Koh Chang 2

Elke vezel uit mijn losgemasseerde lichaam verzet zich. Elke smaakpapil eist verlenging van de culinaire ontdekkingsreis. Elk nog niet bezocht, verborgen baaitje smeekt om uit de vergetelheid te worden gehaald. Chæ̀ng mạn; Verdomme, we moeten terug.

Het is ons bevallen, dit minder toeristische eiland. Op een paar drukkere plaatsen hokken altijd wel toeristen samen, met helaas ook alweer veel kakluizen uit Rusland. Maar verder hebben we ongestoord de hele week kunnen scooteren (voor € 25!) naar afgelegen baaitjes en dorpjes. Gegeten bij 16 verschillende Thaise restaurantjes, omdat twee keer bij hetzelfde tokootje eigenlijk zonde is. Je weet nooit wat je dan misloopt.

Grappig dat ik tussen 14.00 en 17.00 ’s middags geen bier kon kopen, dat de supermarktjes Seven-till-Eleven ’s middags een paar uur dicht gingen, dat ik hier en daar iemand wakker moest maken om een fruitshake te laten maken. Thailand blijft gewoon een heerlijk land waar je je minder druk maakt.

Het intigreerde mij waarom er zoveel Chinezen waren op het verder rustige Koh Chang. China staat nog steeds niet hoog op mijn landen-bucketlist, want ik vind het een eigenaardig volkje. Acht van de 10 vrouwen hebben een Schumachertje gedaan, met als gevolg bv. de lippen van Patrica Paay op de smoel van een dunne duif. Aan de ontbijttafels zaten kersverse gezinnetjes heerlijk op de oversized Iphone te gamen, terwijl de dochter van 4 onopgemerkt het gekookte ei onder tafel verstopte. Nul aandacht voor hun kind, druk met het schermpje. Voor het fijnere ontbijteffect ook nog de geluidjes van ‘Pokemon in Beijing’ aan laten staan…

In het zwembad hield een ander stelletje continu een paraplu boven het hoofd van hun made in China zwemmende godje, zodat zijn perkamente velletje niet verkleurde. Kan nooit wat worden, zo’n weekdier. Navraag leerde dat de Thaise ANWB gratis visa hadden weggegeven aan de Chinezen in verband met het laagseizoen. Tja, en dan komen er 200 miljoen Chinezen in beweging, waarvan er 5000 op Koh Chang waren beland. Maar verder leuke gasten, gezellig bijgekeuveld….zelfs het woord ‘NO’ is oeterwaals voor ze.

Ondanks de korte tijd voelde Thailand weer als een warme deken. Wel een vochtige, want in een week viel net zo veel regen als in augustus én september in Nederland. Daarom hebben we de Half Moon Party op het hippie-strand Lonely Beach helaas moeten laten schieten. Het onweerde zo hard dat alle Bob Marley types bang waren dat de bliksem in hun groezelige vogelnest zou slaan. Of de joint nat wordt.

Ook met een scootertje lukt het me om (te) krap met benzine proberen uit te komen. We kwamen bijna op het meest afgelegen puntje van het eiland zonder prut te staan. Ik voelde Marion’s boze blikken alweer in mijn rug prikken en ook haar greep om mijn lovehandles werd minder teder. Heuveltje op leken we nog naar Bangkok te kunnen, heuveltje af leek de tank droger dan de Sahara. Drijfnat van weer een stortbui en met angstzweet voor een ‘talk to the hand’-dagje kon ik ergens een Colafles benzine bemachtigen. Misschien toch maar eens afleren, dat helemaal leegrijden.

Lekker de tijd gehad om twee heerlijke boeken te lezen; Het Geluid van de Nacht van Maria Dueñas en het onbeschrijfelijke epos Victus over de val van Barcelona in 1714. De oorsprong van wat er vandaag in Catalunya gaat gebeuren rondom de (illegale) verkiezingen gaat terug tot in die tijd. En het meest verbijsterende: ook toen waren incapabele politici en hooghartige Spaanse trots de oorzaken van de chaos. Laten we hopen dat er vandaag geen ernsige incidenten gebeuren, want dan is een oplossing heel ver weg.

Dit was ons 4e Thailand tripje in 6 jaar, mede mogelijk gemaakt door een kleine investering in het lokale credietfondsje van een vriend. Dat levert al jaren een prachtig vakantiespaarpotje op, dat we alleen in Thailand verzilveren met een lokale creditcard. Altijd grappig om bij aankomst op de gok een paar toetsen in te drukken van de geldautomaat en dan lachend het pakje Thaise Baths in de zak te steken. Geen idee wat er nog op staat, maar over twee jaar gaan we vast ergens anders in Thailand een nieuwe poging wagen.

Dadelijk beginnen we aan het laatste stukje terugreis, van Abu Dhabi naar die Heimat. Uitgerust, opgeladen en ontspannen de herfst in. Heerlijk, heb er nu al zin in.. Jullie ook?

No Tinc Por

En toen was ook Barcelona aan de beurt. Het was al voor de zomer bekend dat de Stad der Wonderen op een shortlist stond, maar gezien het toeristisch belang werd het een beetje in de doofpot gestopt. Struisvogelpolitiek.

Is het voor mij erger omdat Barcelona ‘mijn’ stad is? Natuurlijk niet. Het is net zo erg als Nice, Parijs, London of Stockholm. Is het dan minder erg omdat er (nog) geen Nederlandse doden zijn gevallen? Ik krijg een allergische kots reactie als ik die toevoeging zie verschijnen in de Telegraaf, bij de NOS of op Social Media. 1500 doden bij een aardbeving in Nepal, maar er zijn gelukkig geen Nederlandse slachtoffers. Er zijn weinig dingen voor de mensheid die gênanter zijn dan het ene leven belangrijker te maken dan het andere.

Op de 17e augustus ’17 heeft een 17-jarige knul om 17.00 uur het leven beëindigd van 14 kansloze passanten. Samen met de slachtoffers in Sant Just en Cambrils zitten we op 16. Dat zullen er wel 17 worden.. Voor alle doden en gewonden geldt: wel op de juiste plek, maar op het verkeerde moment. Dat is botte pech of, als je niet in toevalligheid gelooft, het is gewoon je tijd.

Ik ben de afgelopen weken veel via Carrer Pelai langs de bovenkant van de Ramblas gereden. En eerlijk is eerlijk, het was een koud kunstje om daar de mudvolle Ramblas op te sjezen. Daar waar in goede jaren de kampioenschappen van Barcelona uitbundig worden gevierd op de Rambla de Canaletes, stonden geen betonnen blokken. Dat was rond de jaarwisseling wel aanbevolen door de Politiechef n.a.v. de kerstmarkt-aanslagen in o.a. Berlijn, maar stond pas in het najaar gepland om uit te voeren. Tja….

De Ramblas is de afgelopen 15 jaar overgenomen door de toeristen. Het was een prachtige wandelpromenade, waar op zondag Barcelonezen een bloemetje kochten voor hun vrouw, een taartje gingen eten bij Pastiseria Escribá en waar de vogelstalletjes vrolijk fluitend iedereen begroetten. Daar is niks meer van over. Eenheidsworst, 5 Haagen Dasz ijstentjes en prulleria-shops in allemaal dezelfde behuizing zijn het straatbeeld. Evenals de hordes Oost-Europese zakkenrollers. Ik ging er vroeger wel eens met mijn peetouders Ria & José ‘un paseo’ maken, maar Barcelonezen mijden tegenwoordig de Ramblas. Zelfs de Boquería, de befaamde markt aan de Ramblas, is no go area aan het worden voor de locals.

Barcelona is sinds de Olympische Spelen in 1992 een enorme toeristenmagneet, maar dreigt nu aan zijn eigen succes te onder te gaan. Buurten komen massaal in opstand tegen de Air BNB’s, de kots van stomdronken (Engelse) vrijgezellen-groepen ligt overal en de overlast van elektrische steps en Segways is bizar. Miljoenen toeristen komen jaarlijks naar Ciutat Comtal. De ene helft van de stad heeft een pesthekel aan het toerisme, de andere helft leeft ervan. Mijn mooie stad zit in een moeilijke spagaat.

Toch blijf ik met een knagende vraag zitten. Wij denken graag zwart-wit, in daders en slachtoffers. Maar zijn die 11/12 knullen die samen de terroristische cel vormden in Catalunya ook geen slachtoffers? Waar gaat het mis als je in staat bent om 110 gasflessen te verzamelen om bommen te maken die duizenden doden kunnen veroorzaken? Zijn wij echt niet bij machte om te achterhalen hoe dat kan en hoe dit op te lossen? Als dat niet lukt, zullen we lang moeten blijven leven met de angst dat het overal kan gebeuren. En overal is ook een keer in Nederland. Angst en haat zijn altijd de drijfveren geweest voor oorlogen, crisissen en armoede. Het lijkt wel of de mens niet zonder kan…

Nog één ding. Waarom moeten politici ook nog over de rug van deze aanslagen zieltjes winnen? Rajoy, de Spaanse Premier, die het ineens heeft over een verenigd Spanje dat vecht tegen terrorisme, terwijl Catalunya streeft naar onafhankelijkheid? Rutte, die wel tijd heeft om te melden dat hij alle hulp wil bieden, maar geen coalitie in elkaar kan zetten? Trump, die twittert dat er hard teruggeslagen moet worden? Houd allemaal je mond, bel elkaar op en ga werken aan echte oplossingen i.p.v. politieke prietpraat.

Barcelona likt zijn wonden, maar komt er wel weer bovenop. Dinsdag en woensdag ga ik gewoon met mijn meisje zoals gepland naar Barcelona. Loop ik weer een keertje over de Ramblas. Omdat ik niet wil leven met angst. No Tinc Por. Catalaans voor ‘ik heb geen angst’.

Lloret

Zondagmorgen, half zeven. Net terug uit Lloret de Mar en toch broodnuchter. Ik was taxi-chauffeur voor mijn dochter Marloes en vriendinnetje Nicole. 23.00 uur heen, 06.00 uur terug. Het is maar een ritje van 20 minuten, maar de Rosamar-taxi blijft de goedkoopste. Tijden veranderen.

Lloret blijft een apart fenomeen, zelfs in Spanje. Toen eind jaren ’60 het toerisme naar Spanje op gang kwam, was Lloret er als de kippen bij. Tot die tijd was het een slaperig vissersplaatsje, met gammele sloepen op het vieze strand en de netten uitgespreid om te boeten. De krakkemikkige vissershuisjes werden voor bodemprijzen opgekocht door louche geldwolven met goede connecties in het gemeentebestuur. Zo werkte dat in Spanje, je strooit wat geld rond en dan mag je een foeilelijk 6 verdiepingen gebouw pal aan de boulevard bouwen. Wijlen Ad Latjes vulde de eerste touringcars met nieuwsgierige zonaanbidders, die één week lang in een kamer van 10m2 met een te laag plafond, mini-toilet, dwergbed en prutsbalkon doorbrachten. Zonder airco.

Na de dictatuur van Franco werd Spanje liberaler en het toerisme massaler. En Lloret werd dé zomerbestemming van de jeugd. Bussen vol eindexamen-jongelui kwamen vanaf eind mei naar Lloret. Het was voor mij in 1983 een mooi instapmoment om reisleider te worden en een graantje mee te pikken. Elke week ving ik samen met drie assistenten 2 bussen vol met ongeleide projectielen op, die routineus werden verspreid over campings en pensions in Malgrat, Blanes en Lloret. Voor de meeste kids hun eerste vakantie zonder ouders, maar wel de zakken goed gevuld met eindexamenpremies van Opa, Oma, Tante Truus en Ome Henk. Het spel kon beginnen.

Al snel had ik het saaie standaard-excursie programma van het reisbureau aangevuld met een rits illegale varianten die veel meer geld opbrachten dan die schamele 10% commissie. Karten, rodeo in de bergen en strand-nachtBBQ’s waren best populair. Maar de disco-bus naar LLoret was twee maal per week de real moneymaker. Mijn vaste Spaanse buschauffeur José “leende” dan van zijn baas het oudste wrak op wielen waar 60 man in konden. Voor 400 pesetas (€2,50) werd je opgehaald op de camping en als het goed ging ook weer thuisgebracht. Als José en ik om 7.00 uur ’s morgens het laatste kots plakkaat uit de bus hadden verwijderd, zat het erop. José verdiende meer met de disco-bus dan met zijn normale baan.

In Lloret lag het geld voor het oprapen: 20% commissie bij de Hawaii cocktail bar over alle dranken, gratis groepsentree bij de grote disco’s (ik vroeg er maar 500 pesetas voor) en ook 20% over alle dranken. Het werkte simpel; ik vertelde dat we alleen bij de achterste bar konden bestellen als groep met het rode lintje en nam het barlijstje aan het eind mee naar de bedrijfsleider om af te rekenen. Tijdens zo’n avond deden we het trucje een keer of 4: Tropics, Revolution, Moefgaga, Colossos.

Soms had de alcohol een vervelende bijwerking en verloor een knul zijn controle. Op straat liep ik dan ongemerkt naar de Guardia Civil, wees het knulletje aan en die werd vakkundig in de boeien gehesen en een nachtje opgesloten. De rest was meteen rustig en ik ging zelf de volgende dag het jochie ‘bevrijden’ op het politiebureau, gewapend met een fles Spaanse Cognac voor de Hermandad. Het werkte ook zo bij iets te populaire jongens op de camping die het meeste herrie maakten of teveel concurrentie boden op amoureus gebied. Even bij de receptie van de camping de Guardia Civil opvangen, jochie in kwestie omschrijven, flesje drank in de kofferbak van de Landrover en hups daar gingen ze het strand op om in één beweging de boosdoener eruit te pikken en mee te nemen.

Na drie maanden was het ik helemaal zat. Steeds vaker regelden mijn assistenten de disco-bus. Als ik maar lekker tegen Montse, de eigenaresse van de camping, aan kon blijven liggen. Elke dag twee ziekenbezoeken (gebroken tenen, zonnesteken, glaswonden, knalpijpbrandwonden, deliriums), continu op het politiebureau voor aangiftes en ophaalacties, verzekering bellen voor heimwee-repatriëring , het komt na een tijdje je strot uit.

Ik zag net in Lloret 5 politiebusjes en een man of 50 Spaanse ME op straat. Zal wel nodig zijn. Maar mijn dochter ligt lekker in bed en gaan Papa en Marion zo naar het strand. That’s life. Gelukkig.

Captain Bluff

Godzijdank weer in Spanje. Het huis vol, de sfeer goed, het weer top en het meisje blij dat ik er weer ben. Tijd voor een lanterfanterweekend.

De hele week pijn in mijn harses gehad. Afkickverschijnselen, maar waarvan? Sinds de 4-daagse stapavond niet meer gedronken. Maar door de weeks drink ik zelden, dus dat kan toch eigenlijk geen reden zijn? Ook al 6 dagen de Ipad + Iphone niet mee naar de slaapkamer genomen ’s avonds. Is dat het, Social Media-Detox? Daarnaast nogal stevig de koolhydraten aan het afbouwen, van 3x per dag naar max. 1 keer. Zou ik door mijn suiker-verslaving ontwenningsverschijnselen hebben? Of heb ik gewoon zakelijk teveel aan mijn kop, wat ik met alsmaar harder werken denk op te lossen? Ook een kansloze missie.

Die Ipad is trouwens een vloek en een zegen. Ik ben een nieuws-junkie en check een paar keer per dag alle bronnen om mijn honger te stillen. Ik haal er ook vaak inspiratie uit voor dit wekelijkse epistel, want er gebeuren genoeg maffe dingen om dagelijks iets te posten. Maar Steve Jobs heeft ons wel helemaal gebrainwashed. We swipen ons suf op zijn Retina-schermpjes van € 600. Zou Petrus in de hemel al een correctie-gesprek gehad met Stevie? “Joh Jobs, praat eens tegen mij zonder naar dat kl.tescherm te kijken?” Maar goed, hij deed zijn naam eer aan, Jobs. De helft van Generatie Z heeft zijn baan aan mannen als Steve te danken. Maar ondertussen heb ik mijn grote passie, boeken lezen, al jaren verwaarloosd. Meer dan 100 boeken staan smachtend te wachten om uit hun lijden te worden verlost: “Pak me, lees me, verslind me, bewonder me, absorbeer me!”

Deze zomer ga ik de meest veelbelovende boeken uit hun lijden ga verlossen. Zoals Victus, het magistrale epos van Albert Sanchez Punol; 800 pagina’s over de Catalaanse strijd voor onafhankelijkheid in 1714. Nu weer zeer actueel, want het broeit in Catalunya en ik verwacht eigenlijk een rumoerig en onzeker najaar. De die-hards vóór onafhankelijkheid liggen op ramkoers en er is geen ruimte voor een genuanceerd tegengeluid. Er vinden politieke zuiveringen plaats zoals wij dat in West-Europa niet meer gewend zijn en daarnaast maakt de centrale Spaanse regering blunder op blunder. Ik ben geen voorstander van een onafhankelijk Catalunya, maar vrees het ergste. De haat tegen de Madrileense dominantie is gewoon te groot. Al eeuwen.

Maar gelukkig kan ik bier- en drankspelletje doen. Er zijn hier een paar jonge honden in huis en die willen die oude grijze duif wel even onder de tafel zuipen. En mijn puberale ego maakt dan zoveel dopamine aan dat ik weer 16 ben. En net als vroeger in café Du Commerce met toepen wil winnen van De Witte van Gelder, Bulleke, Fredje Pijp of Ciske de Rat. Zuur verdiend beun-geld dat in 30 minuten verdween in de louche zakken van doorgewinterde valsspelers. Daardoor te weinig geld om de lat te betalen, dus de week erna extra hard werken.

Het bierpongen heb ik met overmacht gewonnen. Appeltje, eitje. Wel jammer voor de verse voorraad Desperado’s, Heineken en Estrella, maar met doorgewinterde handvastheid alle potjes overleefd. Daarna schakelden we over naar Captain Bluff. Een paar weken geleden ben ik daar specialist in geworden. Onze Engelse vrienden Les en Sheilla Currie hebben mij een spoedcursus gegeven tijdens een lange lunchsessie met 6 nationaliteiten in Sant Feliu de Guixols. Verraderlijk eenvoudig en toch verdomd moeilijk om foutloos te doen. Een foutje betekent helemaal overnieuw en dat hakt er na een rondje of 8 hard in. Kijk maar naar het videootje.

Het werd een slagveld. Erik haakte al snel af, Berend en Jim bleef fouten maken en na de witte wijn was de Malibu aan de beurt. Volkomen onverwacht trok de laat aangehaakte Marion de overwinning over de streep. Als enige foutloos. Elk detail vlekkeloos uitgevoerd. Zij wel… Uit pure frustratie hebben de overgebleven mannen daarna de robuustheid van het zwembad getest. De hoogste bommetjes, de raarste duiken, de vreemdste waterfiguren.

Één ding is zeker: die jonge honden zijn voorlopig nog niet wakker haha! Terwijl ik lekker om half zeven al een baantje heb gezwommen. Niet helemaal fris, maar zeker in staat om te praten en te bewegen. Ontspannen en zonder koppijn. Eindelijk.

Captain Bluff-video

Meellennails

Even aan het bijtanken in Spanje. De werkagenda lijkt de aankomende weken wat gaten te laten vallen, omdat het vakantieseizoen is begonnen. Tegelijkertijd betekent dat meestal ook een volgeboekt Rosamar, waar Marion de scepter over mag zwaaien.

De afgelopen week heeft de voorhoede van de nieuwe generatie zich bij onze Spaanse zonnestudio gemeld. Kinderen van onze vrienden of familie die na het doorbrengen van gezamenlijke familievakanties, nu zelfstandig komen aanwaaien. Dit nieuwe elan geeft een verfrissende dimensie. Andere wensen, andere gedachten. Zo ook Melanie (Meel) en haar vriend Yassine. Zijn bijnaam is Dr. Love, omdat hij als aankomend chirurg veel co-schappen (soort van ziekenhuis-stage waarin je 80 uur per week mag werken) doet en de aaibaarheid van Robert Brink heeft.

Ik noem deze generatie voortaan de Meellenials. Jonge, energieke gasten met een andere kijk op het leven dan mijn generatie. Het is best sneu dat ik bij de Babyboomers wordt ingedeeld. Deze groep verdwijnt de aankomende jaren uit de arbeidsmarkt en mag zich al elektrisch fietsend in ¾-kniebroek met saai windjack melden bij omroep Max. Het lastige is dat ik nog wel gedrag kan vertonen wat niet bij mijn leeftijd past. Soort van sneue mannelijke overschatting. Vanaf een muurtje in het zwembad springen en dan zo’n megabommetje maken dat het bad leeg is en de coniferen verzopen. Eigenlijk ben ik geboren in het verkeerde lichaam. Een soort transgender, maar dan geestelijk. Ik zal de oude afleveringen van TV-cultheld Jambers eens nalopen, want misschien heb ik wel lotgenoten. “Overdag werkt hij hard op de Apenrots, maar ’s avonds transformeert hij tot een corpulente puber zonder normbesef.”

Met dat normbesef zit het wel goed bij de Meellenials. Ik merk het ook aan mijn dochters, die meer bezorgd zijn over de wereld en de verspilling dan mijn generatie ooit geweest is. Want eerlijk is eerlijk, wij hebben er een potje van gemaakt. De aarde leeggeroofd, vervuild en bijna onbewoonbaar gemaakt. Lekker dan, zo’n erfenis. Oudere mensen klagen altijd over de jongelui. Dat gaat al eeuwen zo. Misschien moesten we daar maar eens mee stoppen, omdat we het recht hebben verspeeld om te zeiken over “die jongelui.”

Er groeien nu Meellenials op die mondig, uitgesproken en zelfbewust zijn. Betere keuzes maken, door niet altijd voor massa-consumptie te gaan. Niet persé een eigen auto of een loodzware hypotheek op je 28e. Liever twee keer per week iets kwalitatief goeds op het werk eten dan vijf dagen zoute dreksoep met stuiterballen erin. Aangevuld met kroketten en frikandellen. In mijn vak zie je die tweedeling overal terug: de traditionele gebruiker en de new kids on the block. Best lastig om daar een goede balans in te vinden. Maar wel hét moment om te transformeren.

The next generation op Rosamar wil ook graag Barcelona ontdekken. Daarom mocht ik vrijdag weer reisleidertje spelen in mijn stad en dat doe ik nog steeds graag. Heerlijk om door de stad te crossen en alles uit te leggen. Van de Sagrada Familia, via de Ramblas naar Montjuic. Aperitiefje bij el Xampanyet in de wijk El Borne, heerlijk lunchen met mijn peetouders Ria & José bij Senyor Parellada, net achter de Kathedraal van de Zee. En op de valreep, bij ondergaande zon, nog een gin-tonicje bij Beachclub Bestial, aan het hippe, drukke strand bij de Port Olimpic. Het was druk en heet in de stad en bij alle topattracties stonden eindeloze rijen.

Zo ook bij Camp Nou, het oude aftandse stadion van mijn cluppie. Yassine wilde wel eens wat van de clubhistorie zien en de kans om iemand te hersenspoelen laat ik niet liggen. Tussen 25 nationaliteiten schuifelden we door de Camp Nou Experience in deze betonnen kolos. Twee keer zo groot als de Kuip, maar net zo lelijk en vervallen. Als er 100.000 man in zitten lijkt het nog een aantrekkelijke, jonge Meellennial met opgewekt karakter, maar leeg is het een uitgebluste Babyboomer. Te vaak verbouwd en teveel lipcorrecties, maar toch net zo’n oud lijk als Marijke Helwegen. Of P(atr)ies Paaij. Gelukkig zijn de plannen klaar voor een nieuw stadion op dezelfde plek.

Helaas ga ik de openingswedstrijd van het aankomende seizoen, de Supercup tegen Real Madrid, nog in de oude voetbaltempel meemaken. Vervelend hè? Het leven van een babyboomer is ontzettend zwaar.

K-19

Poeh, wat een week. Soms is het goed dat je geen glazen bol hebt. En dat niet alles voorspelbaar is. Ook al is dat niet altijd prettig.

Ik heb me drie dagen verbaasd over de hevige rellen rond de Grote-20 in Hamburg. Snap eigenlijk ook niet waarom het überhaupt nog gehouden wordt. De top heeft geen bindend karakter, hoe hard Iron Lady Merkel ook probeert de Kleine-19 tot een zinnige slotverklaring te komen. Niemand neemt meer de moeite om Trumpert erbij te trekken. Ik heb me suf gelachen om het videootje waarin de eega van de Poolse premier de uitgestoken Cavia-hand volledig negeert en naar Barbie Melena loopt. Pools topwijf. En dat zure bekkie van Donnie. TV-moment van de maand.

120.000 relschoppers waren naar Hamburg getrokken. Vanuit de hele EU. Als we al niet in staat zijn om dit soort Westers tuig tegen te houden, hoe pakken we dan een IS-lonely wolf met een bomgordel op het treinstation van Brussel? Of Manchester? Of Parijs? Er zullen best goedbedoelende demonstranten tussen hebben gezeten. Maar als je vooraf al weet dat het oorlog gaat worden, dan ga je toch op de Dam staan met je spandoek. Met bijvoorbeeld de tekst: Liever Oraal dan Globaal.

Ik las een interview met een Hollandse jonge moeder die haar zes maanden oude dochter in een draagzak mee had genomen. En door de wijk Schanzelviertel liep, op zoek naar de rellen en geplunderde winkels. Misschien heeft haar vent al de benen genomen, maar heeft hij geen verantwoordelijkheid naar zijn dochter? Of heet die vader misschien Volkert van der Godverdomme? Ik kan echt verdrietig worden als ik aan zo’n maf wijf denk. Hopelijk blijft het bij één kind. Van mij kan ze gratis condooms tot de overgang krijgen.

In 2002 was ik met goede vrienden in Barcelona voor een potje FCB tegen Real Mierda. Kaartjes via Johan Neeskens gerocheld, toen de trainer van NEC en nog steeds een grootheid in Ciudad Condal. Er was in het Olympisch stadion op Montjuic ook een concert van U2. En de G-20 vond er plaats. Deden ze niet moeilijk over in Barcelona, lekker allemaal door laten gaan. Figo, net overgestapt van Barcelona naar Madrid, kreeg een afgesneden varkenskop toegeworpen. Het Catalaanse symbool voor verraad. Terecht.

Op zondag probeerden de relschoppers vanaf de haven via de Ramblas naar Plaza Catalunya te komen. Op het balkon van ons hotel konden we goed volgen hoe de Spaanse Guardia Civil dat oploste. Geheime agenten, in punkkleding, liepen tussen het tuig en spoten bijna onzichtbaar een oranje streep verf op de kleding van de ergste relschoppers. 50 meter verderop ging de oproerpolitie vol in aanval en pakten eerst alle oranje gemarkeerde klootzakken keihard aan. De ambulances reden af en aan, maar in tegenstelling tot in Hamburg raakte geen Spaanse juut gewond. Als je maar als eerste uithaalt. Kun je aan Spanjaarden wel overlaten.

Ik heb in mijn jeugd best wel een paar semi-Hamburgse dingen gedaan. Niet trots op, maar ik was een puisterige bonenstaak met iets teveel ongecontroleerd testeron. Maar wat in Hamburg rondloopt is allemaal 20+ en over het algemeen zelfs beter opgeleid. Die kiezen er dus voor om naar een veldslag te gaan. Misschien kunnen we ze vragen om Mossul of Raqqa te bevrijden. Met hun capaciteiten krijgen we IS wel verslagen. Terrorisme inzetten tegen terrorisme. En als de munitie op is, kunnen ze altijd dezelfde handgemaakte metalen kogels gebruiken die ze nu met katapult naar de politie schoten. Waanzin.

De rellen gebeuren in een week waarin kleine grote man Tijn overleed. Mijn leermeester Youp heeft vrijdag een indrukwekkende, emotionele brief aan deze held geschreven. En zich ook afgevraagd waarom God dit niet had kunnen voorkomen? Veel te vroeg overleden, net zoals de broer van een goede vriend die deze week zijn strijd moest staken. Misschien maakt me dat juist zo boos op dat tuig. Er kan zo maar een demonstrant of agent overlijden. Is dat het waard?????

Ik heb vrijdag namens ISS een mooie prijs in ontvangst mogen nemen, die voor de cateringteams op locaties is bedoeld. Ik zou hem zo willen inruilen om mensen die nog niet klaar zijn in dit leven, wat extra tijd te geven. Maar helaas werkt het zo niet. Dus nog één keer voor iedereen: Praede Diem; plunder de dag!

Klik hier voor filmpje Pools topwijf

Bob’s dinner

Okay, ik weet het. Ik ben best laat voor een blog met de pretentieuze naam Vroeg Op Zondag. Sommigen hebben al geappt dat de stoelgang in gevaar komt, omdat ik nog niets geplaatst heb. Maar het kon even niet anders. Ben net wakker. Houten kop, trillende vingers. Dan weet je genoeg…

Na maanden van voorpret was het gisteren eindelijk zover. De lang verwachte chef’s table van mijn vriendje Bob bij Gerard en Lenny. Lang geleden bedacht, gisteren pas uitgevoerd. De verwachtingen waren hoger gespannen dan bij een kampioenschap van Feyenooit. Al dagen struinde Bob de lokale markten en foodketens af naar de beste producten. En eerlijk is eerlijk, de prachtige Lidl in Blanes heeft een groot gedeelte van de ingrediënten geleverd. Gisteren bij de mega-Carrefour nog een entrecote van 2 kilo en kilo’s verse vis en klaar waren we. De voorbereidingen, Mise en Place in vaktermen, konden worden afgerond.

Ik werd vrijdag ingevlogen als Commis Con, vrij vertaald de vliegende kop van Jut in elke keukenbrigade. Afgepeigerd, uitgeput en gestrest. Het lange verblijf op de Apenrots begint zijn tol te eisen. Enige meevallertje deze week was de 1,3 kilo die ik toch ben kwijt geraakt, zonder sporten. Vond diëtiste Marloes best knap. Ik ook, want ik heb behalve buffelen niets gedaan. Ben ook bang voor de entreepoortjes van mijn fitnessclub. Dat zo’n keiharde gong laat blijken dat je toegangspas geblokkeerd is. Omdat ze ervan uit gingen dat je overleden was. Zes maanden niet geweest….

Als je niet van lekker eten houdt, kun je de volgende twee alinea’s overslaan. Misschien ook maar beter dat je iets anders gaat lezen. Over de erosie-problematiek in noordelijk India. Over de kortstondige paringsdrift van het kwikstaartje. Over de pruikleverancier van de Opperbaviaan in de US. Want lekker eten en drinken staat in mijn persoonlijke top 3 van basis-behoeftes. De ontbrekende kun je zelf wel raden. Ik kan echt vrolijk worden van mooie, intense smaken met dito wijnen. Het smelten van de mousse van ganzenlever, omwikkeld met 18 maanden gerijpte Jamón Serrano. De zachte, bijna zoete smaak van een zijde zalm, die licht gerookt is door de cederhoutsnippers op de BBQ.

Want in de 7 (!)uur die we gisteren aan tafel hebben gezeten, heeft Bob ons alle culinaire hoeken van de kamer laten zien. Ik kan en durf geen voorkeur uit te spreken, omdat ik andere gerechten tekort zou doen. Maar maak één uitzondering, voor het dessert. Ik was het al 20 jaar nergens meer tegengekomen, maar koester er toch jeugdtrauma’s aan: Omelette Sibérienne. Ooit liep ik stage in Slot Zeist, waar ik bloed in mijn schoenen kreeg van het trappenlopen in dit oude kasteel. En moest natuurlijk altijd de vuile klusjes oppakken. Dan was er weer een internationaal buffet verkocht en kwam ik samen met de andere stagiaire telkens anders verkleed binnen onder luid applaus van een peloton fotoschietende Japanners.

Zo ook bij het pronkstuk van de avond. Als Noormannen verkleed droegen wij de Omelette Siberienne in een soort Venetiaanse draaggondel naar binnen. De rookwolken van het koudijs belemmerde het zicht. Ik bukte voorover, maar mijn Noormannen-helm met horens dook voorover in de gondel. Ik zette hem snel weer op, maar voelde even later koude druppels over mijn wangen lopen. Het bleken grote brokken van de ijstaart die, gespiest aan de horens, aan het smelten waren. 100 Jappen doemden met hun camera voor mij op. Altijd een hekel aan ze gehouden. Gelukkig heeft Bob’s versie gisteren deze slechte jeugdherinnering overgeheveld naar het submapje anekdotes.

Gisteren voelde een beetje als de Frans cultfilm La Grande Bouffe, waarin een paar rijke Fransen uit pure verveling besluiten om zich letterlijk dood te eten. Maar gelukkig zijn wij allemaal vooral rijk in geluk en hebben deze contest wél overleefd. Het eten van Bob, een geweldige selectie topwijnen van Robert (met als hoogtepunt in Magnum Barolo uit 2007), de fantastische ambiance van Can Pastera en de ongekende hartelijkheid van Gerard en Lenny. Daar heb ik wel een vervelend gesprekje met diëtiste Marloes voor over!

Maar nu eerst herstellen. En het gesprek met de burgemeester van Macanet even voorbereiden. Gaat over mijn illegale parkeerplaats waardoor het lokale Facebook is ontploft. Denk dat ik een fles Barolo meeneem. Komt het meestal wel goed hier.

Oude dames

Het kwam op het juiste moment, een weekje Spanje. De accu was leeg, de kop vol en het lichaam zat op slot. Het is ook niet erg dat de Rosamar-klussenlijst de omvang heeft van het Oude Testament. De dag dat Marion geen nieuwe To Do-lijst meer oplepelt, stuur ik met mijn kin door een bedompt bejaardentehuis in Barcelona.

Hij is klaar, ons nieuwe zwembad. En ik ben blijer dan een Feyenoord-fan bij een kampioenschap. Zes maanden lang hebben Antonio en Jimmy elke zaterdag gebikkeld om het mooiste badje van Catalunya te maken. Ben er pas twee keer in geweest, want de temperatuur is net 14 graden en dat is zelf voor iemand met een BMI rond de 30 best fris. Survival of the Fattest heeft dus zijn grenzen. Ook al blijf je makkelijker drijven.

Toch was er nog een mooier moment deze week en dat heeft natuurlijk met de belangrijkste bijzaak van deze aardkloot te maken. Woensdag speelde mijn lokale clubje tegen een oude dame uit Turijn, Juventus. Na de herrijzenis tegen PSG was er weer een wonder nodig om de volgende ronde te halen. Het was gelukt om vier kaarten te bemachtigen, zodat ik wat oude beloftes kon nakomen. De gelukkigen waren deze keer mijn vrolijke petekind Thijs, behept met totale voetbal-onwetendheid. En Oliver, zoon van onze vriendin Caroline, Ajax-maf en dringend toe aan een potje live ballen in Camp Nou. Vriendje Robert was als stads-gids wel bereid om in de tempel van zijn aartsrivaal plaats te nemen.

Ruim op tijd begonnen we aan onze kroegentocht naar het stadion. We hadden er een passende naam voor gevonden: Carrer de Remuntada. Dat betekent letterlijk de Weg van de Wederopstanding, een verwijzing naar de onmogelijke taak om de 3-0 achterstand goed te maken. Die weg bestond er voor ons uit om een kroeg of zes op de route naar het stadion. Biertje, tapa en dóóórrrr. Het motto: inkakken = bijpakken. Net op tijd kwamen we bij het stadion, met volle blaas en lichte roes. 101.000 man zongen nerveus het clublied, zwaaiden hysterisch met vlaggetjes en schreeuwden hun idolen naar hogere sferen.

Het mocht niet baten, want een Remuntada werd het niet. Juventus liet zich niet van de wijs brengen en de Nederlandse scheidsrechter Bjorn Kuipers trapte niet in de provocaties van FCB. Het geloof ebde langzaam weg in Camp Nou, zeker door de onbegrijpelijke keuzes van nitwit Luis Enrique. Een soevereine en superieure Oude Dame legde zijn wil op en kwam nooit in gevaar. Als er vandaag ook nog verloren wordt van Real Madrid in de Classico, kunnen we dit seizoen als verloren beschouwen. Ook al winnen we nog de bekerfinale tegen CD Alaves. Het wordt tijd voor een grote schoonmaak bij mijn cluppie.

Na afloop hebben we maar de Carrer de Decepció (teleurstelling) gedaan en die bracht ons op bijzondere plaatsen in Barcelona. Want de mooiste GinTonic’s en cocktails worden in Barcelona geschonken bij Bar Dry Martini. Een prachtige klassieke zaak met bejaarde bartenders in smetteloos witte colberts. De grote teller achter de koperen bar verraadt de specialiteit van het huis. In 40 jaar zijn er 1.066.697 Dry Martini’s gemaakt. “Shaken, not stirred” zou James Bond zeggen. Ook loopt er een bijzondere paradijsvogel rond in Bar Dry Martini. Violeta laBurra is een 70-jarige travestiet met een diepe mannenstem, loodzware lange wollen jas en opgetoupeerd hoogblond haar. En haar/zijn specialiteit, al 35 jaar? Rozen verkopen en liedjes zingen in Bar Dry Martini. Nergens anders, alleen daar. Elke avond. Een fenomeen in de categorie Bernando (RIP). Wat zou het leven saai zijn zonder excentriekelingen als deze oude ‘dame’ !

We zijn de nacht geëindigd in de Kiss Me, maar het deed haar naam geen eer aan…. De muziek uit de aftandse Wurlitzer Juke-box was knettervals, evenals de rest van de tent. Twee oude rotten en twee jonge honden hebben een geweldige avond gehad in de Stad der Wonderen. Want inkakken = bijpakken. Op een woensdag, na een teleurstellend potje voetbal. Om 04.00 uur in bed, het klokje voor sommigen bijna rond. Ik was alleen de hersteltrainer vergeten te bellen voor de volgende dag. Die heb ik best gemist..

Morgen vlieg ik terug om weer te landen op de apenrots. Zin an…. Voor Marion is het zomerreces begonnen. Precies op tijd!


Requiem voor Bernardo

Een donderslag bij heldere hemel. Terwijl de mooie maanden in aantocht zijn, valt één van de topattracties van Barcelona weg. Ons idool Bernardo (‘onze held!’ appte vriend Robert) is overleden. Wat rest is een gapend gat en een immense muzikale erfenis.

Geen idee wie Bernardo is? Het spijt me, maar dan blijf je de rest van je leven met een ontbrekend puzzelstukje rondlopen. Met een onbestemd, onrustig gevoel dat je iets cruciaals hebt gemist. Altijd met een zwaar gemoed moeten toegeven dat je hem nooit live hebt gezien. Nooit het gelukzalige gevoel van opspattend speeksel in je nek tijdens zijn vocale hoogstandjes. Nooit de kans gehad om voor slechts 10€ dé CD te kopen met alle 18 klassiekers.

Op het strand van Bogatella, voorbij de drukke toeristenstranden richting het Forúm, ligt chiringuito Escribá. Een ouderwetse strandtent, waar vóór de Olympische spelen van 1992 het hele strand van de Barceloneta mee bezaaid lag. De twee broers Escribá runden samen één van de beste patisserie-winkels van Barcelona, nog steeds een prachtzaak op de Ramblas. Maar na een beetje bonje ging één van de broers op het nieuwe strand een paella-tent beginnen, die nu zonder twijfel de beste van Barcelona is. Midden in de zaak staan een stuk of 10 grote gasbranders waar de paella met veel passie en aandacht wordt gemaakt. De pan wordt daarna op tafel gezet, iedereen krijgt een houten spatel en je hapt gewoon rechtstreeks uit de pan. Ik word gewoon blij als ik eraan denk.

Dit intens gelukkige gevoel werd vervolmaakt als uit de verte Bernardo in de brandende zon kwam aansjokken. Zijn oversized, vale retro-colbertjasjes met wijd uitpuilende zakken vol CD’s, zijn hoog opgetrokken nylon pantalon met kale kniestukken, zijn geverfde zwarte haren strak van de bril cream, zijn enorme Lee Towers bril; zijn hele imago werd zorgvuldig gekoesterd. De trendy headset was aangesloten op een Taiwanees speakertje van 2 Watt, dat op zijn rug bungelde. De gitaar had nog 3 van de 6 snaren, maar Eric Clapton was jaloers over Bernardo’s snaar-virtuositeit. En ik denk dat Julio en Enrique Iglesias diep respect hadden voor de zangkwaliteiten van Bernardo.

Een briefje van 5 deed wonderen. Hij trad dan op aan je tafel en ging zonder problemen op alle verzoeknummers in. La Paloma Blanca, Por qué te vas, Te quiero of Pajaritos a bailar; de vogeltjesdans. Maar mijn favoriet aller tijden bij Bernardo was Cucurrucucú Palomina. De scherpe, hoge uithalen gingen door merg en been. Menig glas sneuvelde van de schrik. Mijn moeder kreeg twee jaar geleden tijdens Cucurrucucú witte vlokjes op haar blouse, die vlak daarvoor nog stevig aangekoekt hadden gezeten in zijn linker mondhoek. Door de trilling kwamen zelfs de kleverigste rijstkorrels in de paella-pan spontaan vrij om opgespateld te worden. Alles klopte bij dat lied.

De legende gaat dat Bernardo vroeger een grootse, beroemde volkszanger was. Maar dat hij door een herseninfarct op latere leeftijd vrijwillig afstand had gedaan van de spotlights en door de eigenaar van Escribá was gevraagd om de lunch op te fleuren. Vanaf dag 1 hadden ze samen goud in handen: Escribá gratis top-entertainment en Bernardo in een uurtje 200€ rijker. Ik kocht steevast een CD die ik cadeau gaf aan één van mijn tafelgenoten en iedereen tikte wat af voor een verzoeknummer.

En ondanks zijn respectabele leeftijd toonde hij zich een energiek entertainer, die kris kras door de strandtent dartelde, op zoek naar aandacht. En ook naar een kleine onkostenvergoeding voor zijn perfecte performance. De verzamel-CD ‘El Mejor de Bernardo’ brengt nu al op E-bay goud geld op. Maar als ik merk dat één van mijn vrienden zijn exemplaar te koop aanbiedt, hoef ik die Farizeeër nooit meer te zien.

Binnenkort ga ik weer lunchen bij Escribá. Ik zie er tegenop. Misschien is de betovering verbroken en smaakt de paella naar papperige risotto. Heeft een Engelse artistieke snotaap van 23 de plek van Bernardo ingenomen. Met als repertoire ‘a House in New Orleans’, ‘a bridge over troubled water’ en ‘hey Jude’. Die nog nooit van Cucurrucucú heeft gehoord….

Sommige zaken in het leven hebben geen prijs en zijn niet in geld uit te drukken. Die koester je. Samen met herinneringen. Gracias Bernardo, voor de vele kersen op de taart in Barcelona.

Bernardo Live (Klik voor video)

Mas o Menos

Alles doet zeer. Het duurde bijna 10 minuten voordat mijn rechterbeen op de grond van de slaapkamer landde. Ondanks het spierverslappende pilletje gisteravond is (bijna) alles zo stijf als een plank van de spierpijn. Ik heb geklust.

Elk voorjaar zijn wij een paar weekenden druk om ons Spaanse stulpje uit de winterslaap te halen. Ook Ibrahim kent het klappen van de zweep en zet een paar dagen voor onze komst het proces in gang door alvast in zijn geheel eigen stijl het grove werk aan te pakken. Dan sneuvelt er wel eens een plantje of brandt er een apparaat door, maar dat hoort erbij. Collateral Damage in zijn meest pure vorm. Marion en ik doen vaak weddenschapjes wat er mis is gegaan en meestal wint de vrouwelijke intuïtie.

Alhoewel ik 100% Nederlands bloed heb, klus ik met de Spaanse slag. In het Spaanse ziekenhuis waar ik ben geboren, moet toch het ‘Mas o Menos’ virus hebben rondgewaard. Letterlijk vertaald betekent ‘Mas o Menos’ in het Nederlands ‘ongeveer’. Maar zoals vaak in het Spaans zit er een sterke ondertoon achter die vindt dat je het niet zo serieus of precies moet nemen. Het kan ook betekenen dat het werk een beetje afgeraffeld is of dat er een halve oplossing is geboden.

Dat Mas o Menos virus kom je overal tegen. Ik zal een voorbeeld geven. In onze wijk ligt sinds kort een nieuwe rotonde. Niemand heeft een flauw idee waarom, want er komen 50 auto’s per dag voorbij in een zone waar je 30 mag rijden. Niet echt een Keizer Karelplein dus. Meestal staan er in Spanje informatieborden bij dit soort projectjes dat het mede is mogelijk gemaakt door de Europese Unie. Ik denk dat veel gemeentes zo’n bord erbij plaatsen om geen lokaal gezeur te krijgen over geldverspilling of een onderzoek naar de nauwe banden tussen de lokale aannemer en de burgemeester, meestal zijn schoonvader.

Deze totaal overbodige rotonde is Mas o Menos in zijn puurste vorm. 1 kant van de rotonde komt van een steil bospad, waar geen auto’s mogen rijden. Voor de zekerheid hebben ze er toch een strookje asfalt neergelegd, anders konden de haaientanden en het voorrangsbord niet geplaatst worden. In het midden staat een minuscule gietijzeren plantenbak, die ook 7-hoog in de Bijlmer op een balkon had gepast. Gerard en ik hebben een weddenschap gedaan hoe lang het bloemenbakje heel zou blijven. Gerard heeft gewonnen; binnen 3 weken lag de pot op zijn kant. Ik denk dat iemand een tijdje niet over deze weg had gereden en dus van geen rotonde af wist. Het kan ook zijn dat ik het zelf was, na een avondje doorhalen bij Gerard en Lenny op Can Pastera. Het was altijd precies 1200 meter rechtuit naar beneden…. voordat deze rotonde werd gebouwd.

Het heeft ook voordelen, dat Mas o Menos virus. Bij het uitgraven van het zwembad bleven er twee vrachtwagens aan grond over. Die hebben mijn Gambiaanse vrienden verplaatst naar de groene zone aan de overkant van de straat. Het ziet er uit alsof er een nieuwe Deltadijk is aangelegd. Gisteren kwam er weer een politieauto voorbij, net toen Ibrahim aan het ophogen was. Alle vragen over de dijk werden door Ibrahim ontkend noch bevestigd. Hij is op zijn hoede als hij een Spaans uniform ziet. Hij wees slim naar het schild op mijn hek met de bouwvergunning, waarna de Spaanse juten wegreden. Zij hadden hun werk gedaan, het was Mas o Menos gecontroleerd en goed genoeg bevonden. Gelukkig heeft Marion zelf met zwarte stift op het schild de verloopdatum van bouwvergunning met twee jaar verlengd, want we zijn nog niet klaar. Voorlopig.

Ik heb een paar dringende onderwerpen die ik graag hier zou willen delen in plaats van Spaanse niemendalletjes. Maar ik durf niet, bang geworden door mijn media-invloed op grote politieke gebeurtenissen. Ruim voor de overwinning van Trump schetste ik een toekomstbeeld wat er zo gebeuren als Chief Cavia aan de macht zou komen. Zelfs atoomwapens kwamen er in voor. Ik heb ook eens geschreven wat ik zou doen als Wilders premier zou worden. Ga ik nu niet herhalen, want de peilingen gaan de goede kant op. Maar wat zegt het?

Kortom, my lips are sealed tot na de verkiezingen. Mijn uitkomst van de stemwijzer gisteravond was bij de beesten af haha!!!! Laten we het lot niet tarten. Ik ga wel klussen.