zo serieus of precies moet nemen. Het kan ook betekenen dat het werk een beetje afgeraffeld is of dat er een halve oplossing is geboden.

Dat Mas o Menos virus kom je overal tegen. Ik zal een voorbeeld geven. In onze wijk ligt sinds kort een nieuwe rotonde. Niemand heeft een flauw idee waarom, want er komen 50 auto’s per dag voorbij in een zone waar je 30 mag rijden. Niet echt een Keizer Karelplein dus. Meestal staan er in Spanje informatieborden bij dit soort projectjes dat het mede is mogelijk gemaakt door de Europese Unie. Ik denk dat veel gemeentes zo’n bord erbij plaatsen om geen lokaal gezeur te krijgen over geldverspilling of een onderzoek naar de nauwe banden tussen de lokale aannemer en de burgemeester, meestal zijn schoonvader.

Deze totaal overbodige rotonde is Mas o Menos in zijn puurste vorm. 1 kant van de rotonde komt van een steil bospad, waar geen auto’s mogen rijden. Voor de zekerheid hebben ze er toch een strookje asfalt neergelegd, anders konden de haaientanden en het voorrangsbord niet geplaatst worden. In het midden staat een minuscule gietijzeren plantenbak, die ook 7-hoog in de Bijlmer op een balkon had gepast. Gerard en ik hebben een weddenschap gedaan hoe lang het bloemenbakje heel zou blijven. Gerard heeft gewonnen; binnen 3 weken lag de pot op zijn kant. Ik denk dat iemand een tijdje niet over deze weg had gereden en dus van geen rotonde af wist. Het kan ook zijn dat ik het zelf was, na een avondje doorhalen bij Gerard en Lenny op Can Pastera. Het was altijd precies 1200 meter rechtuit naar beneden…. voordat deze rotonde werd gebouwd.

Het heeft ook voordelen, dat Mas o Menos virus. Bij het uitgraven van het zwembad bleven er twee vrachtwagens aan grond over. Die hebben mijn Gambiaanse vrienden verplaatst naar de groene zone aan de overkant van de straat. Het ziet er uit alsof er een nieuwe Deltadijk is aangelegd. Gisteren kwam er weer een politieauto voorbij, net toen Ibrahim aan het ophogen was. Alle vragen over de dijk werden door Ibrahim ontkend noch bevestigd. Hij is op zijn hoede als hij een Spaans uniform ziet. Hij wees slim naar het schild op mijn hek met de bouwvergunning, waarna de Spaanse juten wegreden. Zij hadden hun werk gedaan, het was Mas o Menos gecontroleerd en goed genoeg bevonden. Gelukkig heeft Marion zelf met zwarte stift op het schild de verloopdatum van bouwvergunning met twee jaar verlengd, want we zijn nog niet klaar. Voorlopig.

Ik heb een paar dringende onderwerpen die ik graag hier zou willen delen in plaats van Spaanse niemendalletjes. Maar ik durf niet, bang geworden door mijn media-invloed op grote politieke gebeurtenissen. Ruim voor de overwinning van Trump schetste ik een toekomstbeeld wat er zo gebeuren als Chief Cavia aan de macht zou komen. Zelfs atoomwapens kwamen er in voor. Ik heb ook eens geschreven wat ik zou doen als Wilders premier zou worden. Ga ik nu niet herhalen, want de peilingen gaan de goede kant op. Maar wat zegt het?

Kortom, my lips are sealed tot na de verkiezingen. Mijn uitkomst van de stemwijzer gisteravond was bij de beesten af haha!!!! Laten we het lot niet tarten. Ik ga wel klussen.

Mr. White

In het prille bloggers-begin, alweer drieënhalf jaar geleden, heb ik een ode gebracht aan een okergele tweedehands studentenbank van mijn dochter. Net als kussens blijven banken als een rode draad door mijn leven lopen.

We zijn in Spanje aan bankenronde 3 begonnen. De krijgertjes van de Rosamar-opstart waren 5 jaar al geleden vervangen door twee hagelwitte “leren” bankjes. Best gedurfd, want er werd niet zuinig mee omgesprongen. Gelukkig bleek het skai in plaats van leer, want ik kon het rondspattende bier er prima afwassen. De armleuningen waren in elkaar gestort en de geschaafde plekken van mijn traprutsch zagen er armoedig uit. En dus was een bezoekje aan de Meubel-Ryanair in Badalona onvermijdelijk.

Over de vorm waren we het snel eens. Het moest een ruime hoekbank worden, waarop we ’s winters allebei lang gestrekt in een eigen sectie konden liggen. Lebensraum zonder ellenbogen-gedoe. Het kleuren-gevecht en de materiaal-battle heb ik verloren; het is een zeer besmettelijk sneeuwwit katoenen exemplaar geworden. Met mijn lompheid net zo gevaarlijk als een pitbull in een hok met witte dwergpoedels. Een paar dagen later rammelden een paar Zuid-Amerikaanse handy-men de bank in elkaar en ritsten ze de wasbare en nabestelbare hoezen om de kussens.

Het ging precies twee weken goed. Het was eerst nog hoog zomer, dus ik lekte rosé buiten op terras, kliederde cocktailsaus naast het bbq-bord, morste paprikachips in het zwembad. Op de eerste kille avond maakte ik een heerlijk voorgerechtje; grote rijpe rode vijgen gelardeerd met Serranoham en overbakken met verse Mozzarella, met een drupje stroop erover. Aflevering 31 van Homeland IV werd opgezet en ik mocht naast Marion op de bank. Mét een opengevouwen theedoek op mijn schoot vermorzelde ik het gerechtje in no time.

Toen ik voorover boog om het bord weg te zetten, klonk er een ijzingwekkende kreet naast me. Ik zag een paarsrode vlek op de bank, maar Marion was niet gewond…. In blinde paniek probeerde ze nog met een hete oranje theedoek de vlek weg te poetsen, maar het werkte averechts en het kwaad was al geschied. De bank was niet meer wit. Mr. White was door mij ontmaagd.

De afgelopen maanden is Mr. White helemaal geïntegreerd geraakt in ons Spaanse leven. Hij heeft wat hagelslag-toefjes op het zitvlak, zonnecrème-aanslag op de leuning, de afdruk van een tennisschoen op de achterkant en her en der nog wat andere vage vlekken. De kop is eraf, er mag op geleefd worden. En toch ging het afgelopen maandag weer net iets te fout.

Met een knisperend open haard vuur op de achtergrond lagen we snikkend op de bank te kijken naar een intense Franse film; Avant toi. We zaten de hele dag al volop aan de drank, want de alcohol-loze maand begon de volgende dag. Toen het einde van de film letterlijk naderde, wilde ik in een zeldzame impuls van tederheid mijn hand op Marion’s bovenbeen liggen. Traag en voor mijn doen subtiel bewoog mijn hand naar rechts, maar stuitte onderweg op iets glazigs. Een glas rode wijn stond verdekt opgesteld, tussen ons in. Met een perfect parabool sproeide de wijn over Mr. White, precies op de plek waar wij net uit schrik waren opgeschoven. Terwijl Marion vloekend naar de keuken rende, zag ik het patroon van de roze HEMA-zwembandjes van Jip en Janneke op de bank ontstaan….

Ik was verbijsterd! We kennen elkaar al meer dan 20 jaar en zeker in het begin was het contrast immens. Ik was een ongelikte horeca-hork en Marion een deftige kralentrut. Ik heb dankzij haar best veel bijgeleerd, kan me beter gedragen in gezelschap en ook het klimmen der jaren heeft geholpen om minder lomp gedrag te vertonen. Maar toch. Hoe haalt je het dan in je knar een glas rode wijn óp de bank te zetten? Met naast je een soort van albino Idi Amin? Waarom niet meteen een reserve setje hoezen gekocht?

Het is wel voor iedereen prettig dat onze Mr. White geen onbevlekte ontvangenis meer is. Het wordt in 2017 weer druk in Rosamar en dan gaat er weleens wat fout of kapot. Deze maand zal het meevallen, want zonder rosé, bier of GinTonic is de kans een stuk kleiner. Of het leven er leuker van wordt, waag ik het te betwijfelen. Nog 26 dagen. Best lang.

img_1459

Hals- und Beinbruch

Zo, de kop is eraf, het skiseizoen is begonnen. Het ligt niet zo voor de hand als je veel in Spanje vertoeft, maar op twee uur rijden van ons huis ligt een prachtig skigebied. En mijn eigen Helma Leur (de weervrouw) houdt al weken de sneeuwhoogtes in de gaten. Dan is er geen ontkomen meer aan..

Het is mij niet met de paplepel ingegoten. Pas aan het eind van mijn pubertijd gingen we twee keer met het gezin naar Oostenrijk voor een weekje file-skiën. Bij elke sport doe ik alles op kracht, door gebrek aan techniek. En zo ook op de pistes. Hard rauschen ging aardig, bochtjes en remmen wat minder. Ik was vooral erg goed in de après-ski, met name in Bier und Obstler. Het was zonde dat er ook voor mij half pension was geboekt, want meestal zat de rest aan tafel en lag ik in coma op bed. Tot mijn 37e heb ik af en toe een Rutsch gemaakt in Australië en Andorra, maar het mag geen naam hebben. Alleen qua postuur lijk ik op Alberto Tomba.

Voor Marion is skiën dé manier om de lange wintermaanden door te komen. Haar ouders hebben vroeg in haar jeugd besloten om de feestdagen met het gezin, twee weken met Kerst en Oud en Nieuw, in de sneeuw door te brengen. En dus skiede ze al bij schoenmaat 28 in Sankt Johann in Tirol. Ze heeft een jaloersmakende techniek en souplesse. Walgelijk om te zien hoe weinig moeite het haar kost om de elegantste parallel schwungs te maken.. En als ik ’s middags om 14.30 uur afgepeigerd en met ontplofte bovenbenen het eerste biertje bestel, neemt ze nog een keer of 3 de lift helemaal naar boven. Om even zonder gezeur en gevloek lekker relaxed naar beneden te zoeven. De uitsloofster..

Het was dus ook onvermijdelijk dat mijn meiden al net zo jong leerden skiën in …. Sankt Johann!! Elke ochtend werden ze bij het skiklasje afgezet. Misselijk, sneeuwstorm of -20c; niet zeuren> de berg op! Binnen een paar kerstvakanties zaten ze op niveau Marion, terwijl ik nog ploegend en zwetend de pistes af suisde, op weg naar Weissen Bier. Het waren gezellige jaren, waarbij onze groep met vrienden en familie steeds verder uitdijde. Ik nam tot grote hilariteit van iedereen nog weleens een dagje privé-les, maar werd dan compleet afgepeigerd door een ervaren berggeit van ergens in de 60.

Het is puur toeval dat ik nooit met een trauma-heli of banaan ben afgevoerd. Een paar jaar geleden maakte ik een semi salto mortale door een miezerig heuveltje. Na de landing bleek dat mijn rechterski in mijn linkerknieschijf was geëindigd. Toch de week doorgeskied, want met 3 dames erbij mag je als man nooit zeuren!

De laatste jaren in Spanje is de lol om te gaan skiën fors toegenomen. De combinatie van mooi weer, goede sneeuw en lege pistes maken het een feestje. Ik zoef heerlijk vóór Marion naar beneden, ook door het veilige gevoel van de skihelm. Maar half drie = half drie. Dan trek ik één streep naar David’s skibar, het enige après-skitentje. En terwijl mijn bovenbenen proberen via de naden van mijn skibroek te ontsnappen uit hun benarde positie, neem ik een Estrella. Of twee.. Afgelopen vrijdag samen met twee mede-genieters Carolien en Oliver. Topdag gehad!

Als je het nuchter bekijkt, is skiën gewoon een extreme kakkershobby. Je laat je afzetten door een paar Oostenrijkse Rudi’s en Anton’s, die hun Opa en Oma een paar weken in een pension douwen om het aanleunappartement voor de koopprijs van een Vinex-woning te verhuren. Voor 45€ per dag rossen een paar boerenknechten je als vee in een gammele lift. De Käse-Spätzel aan de piste kost evenveel als een 5-gangen menu bij Sergio Herman. De ski’s en schoenen zijn te huur voor de prijs waar je het in de zomer voor kunt kopen. En elk jaar moet je een nieuwe skibroek kopen omdat je er weer bent uitgescheurd. Ik in ieder geval wel..

En toch gaan we in februari eindelijk terug naar Sankt Johann. Met de kids, schoonmoeder en vrienden Alex en Wilma met hun aanhang. In Max’s Pub onder de Obstler-douche staan. Leberkäse eten bij Gasthof Mauth. Nu al zin an.

e250d153-0d82-488a-80ff-dcde136067bf

Adiós, la Gotita.

Het wordt vandaag niks hoogdravend, eerder een persoonlijk niemendalletje. Geen vunzige Trump, ijzige Hillary of onze local zero’s. In het verlengde van mijn triomfantelijke ode aan de woest aantrekkelijke 50+er, moet ik ook een bedenkelijke bijsluiter onthullen, die met het klimmen van de jaren steeds pregnanter wordt; ik ben emotioneel gezien vergelijkbaar met een loopse Golden Retriever.

Nou kan ik het al heel lang niet drooghouden bij All You Need Is Love, Vermist of Hello Goodbye. Er hoeft maar een kind ziek te zijn of een vervreemde zoon in Antartica terminale diarree te hebben en ik lig met lobbige waterlanders op de bank. Met naast me drie meiden, die precies op het moment surprême mij spotlachend bespieden. Het wordt alleen steeds erger. Laatst zat ik mee te grienen, toen Barbie’s 15e borstvergroting was mislukt. Gewoon uit medelijden, want schijnbaar heeft ze zelf geen last van haar schoenmaat-IQ. Ik denk dat wij 50+-mannen een onderschatte en niet erkende vorm van overgang hebben. Ineens gaan alleen de jonge knullen nog mammoetjagen en moet je in het thuiskamp de wacht houden, het vuur laten branden en het huisvee beschermen. Einde avontuur en aanzien.

Ik had gisteren weer zo’n opvlieger, toen ik met dikke keel afscheid moest nemen van la Gotita. Het klinkt als een vetgemeste Spaanse kat, maar het is mijn zwembad. Alhoewel zwembad een te groot woord is voor een pierenbadje met als bijnaam Het Druppeltje. Maar toch, na 10 jaar trouwe dienst werd La Gotita in één dag aan flarden geslagen, in repen gesneden, uit elkaar gerukt. Door Antonio, mijn zwembad-klusjesman. Vierenzestig is ie en als je er 100 bij optelt heb je ook zijn lengte te pakken. Zijn hele werkende leven bouwt en repareert hij zwembaden, en in de wintermaanden heeft ie wel tijd voor een klusje zonder BTW. Quid pro quo.

Antonio krijgt hulp van Jimmy, mijn Gambiaanse stand-in van Ibrahim. Zo kan Jimmy mooi het laatste ticket terugbetalen en sparen voor het volgende reisje Gambia. Hij is net getrouwd teruggekeerd en heeft nu 2 vrouwen en 3 kinderen te onderhouden. Bigamie, wij kennen het nie. Ook Ibrahim is naarstig op zoek naar uitbreiding van zijn harem. Op WhatsApp zijn de afgelopen maanden talloze kandidaten voorbijgekomen en ik zit gelukkig in de selectiecommissie. Hij is nu in Banjul, de hoofdstad van Gambia en daar komt de shortlist zich aanbieden. Hij heeft, na een prima klusjaar, goed gespaard en gaat voor € 2.000,= een mooi lapje grond kopen in dé villawijk van Banjul. En net als Jimmy wordt het dan tijd om je Europese succes te beklinken met een extra vrouw. Word ik ook emotioneel van….

La Gotita was in deplorabele staat toen wij er kwamen wonen. Een paar uitgemergelde kikkers zwommen doelloos rond in de groene drek op de bodem. Ze hadden ooit, onbezonnen en overmoedig, de gigantische sprong naar de aanlokkelijke groene oase gemaakt. Na een paar heerlijke weken met veel seks en dus nageslacht, bleek het toch een one-way ticket te zijn. Het kostte me geen moeite om ze te vangen en naar het grasveld aan de overkant te brengen. Weken later vond ik twee gemummificeerde kikkerlijkjes, naast de auto. Gered uit het moeras, geroosterd in de Spaanse zomerzon. Zelfs voor dierenbegrippen heb je dan een treurig en kansloos leven gehad.

Ik had het gevoel dat la Gotita nog wat verhalen aan mij kwijt wilde, toen ik naast haar stond te mijmeren. Ze heeft nogal wat te stellen gehad met ons. Ook bizarre dingen meegemaakt, die ze nooit heeft prijsgegeven… Honderden mensen hebben haar rücksichtslos besprongen, terwijl ze met pijn en moeite haar fragiele wandjes bij elkaar probeerde te houden. Ik heb zelf talloze malen bommetjes gemaakt, waarna ik haar voor de helft moest bijvullen. Alle coniferen waren dan heerlijk besproeid, maar ik heb nooit beseft wat de impact van deze brute mishandeling was. Ze heeft geleden, maar het heldhaftig ondergaan. ‘Keep your head up and your mind strong’, zong Coldplay al.

Als stank voor dank wordt ze dus nu gesloopt. Moet ze plaatsmaken voor een grotere, jongere bak. Van beton met tegeltjes. En waarschijnlijk een kitscherig logo op de bodem. Terwijl la Gotita, gegoten uit één polyester vorm, uiteengereten in de container ligt. Ik voel een traan opwellen…

image

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Uitgezomerd

Zaterdagavond, relaxed op onze veranda in Spanje. Marion zit tegenover me en we praten weer met elkaar, sinds ons likes-fight. Godzijdank hebben jullie mijn vileine insteek vorige week prima begrepen. Zoals een collega fijntjes opmerkte, ik ben nogal competitief ingesteld. Mijn rug gerecht, mijn ego opgepoetst. Uitgerust! En door!

Dinsdag vliegen we terug en we hebben allebei geen reet zin. Na 12 topdagen met de meiden en dit jaar ook hun boyfriends, hebben we nu voor het eerst deze zomer Rosamar 6 dagen heerlijk voor ons alleen. Dus wordt het huis gerestyled met nieuwe banken (Ikea…) en lampen, alle kamers uitgeplozen en alle kastjes opgeruimd (8 soorten zout, 4 open pakken rijst enz. enz.). Als je volgend jaar te gast bent bij ons, hoef je in ieder geval geen zonnebrand mee te nemen. We hebben nog 16 flacons staan, factor 5 t/m 50.

Na 2 weken alleen Spaans/Catalaanse kranten ben ik me sinds een paar dagen aan het inlezen in het Nederlands nieuws. Dat is een traditionele vorm van vakantie-masochisme. Ik snap nog steeds niet waarom iets de voorpagina heeft gehaald. Zoals vandaag; ‘het was net geen hittegolf, want geen 3 dagen boven de 30 graden’. Hallo; Het is hier al 6 weken niet onder de 30 geweest. Gister zelfs 41 graden. Gewoon lekker behaaglijk. Het is wel jammer dat er dagelijks duizenden mieren op sluwe wijze onze keuken enteren, op zoek naar eten. En ’s nachts in de slaapkamer een dorstige aanval doen op onze edele delen en daar dan hard in bijten. Er zijn tijden geweest dat ik dat best lekker had gevonden. Maar vannacht sloeg ik zo’n ballenbijter zo hard dood, dat ik nog een uur naar adem heb zitten happen..

Maar het mooiste nieuws is toch het vertrek van Kwalbert Verlinde. JOEHOE! Hij zegt zelf de knoop te hebben doorgehakt, maar ik weet zeker dat ze hem bij RTL4 helemaal spuugzat waren. Vijftien jaar werken met zo’n relnicht, dan ben je elk gevoel voor normale omgangsnormen kwijt. Ga je misschien ook wel stiekem je vrouw filmen tijdens de golfles. Kwalbert gaat zich volledig richten op zijn musical-gefrummel. Mooi, die infantiele zing-stukjes bezoek ik toch nooit. Ben 1 keer naar de 3 Musketiers geweest. Viel al voor de pauze in het zwaard van de slaap. Ik geef al jaren mijn gratis kaartjes weg. Wil wel een uitzondering maken voor de biografische musical ‘Het ranzige leven van een kwal.’

Extreem chagrijnig werd ik van onze Minister-President die namens HEEL Nederland Kwalbert bedankte voor 15 professionele jaren. Ook uit mijn naam dus! Hoe haalt hij het in zijn giegelbekkerige hoofd? Ik overweeg serieus een aanklacht tegen Markje. Of een tik op zijn Pinnochio-neus. Markje wil nog wel 4 jaar verder en zal dan geen valse beloftes meer doen. Want dat was niet eerlijk, he Markje? Foei, stoute knul. Even over de knie bij Ome Kwalbert. Wat zal die Erdogan gisteren in zijn broek gepiest hebben, van het lachen. Markje belde om bedorven Turks Fruit op Nederlandse scholen te voorkomen. Recep (hoort daar geen “t” achter?) is alleen bang voor Poetin. Samen last van het Kleine Mannen Syndroom. Ondertussen publiceert in Nederland de PVV een verkiezingsprogramma op een A-4tje. Kippenvel krijg ik ervan. Zelfs ongrondwettelijk. Hoe kan het toch dat onze normen zover zijn opgeschoven dat dit acceptabel is?

Vanochtend, in de prachtige baai van Sant Francesc, was Nederland nog ver weg. Voor 150 Catalanen bestond het ontbijt in de chiringuito (strandtent) uit Cava, sardientjes, Fideua, almejas a la marinera, paella. Voor Spanjaarden is veranear (zomeren) a way of life. Drie maanden zijn Spaanse kinderen schoolvrij. Mid juni tot mid september. En dus trekken (groot)ouders in grote getale de stad uit om deze maanden aan de kust of in de bergen door te brengen. Dat gebeurt al eeuwen. Vroeger alleen door de aristocraten. Die hun hele hofhouding naar het buitenhuis verplaatsten. Gelukkig is het tegenwoordig niet alleen voor de happy few.

Voor ons is zomeren ook een jaarlijks ritueel geworden, Zeker Marion is aan dat ritme gewend. Niet dat we ons vervelen als we hier zijn. De klussenlijst blijft zich telkens uitbreiden. En daarnaast is om de dag tennissen met vriendje Gerard, het boeken van Gambia-vluchten, de tuin door de Sahara-droogte heen helpen, heerlijke lunches met Spanje-vrienden, bootje varen en mijn meissie vermaken ook een dagtaak. En we hebben weer 6 nieuwe kussens…Van Ikea…

Maar we moeten terug; naar het Nederland van broodje kaas en yoghurt met muesli. Uitgezomerd. Jammer. Volgend jaar weer. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

image