Calle Julio 8

Op het moment dat de meesten van jullie het vroege ochtendtoiletbezoek gebruiken om mijn stukkie te lezen, hang ik weer in de lucht. Dit keer onderweg van Barcelona naar Napels, maar daarover later meer. Napels wordt luchthaven nr. 5 in anderhalve week. Je kunt maar ergens druk mee zijn…

Langzaamaan beginnen we de zomer in Rosamar los te laten. Ik ben drukker met het in orde maken van de camera’s en het alarm dan met het vertroetelen van mijn zwembad. Vrijdag hebben we nog uitbundig en groots de verjaardag van Lenny gevierd, als slotakkoord van het bezoek-seizoen. Gistermorgen togen we naar Barcelona om onze rol als mantelzorgers serieus te nemen.

Vriend Robert was voorzien van een nieuwe heup in het Dynastie ziekenhuis Teknon en wilde graag door zuster Klivia van Beckhoven thuis privé-zorg ontvangen. Ruimhartig stond ik Marion af voor dit nobele doel, om de rest van de dag gebombardeerd te worden met kiekjes vanaf het strand, het lunchrestaurant, de loungebar en de pizzeria. Er staat telkens wel ergens een kruk in beeld, maar ik heb toch sterk het idee dat de “nieuwe” heup er al een maand of 6 geleden in is gebeiteld. Dat verklaart misschien ook de golftas in Marion’s auto in plaats van een stethoscoop.

Het was voor mij weer eens tijd om tante Ria te verblijden met een dagje quality-time. Eerst de gebruikelijke klusjes afgewerkt en bij gekletst, daarna een uitgebreid aperitief met amuses. Om de dag een beetje te breken, maakten we een tochtje langs voor mij onbekende plekken. Dichtbij de Sagrada Familia ligt Hospital Sant Pau, een schitterend staaltje architectuur uit de typische Catalaanse Modernisme tijd van begin 1900. De tijd van Gaudí, Domenech en ook wel Picasso. Het oude gedeelte is nu een museum en absoluut een bezoek waard, zeker als je alle andere highlights al een keer gezien hebt in De Stad der Wonderen.

Daarna togen we naar het huis waar ik mijn eerste levensmaanden heb doorgebracht. In het labyrint van de Guinardó, een oude wijk aan de bovenkant van de stad tegen de rondweg Ronda de Dalt aan, was het door alle kronkelende éénrichtings-straten een ware zoektocht. Maar ineens stonden we voor Calle Julio nr. 8. Alle herinneringen kwamen bij Ria weer naar boven en elk raam vertelde en ander verhaal. Mijn eerste portretfoto is daar op het dakterras gemaakt, met de Sagrada Familia als décor. Het was een mooi tripje langs Memory Lane.

Op de terugweg stuitten we op de jaarlijkse Diada, de dag waarop de Catalanen groots vieren dat ze op 11 september 1714 vernietigd zijn door het leger van de Spaanse koning, natuurlijk met de hulp van die gluiperige Fransen. Ik ken maar één volk die de pijnlijkste nederlaag uit haar historie viert als een nationale feestdag. Ik vrees dat de vurige wens van de betogers “Lluitem y Guanyarem (we strijden en zullen winnen) op hetzelfde uit gaat lopen. Want de 600.000  (!)fanatieke betogers vandaag weten ook dat 300 jaar dialoog met Madrid nog weinig heeft opgeleverd.

Eind oktober verhuizen we ons Spaanse huishouden naar Malaga/Torremolinos voor de wintermaanden. We komen er al vaak en graag, hebben er een leuke schare Andalusische vrienden en hebben nu voor een maandje of drie/vier een leuk appartementje gehuurd. Ik ga mijn vlieggedrag aanpassen naar Malaga Airport. En voor diegene die nu denken: “leuk logeeradresje, wanneer kunnen we langs komen?” hebben we ontluisterend nieuws; we hebben juist gekozen voor 1 slaapkamer. Op de slaapbank in de huiskamer passen alleen onze dochters. Maar laat je niet ontmoedigen;  Malaga is een top 3 weekendtrip plaats in Spanje, die het verdient om te bezoeken. We spreken graag af voor een middag borrelen met tapa’s.  

Maar nu eerst naar Napoli en Capri, ook geen straf. Samen met compagnon Marcel ben ik uitgenodigd om een culinaire verwentrip van 4 dagen te maken met onze groothandel Hocras. Wie goed doet, goed ontmoet zullen we maar zeggen. It’s a dirty job, but somebody has to do it. De hotels zijn oogverblindend, het tourprogramma gaaf en ik mag toch verwachten dat we met zo’n vakgenoot als gastheer niet op een sprietje bleekselderij gaan knagen. Volgende week zal ik voor een deugdelijke feedback zorgen hahaha!

Los gatos

In de laatste stuiptrekkingen van mijn vakantie wil ik nog een keer mijn hart luchten. Over iets wat me ook hier weer mateloos heeft geïrriteerd. En ondanks al mijn verwoede en soms zelfs agressieve methodes word ik telkens ongenadig en hooghartig in mijn hemd gezet. Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik word helemaal gestoord van het asociale en egocentrische gedrag van katten!

Het speelt al langer, maar deze week loop ik weer rond met moordneigingen. Na het vertrek van mijn Franse bovenburen 1,5 jaar geleden, met in hun kielzog alle 22 katten, hoopte ik op een katloos tijdperk. Geen poep meer in de perken, geen haren meer op de loungeset, geen minimuisjes meer op de deurmat, geen miauwerige aandachttrekkerij buiten waterpistoolbereik. De naaste buren komen alleen in het weekend, de katten van de overburen zoeken al jaren een andere route dan via The Rosamar Death Trail. We kregen leuke jonge nieuwe Spaanse bovenburen met 1 keffertje en twee suffe huiskatten.

Maar die laatste twee zijn steeds meer gaan genieten van het buitenleven en hebben in Corona-tijd alle vrijheid gebruikt om ons perceel volledig te herinrichten met looproutes, flaneerboulevards, buitentoilet en naturistencamping. Bij aanvang van mijn vakantie twee weken geleden heb ik meteen een tegenaanval ingezet, waarbij Operation Dessert Storm tot een padvindersuitje verbleekte. Prikkeldraad, hoge tonensensoren, waterpistolen, klopjachten, buks in gereedheid.

Er is deze week een nieuwe dimensie bijgekomen. Één van de minkukels maakt de godganselijke dag hysterisch jankende babygeluiden. Met mijn gebrekkige kattenkennis ging ik er altijd vanuit dat dit soort neurotische aandachttrekkerij van vrouwenpoezen was. Bedoeld om een argeloos mannetje in de val te lokken. Ik begrijp sinds vandaag dat het katers zijn die dit doen. Hoe zielig ben je dan? Als je dit soort nichterige aanstelleritis nodig hebt om de blits te maken? Je stamt toch van de leeuw af? Ga dan g.v.d. diepbrommend en grommend alle moppies angst aanjagen. Maar krols zijn betekent dus dat je Gordon na doet die klem zit met zijn pielenmuis in een puntenslijper. Get a life!

 In Duitsland hebben wij ook al jaren last van deze smiechterige tuinsluipers. We hebben ze niet uitgenodigd, maar dat kan ze geen snars schelen. Met de arrogantie van Nina Brink (kennen jullie haar nog?) paraderen ze door onze perken, hengelen ze naar onze goudvissen, draaien ze drollen in de kruidentuin. Als het een hond zou zijn, kwam er een baas achteraan die zich diep buigend zou verontschuldigen voor het wangedrag van zijn huisdier. Hebben jullie wel eens een kattenbaas (m/v/o) dat zien doen? I rest my case.

Ik wil een nieuwe dierenwet en ga dat aan de Partij voor de Dieren voorleggen: Gelijkstelling voor honden en katten. M.a.w. elke baas loopt continu overal achter zijn kat aan met een plastic zakje, een plastic handschoen en ruimt meteen zonder morren de bruine vinger op die zijn prins of prinses heeft uitgekakt. En neemt dat gevulde plastic zakje mee naar zijn eigen tuin om het daar naast de muntplant en bieslook te draperen. En dat krolse gejank wordt, net als het blaffen van honden, na 22.00 uur strafbaar gesteld. Opsporen, vangen en op Rottumerplaat dumpen als straf.

Heel soms tref je een leuke kat. Zoals Jimmy, de ( R.I.P.) kat van onze vriendjes Gaico en Petra. Gezellige dikke lobbes, altijd lief voor de baas, 15 uur per dag vanaf de poef de wereld bekijkend zonder aandachttrekkerij. Maar ik weet zeker dat Jimmy een gereïncarneerde Cocker Spaniel was met een BMI van 32. Het was helemaal geen kat, maar gewoon een hond in een verkeerd lichaam.

Misschien is mijn aversie tegen katten ook wel een voortvloeisel uit de bijnaam van de inwoners van Madrid; los Gatos! Omdat het nachtleven daar nooit stopt. Geen idee of dat nog klopt, want de laatste keer dat ik in Madrid ben geweest was in 1982. En dat houden we voorlopig nog maar even zo. Want ik blijf een hekel houden aan dat lokale clubje, met dat foeilelijke witte Wibra-ondergoed als clubtenu.

Mijn vorige Franse bovenbuurman is na mijn kort deurbezoekje binnen 6 maanden terugverhuisd naar Frankrijk. Misschien los ik het deze keer ook eerst ‘pratend’ op. Moet ik wel even de buks thuis laten…..

Fekansie

Het lijkt wel een maand geleden dat ik geschreven heb. Deed me goed, die Columnisten-ATV vorige week. Het was de eerste dagen van onze vakantie ook bijna onmogelijk om een rustmomentje te vinden, met 4 kids onder de 10 jaar in the house. Maar wat hebben we genoten van de levendigheid en wat kunnen we ons nu al verheugen op volgend jaar!

Ik ben verbaasd hoe snel Marion haar sabbatical hier oppakt. Het duurde een week voordat alle dozen en pakketjes die we vanuit NL in de auto hadden meegenomen, uitgepakt waren en hun plaats hadden gevonden. In Duitsland duurt dat meestal 13 minuten.. Het is voor haar het juiste moment om na de zware klus de afgelopen 18 maanden te gaan afbouwen. En er is geen beter relaxoord dan ons eigen Rosamar, ondanks de Open Huis Policy die we al jaren hanteren.

Ik breng mijn dagen door met een potje tennissen met Gerard, beetje metselen en klungelen rundum Hause. De eerste dagen nog met een schuin oog op de mail, maar als surrogaat peetoom vooral bezig om 4 spontane kids te entertainen. Kan ik vast een beetje wennen als er ooit kleinkinderen komen..  Ik ben wel iets minder van de lasten. Naar bed brengen, eten geduldig erin proppen, correctiegesprekjes voeren, overdreven huilbuien incasseren is allemaal niet mijn ding.

Maar de ‘walrus-vlinderslag’ (blote billen) voordoen, met twee gegrilde garnalen uitleggen hoe kleine garnaaltjes worden gemaakt, een waterfiets huren in Sant Feliu, een jeu de boules parcours rondom het hele huis (inclusief zwembad) maken; dan komt mijn eigen kinderlijkheid in volle glorie tot zijn recht. Ik ga alleen voor de lusten!

Overal zie ik vakantie-inhaalacties. Van vrienden die er alles aan doen om Corona achter zich te laten en weer met de kids op reis te gaan. Huisje huren, campertje regelen, sleurhut aanhaken. Het is nog niet naar Azië of Zuid-Amerika, maar het is een begin. Zeker als je deze zomer in Nederland niet echt verwend wordt met lekker zomers weer. Maar als je er eenmaal aan de autoreis begonnen bent, blijkt het meestal mee te vallen en kom je met de auto zonder één controle gewoon in Spanje aan. Gas op de lolly en gaan!!

Onze tweede week staat vooral in het teken van mijn grote hobby: laven. De mooiste lunchtenten uitzoeken met de lekkerste menu’s, bijpassende Spaanse topwijnen erbij kiezen tegen betaalbare prijzen en ’s avonds thuis afsluiten met een paar heerlijke Gin Tonics.  De aanwezigheid van Papi 2 (onze amigo Chris) en de nabijheid van Gerard en Lenny maakt dat allemaal buitengewoon prettig. Het is wel een vervijfvoudiging van mijn wekelijkse drankinname, maar ja, het is vakantie hè?

In deze periode van komkommernieuws is het een meevaller dat we soms blij kunnen zijn met de medaillespiegel van de Olympische Spelen. Ook ik was één van die azijnzeikers die na de eerste dagen vernietigend uithaalde naar Positivo Pieter van de Hoogenband over zijn voorspelling. Maar ondertussen heeft hij zijn gelijk gehaald en hebben we vooral onverwachte edelmetalen plakken gehaald bij andere sporten dan zwemmen, zwemmen of zwemmen. Met een hele diepe buiging voor Sifan Hassan. Laten we trots op haar zijn. Want ik ken weinig mensen die zoveel hebben overwonnen en zoveel doorzettingsvermogen hebben als zij. Wat een uniek mens met ultieme focus.

En dan het grote hete hangijzer, dé cliffhanger van deze week: “Hoe heeft Frank het vertrek van Messi overleefd? Ademt hij nog, is hij boos, verdrietig, radeloos, in zak en as?”. Eerlijk is eerlijk, ik zag het niet aankomen, zeker niet na alle positieve berichten van de laatste tijd. Maar het feit is dat FC Barcelona door financieel wanbeleid aan de grond zit. Een verlies van € 450 miljoen in het laatste voetbaljaar. Spelerssalarissen die helemaal door het dak zijn gegaan. En dan komt het moment dat je soms drastische maatregelen moet nemen.

En dan moet je soms ook de beste speler aller tijden laten gaan, ook al wil hij 70% van zijn salaris inleveren. Het doet pijn, maar het kan nu niet anders. Ik kan namens velen die mee zijn geweest om Messi te zien spelen, alleen maar dankbaar zeggen; Gràcies per tot! Ets el millor! Fins a sempre!

Nieuwe buren

Zondagmorgen 6.00 uur. De oude haan van de overkant probeert vals kraaiend zijn stembanden een beetje op te warmen. In de verte balkt een hese ezel de naaste buren wakker. Samen voeren ze het vaste ochtendritueel op in onze wijk. De koele juni-nachten zorgen voor een frisse start. Verliefd kijk ik vanaf de veranda naar beneden.

Want het is gelukt. Ik had het vorige week al aangekondigd, mijn drang om weer met de cementmolen te gaan stoeien. En ondanks de dagelijkse onderbrekingen voor zakelijk geneuzel heb ik mijn zwembadtraptredesproject (248 Scrabblepunten) voor 90% kunnen afronden. God wat voelt dat goed. Het heeft therapeutisch gewerkt, dat klussen in de brandende zon.

voor
na

Samen met Ibrahim heb ik alle mieren begraven onder een dikke laag van 300 kilo beton, cement en leisteen. Er lopen er nu nog een paar hulpeloos rond op zoek naar hun voordeur, omdat ze op verre missie waren toen ik hun thuisbasis verwoestte. Je zou zeggen dat je na een rondje of 16 doelloos rondrennen beter op zoek kan gaan naar een nieuw onderkomen. Maar ergens in de evolutie hebben ze genetische schade opgelopen, want ze zijn er na een paar dagen nog steeds. Neuroten.

Het is niet zo dat in de tijden dat we hier niet of nauwelijks geweest zijn, er veel is veranderd of verbeterd. Spanje blijft Spanje. De stroom valt nog steeds uit omdat de illegale weedplantages teveel aftappen, het kraanwater is bij tijd en wijle nog modderbruin, de kwetsbare glasvezelkabels worden nog regelmatig  kapot gereden door te hoog geladen vrachtwagens en de geiser deed het weer eens niet. Maar eigenlijk is het wel lekker vertrouwd, al die knullige mankementen waarover ik in Nederland vol uit mijn plaat zou gaan.

We hebben wel nieuwe buren. Vanaf de koop van Rosamar in 2005 hebben we fijne buren gehad aan Manolo en Laura. Hun zoons zien opgroeien, ‘klusjesmannetjes’ en gereedschap gedeeld, op elkaars huis gepast bij afwezigheid van de ander. Maar wel op zijn Spaans, want burenbezoek voor een borrel doe je zelden. Helaas was de Corona-crisis de fatale genadeslag voor Manolo’s ritsenfabriekje (mooi woord in het Spaans: fábrica de cremalleras) en hebben ze gedwongen hun buitenhuis moeten verkopen. Doodzonde en zuur ook, we zullen ze missen.

Die nieuwe buren komen uit Zuid-Amerika en brengen meteen veel leven in de brouwerij. Afgelopen donderdag was het San Juan, de langste dag van het jaar en een nationale feestdag. Traditiegetrouw wordt er dan de avond ervoor veel vuurwerk afgestoken. Het buurgezin (vader, moeder en 3 jonge kinderen) hadden ook wat familie uitgenodigd om het nieuwe huis in te wijden en zo stonden er ineens 7 auto’s voor de deur. Ik ben een beetje de tel kwijt geraakt, maar ik schat dat er 10 volwassen en 15 kinderen in het kleine huisje zijn gepropt, na een nacht vol drank, geknetter en Ricky Martin op volume 10. Er is weer leven in de brouwerij.

Het is net of de wereld kleiner wordt als ik in Spanje ben. Ik lees nog wel alle kranten, maar het nieuws glijdt van me af, zonder te blijven plakken. Nieuwe wet in Hongarije? Genoeg reden om boos te zijn, zoals Rutte met Hollandse lompheid heeft laten blijken in de vergadering van de EU. Nederland naar de volgende ronde en in gedachten alweer een plek in de halve finale? Vanavond eerst maar eens Tsjechië winnen. Een falend registratiesysteem van de overheid om vaccinaties in een app te krijgen? What’s new. Morgen ga ik me er weer druk over maken. Vandaag nog even uitvogelen waar we gaan lunchen. Dat zijn de essentials in de microwereld die Rosamar heet.

Één ding is zeker; voor Marion is het grote aftellen begonnen. Ik sleep haar vandaag nog net mee het vliegtuig in voor die laatste 4 afrondende weken bij het Landelijk Consortium Hulpmiddelen, maar daarna wordt het enkele reis Spanje zonder geplande terugkomst. Ze heeft deze week alvast met haar moeder een geslaagde Welcome Back-tour gemaakt langs alle strandjes en restaurantjes in de regio. Ze doorstond gisteren zelfs glimlachend windkracht 4 en hoge golven, na een dagje varen met amigo Gerard.

En zo komt een einde aan een heilzame week. Het einde van veel Corona-beperkingen is het begin van een restart van onze favoriete levensritme. Godzijdank.

iViva España!

Hèhè, we kunnen  weer. Met de vliegbus van Ryanne naar Spanje. Naar ons huis en naar onze vrienden. Marion (1 prik) en haar moeder (2 prikken) zijn donderdag al vertrokken, na een hele santenkraam aan papieren te hebben ingevuld, meegenomen en ingeleverd. Je moet bijna een vakdiploma “UWV-Papieren-versie23.1” hebben om aan zo’n reis te beginnen. En oh wee als je 1 documentje vergeet; je mag dan of niet mee in de vliegbus of je komt Spanje moeilijk in….

Vandaag ga ik mijn Gambiaanse gabber Ibrahim weer zien, die ook pas 3 weken terug in Catalunya is, na een gedwongen lang verblijf in Gambia. In november kon ik nog het laatste ticket voor hem regelen naar huis. En sinds maart was het weer wachten op toestemming om terug te komen. Het is gelukt en nu kunnen we weer samen klusjes gaan doen voordat in Noord Spanje de appeloogst gaat beginnen. God, wat is het goed hem weer te zien.

‘Onze’ andere Gambiaan, Jimmy Bah wordt al 12 maanden van het kastje (Banjul-hoofdstad Gambia) naar de muur (Dakar-hoofdstad Senegal) gestuurd door de Spaanse autoriteiten. Nieuwe werkgeversverklaringen en loonstroken (hij is ineens hoofd onderhoud van Rosamar BV), betalingen voor vergunningen, advocaatkosten: de hele bureaucratische Spaanse overheidsbende doet er alles aan om hem daar te laten. Maar ik denk dat we ook Jimmy over een paar weken weer in Spanje weten te krijgen. Want potloodlikkers mag je nooit laten winnen. Koste wat het kost.

Eerlijk is eerlijk, ik ben de afgelopen tijd al een paar keer incognito (d.w.z. zonder FB-posts) naar Spanje geweest. Voor spoedbezoekjes aan tante Ria, voor wie het Corona-isolement echt te lang duurde. Het waren elke keer intensieve tripjes met veel gedoe i.v.m. testen en verklaringen. Ik was in het begin meer kwijt aan de kosten voor al dat testen dan aan de tickets zelf. Ik heb daar gelukkig snel een creatieve professionele oplossing voor gevonden. Jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel.

Het is eerste wat ik met Ibrahim ga doen, is het stof van de cementmolen afhalen. En hele mooie, nieuwe, perfecte, handige tredes bij het zwembad maken. Zodat die muffe, vergane groene nepgrasmatten eindelijk in de vuilcontainer kunnen. Het was ooit een tijdelijke oplossing, maar het ligt nu al 4 jaar te mufmeuren in de brandende zon. Als ik er met mijn blote voeten op ga staan, beweegt eronder een peloton aan mieren en andere kruipend gespuis panisch alle kanten op. Dat is terecht, want ik heb die mierenneukers helemaal nooit uitgenodigd om bij de rand van mijn watertrots te gaan klootviolen. Ze krijgen volgende week een laag beton op hun knar, die zelfs hun koningin (een luie dikke die geen ruk uitvoert, net als ons koningshuis) onvruchtbaar maakt.

Wat ik het meeste gemist heb, behalve dat klussen? Het kunnen loslaten van mijn werk. Het lukt me in Nederland/Duitsland niet om een dagje ‘uit’ te staan. Er is altijd wel een deadline, een ziekmelding, een offerte, een operationeel probleem, een mailachterstand. Natuurlijk kan ik besluiten om er een dagje geen aandacht aan te geven, maar ik ben minder gespannen als ik ook in het weekend doorwerk om bij te blijven. Dan voel ik me ook minder schuldig als ik ’s middags een potje ga golfen. Hoewel, ontspannen vind ik golfen de laatste tijd ook niet meer. Golf is echt mindfuck; als je gestrest aankomt of bij hole 2 even op je telefoon kijkt, kun je beter je stokken in de vijver gooien en overstappen op jeu de boulen.

Maar mijn Spaanse alter-ego laat alles veel makkelijker los. Mañana, mañana! Ik word bijna altijd om half 7 wakker, pak een kop koffie, ga mijn zwembad schoonmaken en rommel een beetje rond het huis. Daarna kopje thee naar het meisje brengen en overleggen waar we gaan lunchen. Soms vlak voor lunchvertrek 1 mailtje beantwoorden en pas ’s avonds de rest screenen op urgentie. En verder gewoon DELLE: Durch Einfach Liegen Lassen Erledigen. Is het de andere lucht, de afstand, de lokale mentaliteit? Whatever, het werkt gelukkig zo.

Voor Marion is het aftellen naar een lang verblijf op Rosamar deze week al begonnen. Ze is samen met haar moeder alvast een voorproefje aan het nemen. Ik ga aanhaken! Voor even dan…

Donderdag D-day

Grappig hoe jullie allemaal eensgezind dachten over Marco vorige week. Die pizzabakker heeft het goed verbruid. Grappig woord trouwens, ver-bruid. Hij kan inderdaad beter in Thailand op zoek naar een nieuw moppie, die zijn jankverhalen nog niet kent.

Ondertussen kijk ik met angst en beven uit naar de tweede helft van aankomende week. Er komt een donkere onweerswolk aan die elke dag in mijn hoofd groter en groter wordt. Door onze langdurige afwezigheid in Spanje mis ik de kans om te ritselen en te regelen met de lokale notabelen. Zoals dat vroeger vaak ging in Spanje; even een vergunninkje voor een verbouwing rochelen, met een paar flessen wijn voor de hoofdcommissaris van de politie de boete voor een illegaal aangelegde stoepdrempel voorkomen, de achterstallige onroerendgoedbelasting van een paar jaar met fikse korting ineens aftikken. De Spanjaarden hebben daar een mooi woord voor: manejar. Vrij vertaald: bewerken/ritselen.

Maar ook in Spanje heeft de politieke correctheid toegeslagen. De nieuwe burgemeester is een kordate dame van begin 30 die rigoureus afscheid neemt van de oude politiek. Voortvarend achterstallig onderhoud in het dorp en de wijken aanpakt. Duistere lange contractjes met de lokale fine fleur stopzet en netjes aanbesteedt. Openhartig in videostreams op facebook het beleid uitlegt in plaats van achterkamertjes-geritsel. Kortom, een frisse wind. Weliswaar ook een overtuigde Independista; het helaas nog niet uitgestorven streven naar een onafhankelijk Catalunya.

Een paar jaar geleden heb ik ons oude kleine zwembadje La Gotita (het druppeltje) omgetoverd naar een moderne, grotere variant, inclusief een paar inloop-tredes voor de oude dag. Mijn beun-zwembadje-mannetje Antonio heeft er een hele winter samen met semi-legale Gambiaanse vriend Jimmy aan geknutseld. Door het uitgraven kwam er een gigantische bult overtollige grond op de gemeentegrond aan de overkant te liggen. Af en toe kwam de lokale politie vragen van wie de grond was, maar mijn antwoord (“es la nuestra”) was afdoende om ze zwaaiend de straat uit te laten rijden.

In onze wijk Residencial Park is er de laatste jaren veel gerommel met illegale stroomaftapping voor cannabiskweek. Twee jaar geleden werd er een lijk gevonden in zo’n drugspand en bleek de 1e verdieping van het wijkrestaurant Vila Rua de kraamkamer te zijn van 800 vrolijke hennepplantjes. Daarna werd er door Natalia, onze actieve burgermoeder, verscherpte controles ingevoerd, om de criminaliteit en illegaliteit terug te dringen. Er werd zelfs, heel modern, een drone ingezet om foto’s te maken.

Een pietlullig lokaal ambtenaartje heeft waarschijnlijk de hele winter, al Corona-thuiswerkend in een duf groezelig kamertje, die foto’s zitten bekijken en vergeleken met Google Earth foto’s uit 2015. En daarna de metamorfose van ons zwembad proberen te matchen met de aangevraagde vergunningen sinds 2015. Met een Corona-antwoord als uitkomst: negatief! Dat kan kloppen, want behalve wat geritsel met het lokale grondverwerkingsbedrijf Hermanos Banus (inmiddels niet meer werkzaam voor de gemeente….) is de realisatie van het Olympische zwembad van Rosamar nergens officieel  vastgelegd. En dus illegaal!

Deze Catalaanse dienstklopper Joan heeft een maandje of twee geleden een brief naar ons verstuurd, waarin we werden gesommeerd om het zwembad in de originele staat terug te brengen. Of een nieuwe bouwvergunning aanvragen en een bijbehorende boete van € 4500,= betalen. Waarbij er geen garantie is dat de vergunning wordt toegekend, ook omdat er nog een akkefietje loopt met verkeerd aangelegde regenopvang uit 2016. Dat dossier had ik jaren geleden door een vriendje laten verhuizen naar de kelder van het gemeentehuis, maar is door de nieuwe frisse wind toch weer in beeld gekomen.

Op de eerste dag van de volgende maand vervalt mijn bezwaarmogelijkheid. Die moet ik persoonlijk inleveren, aan de balie bij dienstklopper Joan. Maar dat lukt niet, want onze vriend Rutte wil nog steeds niet dat we naar Spanje gaan. Best lastig, want de nood is hoog, de wil is sterk, de drang is enorm om ons andere leven weer op te pakken. En die klootviool van de Gemeente aan te vallen.

Misschien loopt het met een sisser af en kan ik aankomende week een paar lokale vriendjes inschakelen om het brandje te blussen. Die dan zachtjes in het oor van Joan fluisteren dat zijn ouders niet zo principieel waren en nog een rekening open hebben staan…  En kan ik na donderdag de 1e april gerust ademhalen.

Bommetje

Terugkijkend naar mijn laatste columns, miste ik iets. Het was allemaal zo serieus. Gericht op de dagelijkse sleur met hier en daar een actueel tintje. Zou ik door Corona mijn positieve kijk op het leven hebben ingeleverd? Humor out, horkerigheid in?

Het is best lastig om iets leuks te schrijven. Veel grappige onderwerpen sneeuwen onder in de doordenderende Corona-trein. En steeds meer mensen hebben een korter lontje gekregen, zodat één speldenprikje al meteen tot een dynamiet-ontploffing leidt. Als je op Facebook een flauw fotootje plaatst van Terry Bidet met de tekst erbij: “Pas op; meer ego dan zetels”, is een safehouse naast kroongetuige Nabil B. nog te link om onder te duiken. Want van Terry en Trump-fans kun je veel zeggen, maar niet dat ze alles van de zonnige kant bekijken.

Valt er misschien iets te lachen om dat boerenprotest? Ik denk het niet als er ineens een paar van die droeftoeters privé op je stoep staan. Ook niet als je achter een stoet van trekkers probeert bij het distributiecentrum van een klant te komen. Het raampje open draaien en vragen hoe laat de Carnavalsoptocht begint, viel niet in goede aarde. Zeker niet in een grote Duitse auto. Maar misschien zou ik ook lachen als een boer met kiespijn als ik 1 cent per kilo voor mijn aardappelen krijg, terwijl ze in de supermarkt € 1,00 opbrengen. Dan zou ik liever nertsen gaan fokken. Krijg je bij verplichte sluiting van je bedrijf zomaar € 1,65 miljoen, terwijl de laatste drie jaar 0% rendement hebben opgeleverd.

Ik kan altijd wel smullen om showbizz-ruzies. Zo’n fittie tussen die twee flatbewoners, relnicht Albert Verlinden en kwaak-eend Vanessa. Waarbij Bertje zijn buuf door het trappenhuis wil trekken, omdat ze roept dat Rutte moet stoppen met kutten. Ik ben bang dat als Vanessa met haar fietsband-lippen achter de spijlen van de trap blijft hangen, het hele flatportaal volstroomt met door bloed doordrenkte Botox. En nu koopt Onno, de ex van Albert, het flatje van Vanessa voor bijna € 4 miljoen. Met vette bonje uit elkaar omdat Onno zijn hoes vergat tijdens het grinderen.. Waarvan koopt-ie dat??? Alleen maar burgemeester geweest en nu voorzitter van het makelaars-kartelclubje NVM.  

Waar ik heel hard om moest grinniken gisteravond was het appje van amigo Robert om vandaag in deze column wat aardige woorden te schrijven over zijn clubje Real Madrid. Die hebben deze week drie pittige potjes gewonnen, zonder noemenswaardige hulp van de VAR. Jullie zullen het nauwelijks geloven, maar ik heb een vriend, een zwager en een neef die fan zijn van die Witte Reus uit VARdrid. Misschien heb ik onder mijn lezers wel meer Madrid-fans, maar die houden wijselijk hun mond. Maar bij deze: Robert, wát góéd!

De huidige malaise bij mijn cluppie FC Barcelona duurt maar voort. Op 24 januari mag ik, samen met de 100.000 anders socios stemmen voor een nieuwe president. Maar het is net als bij het CDA; je weet pas na een tijdje of je een goede keuze hebt gemaakt. Pieter Opzichtig en Monatoetje Keizer verloren van Haperende Hugo, die een paar maanden later alweer zijn christelijke keutel intrekt. En dan krijg je zonder verkiezingen ineens lompe Wopke, waar ze in Zuid-Europa niet meer om kunnen lachen. Zo ging het bij FC Barcelona ook: linkmichel Rosell moest ineens de bak in, zijn sullige boekhouder Bartomeu nam het zomaar over, teerde even op oude roem en vernachelde daarna mijn cluppie met absurde transfers en dito salarissen.

Maar gisteren heb ik geschaterlacht. Voluit. Ik heb met een potje golf eindelijk een birdie geslagen. Dat is bij mij te vergelijken met een omhaal vanaf de middenlijn bij voetbal. Voor de kenners: hole 16 bij golfclub Bleijenbeek, par 3, 172 meter tot de pin, rond de green overal bunkers, put van 4 meter. Ik vroeg aan Marion wat de beloning was voor deze prestatie, maar ze lachte als een boerin…

Conclusie: we moeten hard ons best doen om te blijven lachen. En onze lach-lat even een stukkie lager leggen. Humor is een prima wapen om zwaarmoedigheid of uitzichtloosheid te verlichten. Denk maar eens terug: een moddervette Patty Brard die bij Sterren Springen in een zwarte boerkini bij een bij een buiklanding een tsunami veroorzaakt. Blijf ik om lachen!

A Casa!

Morgen zit het er alweer op. Mogen we ons, na een vroege landing in Eindhoven, weer gaan melden voor werkzaamheden in de hulpmiddelen of in cateringland. Niet meer elke dag lunchen met een sloot wijn, tennissen en bootje varen met amigo Gerard, golfen met cabrón Robert, borrelen op Can Pastera terwijl op de achtergrond de lokale FC wordt afgeslacht door een Beiers precisiewerk.

Gistermorgen kwamen voorzichtige reacties binnen op mijn app. Of ik nog leefde, mijn shirt had verbrand, de TV had ingeslagen of de auto op een boom had gereden? Blijkbaar was de verwachting dat mijn Spaanse temperament na de onthutsende nederlaag tot een kookpunt was gekomen. Maar niets is minder waar. Ik weet allang dat mijn cluppie niet goed genoeg meer is om serieus mee te dingen naar de grote prijzen. Te oud, te traag, te saai. Al na een half uur, om 21.26 uur, appte ik naar mijn voetbalmaten dat het zomaar 7-2 voor Bayern kon worden en dat misschien wel een blessing in disguise zou zijn. Het was de kroniek van een aangekondigde dood. Barcelona werd vernederd, zoals Ajax met het afscheid van Cruyff in 1978 ook vernederd werd. Kun je wel overlaten aan Duitsers..

Maar het heeft een leuke tweede vakantieweek niet verpest. Het slechte voetbal, de onrust over de reisadviezen (geel-oranje-rood, verschillend per land), de extreme hitte en droogte, de kapotte airco in de auto; we hebben het samen glansrijk doorstaan. Er was na de eerste week nog wat twijfel of we onze eigen accu genoeg konden opladen, maar we gaan zoals altijd met frisse tegenzin doch goed uitgerust terug. Het blijft gissen wanneer we weer naar Spanje kunnen, want langzaamaan tekent zich de tweede golf aan met nieuwe beperkingen. Hadden we net alle (15) vliegvouchers van Ryanair omgeboekt richting het najaar, gaat de boel waarschijnlijk weer op slot. Kleine (luxe) dingen hou je toch..

Eigenlijk heb ik me afgelopen weken best veilig gevoeld in Catalonië. Zelfs gisteren op het strand Fenals bij Lloret de Mar. Normaliter gaan we daar met een bocht omheen in de zomer, maar het was gisteren beheersbaar druk, met ruim 2 meter tussen de Spaanse strandgasten. Er wordt streng toezicht gehouden, want eerder werden we om 9.15 uur al weggestuurd bij het mooie baaitje Sant Francesc. Het was al vol! Je zou haast wensen dat het altijd zo blijft, maar Spanje kan niet lang zonder het buitenlands toerisme. In elke badplaats zie je legio winkels die al gesloten zijn of niet eens meer open zijn gegaan na de lockdown. Het wordt een slachtveld, net als in Nederland.

Waar ik me wel zorgen over maak, is het schijnbaar toenemende geweld op straat in Nederland. Afgezien van de verbijsterende moord op Bas van Wijk op klaarlichte dag, lees ik dagelijks over massale vechtpartijen en rellen in de Schilderswijk in Den Haag of Overvecht in Utrecht. Is het de verveling van een zomer zonder voetbal, te hoge temperaturen of “gewoon” zin in knokken? Ik lees in de media (zelfs in de Volkskrant) dat er in verhouding ontzettend veel jongens met een Marokkaanse of Turkse achtergrond bij betrokken zijn. Die in normale zomers daar vakantie vieren en dan in de pas lopen. Maar nu dus rotzooi trappend de snikhete Nederlandse zomer verpesten. Is het een idee om de Marokkaanse of Turkse politie, bij gebrek aan toerisme daar, te vragen hier een handje te komen helpen, maar wel geheel volgens hun eigen regels?

Ik ben blij dat de hittegolf voorbij is als we thuis komen. Blijkbaar gaat het onder onze hersenpan ook een paar graden omhoog en vallen cruciale sociale functies uit. Die zitten met name in de frontale hersenkwab en zorgen voor empathie, regulering van emoties en motivatie. Dat zorgt ervoor dat je niet een weerloos iemand die op de grond ligt, tegen zijn kop blijft schoppen. Ik ben vroeger nooit vies geweest van een knokpartijtje, maar er was één gouden regel: iemand die ‘out’ was, liet je met rust. Dat zat nl ook in je frontale hersenkwab: beheersen van irreële prikkels.

Maandagavond op de weegschaal zal blijken of mijn defect aan de “altijd-zin-om-lekker-te-eten-prikkel” veel schade heeft veroorzaakt. Ik denk zelf een kilootje of twee. Vandaag nog maar even extra luxe lunchen. Je kunt het maar in the pocket hebben….

voor Barca-fans: tegen hoofdpijn, 2 nemen elke 8 uur.

¡FINALMENTE!

Nog nooit waren we zo lang afwezig. Na bijna vier maanden draaiden we donderdagavond laat eindelijk weer eens de sleutel in onze Spaanse voordeur. Ook wel een tikkie gespannen wat we zouden aantreffen. Onze Gambiaanse taxi-chauffeur Ebrima reed in de stromende regen weg, de onweersbui barstte precies los toen we onze oude trouwe Zafira, ingeklemd tussen het onkruid van de oprit, probeerde te starten. Hij schrok even van de aandacht, maar sprong blij verrast aan en liet een hele dikke blauwe scheet.

De reis was soepel verlopen. Op Flugplatz Weeze vertrok maar één vliegtuig, maar ze hadden er wel een oefen-bataljon aan beveiliging en luchthavenpersoneel voor ingezet. Dus met een vloek en een zucht zaten 200 man klaar bij de gate. Iedereen hield zijn mondkapje op, want er werd pünktlich wacht gelopen door de Hermandad. Als een goed getraind ganzenklasje liepen we gedwee richting vliegtuig. De vlucht zat vol, 1,5 meter was ineens 1,5 centimeter geworden, maar niemand scheen er last van te hebben. Voorin riepen enkele opgelucht pensionado’s keihard JOEHOE bij het opstijgen. Ze mochten eindelijk weer naar hun thuis.

Op het oog zag alles er in Rosamar goed uit, maar onze neuzen kregen een ander signaal. Uit onze Royal Suite kwam een laaghangende wolk van schimmel aangewaaid om te laten merken dat het wel lang had geduurd. Pas na een lange diepe slaap konden we de volgende dag een inspectierondje maken. Het viel niet mee of tegen. Het zwembad was donkergroen RAL 6022 en vol met Gerard’s overtollige tennisballen, het onkruid stond kniehoog, de buitentoilet was gekraakt door 143 spinnen, een verdronken rat lag in het grasveld, de verrotte peren en mispelblommen lagen geplet op de terrassen en alles zat onder een dikke laag Sahara-stof. Eigenlijk was er dus niet veel aan de hand.

De inspectie van de slaapkamer bevestigde de meurende conclusie van de vorige avond: alles zat onder een ranzige uitslag van vochtschimmel: beddengoed, kussentjes (alle 18), kleren, kastjes, bureaustoel, muren; zelfs mijn schoenen hadden een hippe panterlook. We zullen er samen met onze klusjesman een oplossing voor moeten vinden, maar voor nu restte er niets anders dan de chloorfles te pakken en de wasmachine overuren te laten maken. Marion gaat dat allemaal te lijf met een mondkapje type 3 (ze is na 4 maanden Landelijk Consortium Hulpmiddelen natuurlijk een kenner) en slechts schaars gekleed in ondergoed. Ik vind dat woest aantrekkelijk, maar het is niet het juiste moment voor amoureuze avances…

Ik ging met het zwembad aan de gang. De keuze was om het niet helemaal leeg te laten lopen, maar met een verwoestende cocktail van chemicaliën al het natuurlijke leven weg te bombarderen uit MIJN zwembad. Elke 15 minuten werd de filter-installatie schoon gespoeld en langzaam werd het zwembad blauw. Zwemmen is nog iets te Tsjernobyl-vroeg, maar volgend weekend kunnen we hopelijk weer plonzen in een kristalheldere, lichtblauwe lagune. En voor de zekerheid een oude zwembroek aan, want wellicht vallen de gaten erin van de overdosis chloor.

Ondertussen proberen we dit weekend ook ons Spaanse sociale leven te reanimeren. Vrijdag lunchen bij onze restaurantvrienden van Cala Canyelles, gisteren met Robert lunchen bij het heerlijke Villa Mas in Sant Pol de Mar (onszelf getrakteerd op een fantastische witte Puligny Montrachet uit 2003!), ’s avonds eindelijk weer borrelen bij Gerard en Lenny en vandaag en morgen bezoek van Tia Ria, die na maanden van afzondering ook snakt naar het weerzien. God wat hebben we dit gemist en wat is een lang weekend kort!

Als een rode draad loopt ook door dit weekend de overdracht van het huis van vrienden Jacco en Patrick. In oktober heb ik ze tijdens een Men Only voetbal-weekend enthousiast gemaakt voor een prachtig huis in onze wijk en na een hectische Corona-tijd zijn vrijdag dan toch alle hobbels genomen en is de handtekening gezet bij de notaris. Nu begint het spel met Spaanse mannetjes om alles te verbeteren en daar heb ik mezelf natuurlijk weer iets te spontaan opgeworpen om bij te helpen. De kunst gaat worden om daar een betere balans in te vinden dan dit weekend…

Het is ook best lastig, want het lukt me nog steeds niet om te werken en te leven conform mijn leeftijd. Terwijl mijn hoofd smacht naar rust, duwt mijn karakter mij naar de GO! – modus. Ooit….

voor
na

¡Nervioso!

Ik heb een onbestendig gevoel. Onrustig, unheimisch, onwennig. Het duizelige gevoel dat je als 10-jarig jongetje had, als je tijdens de gymles te snel aan het touw naar beneden roetsjte. Dan stond je beneden, trillend op je benen, naar het mooiste meisje van de 5e klas te kijken en snapte je niet wat je lichaam je probeerde te vertellen. Dat gevoel, ook wel een beetje angstig. Het zal toch niet..?

Waarom ik dat nerveuze gevoel heb? IK GA NAAR SPANJE! Na vier maanden verplichte afwezigheid eindelijk weer eens naar ons andere leven. Donderdagavond gaan we met de vliegbus van Rianne naar Girona. Het zal wel een hele operatie worden, want Duitsland kennende zullen die Regeln und Vorschriften pünktlich wurden durchgeführt am Flugplatz Weeze. Geheel tegen mijn ‘regeltjes’-aversie in, zal ik me 1,5 uur vooraf melden om alle formaliteiten lijdzaam te ondergaan. Zin in…..

Bang om te vliegen ben ik nooit geweest en nu met Corona ook niet. Ik heb in die 500-600 vluchten met stinkende, zwetende, schetende, hoestende en hysterische medepassagiers elk virus al overwonnen. Dus mondkapje en oogklepje op, oortjes in en gaan met die banaan. Ik was tijdens het  Sars-virus met Marion in Azië, met het Ebola-virus waren we in Zambia en met het VAR-virus in Madrid. Dat laatste virus vindt trouwens elk voetbaljaar plaats, als Real Madrid wat hulp nodig heeft om kampioen te worden. Het gaat ze vast weer lukken dit jaar.

Ik ben ook wel een beetje uitgeklust in ons Duitse huis. Afgelopen weken zelfs nog bezig geweest met zwager Robert en schoonzoon Philippe om de buitenterrassen los te wrikken, op te hogen en opnieuw te leggen. Als je op je 57e nog stratenmakers-ambities etaleert, wordt het hoog tijd om je weer eens onder te dompelen in de mañana-mañana mentaliteit. Dan duurt zo’n terras wel een paar weken langer, maar heb je wel lekker geluncht, bijgeluld met de matties en gechilled op het strand na zonsondergang. Het terras ligt ook meestal een beetje Spaans scheef, muy auténtico!

Ik heb de afgelopen maanden stevig doorgewerkt, zonder de gebruikelijke twee- wekelijkse tripjes naar Spanje. In mijn business, net als in de horeca, is het alle hens aan dek om de crisis door te komen, je bedrijf overeind te houden en gedwongen ontslagen te voorkomen. Dat lukt best aardig tot nu toe, dankzij trouwe opdrachtgevers, loyale medewerkers en een prima ondersteunings-regeling van de overheid. Er blijft genoeg te klagen over, maar zelfs de Blauwe Enveloppen Brigade laat zich van zijn betere kant zien. Mag ook wel, na dat onthutsende schandaal met kinderopvang-toeslag.

En nu gaan we dus eindelijk weer naar ons Spaanse stulpje ‘Rosamar’. Ik krijg wekelijks appjes van mijn buren dat alles er dankzij Ibrahim prima bij ligt. Alleen het zwembad is Kermit-groen en zal een fikse schoonmaakbeurt nodig hebben. En met een beetje mazzel krijgen we volgende week ook glasvezel-internet en zijn we van die trage, dure ADSL-shit af. Maar het kan ook mañana mañana worden, want voordat zo’n kabeltje bovengronds via houten palen aan jouw gevel vast komt te zitten….

En wat heb ik een zin om vriendje Robert, mijn Spaanse moeder Ria en amigos Gerard en Lenny weer te zien. Want hoe handig FaceTime, Whatssapp Video, Zoom of MS teams ook is; ik mis enorm het live-contact. De mimiek van een gezicht, de grijns bij een vileine opmerking, de nuance in een serieus gesprek, het bulderen bij een schaterlach, de non-verbale bewondering voor een mooi gerecht of prachtige wijn. Ik zal best ‘old skool’ zijn, maar God wat voelt het als emotionele armoede de afgelopen maanden. Social Distance, 1,5 meter maatschappij: kom a.u.b. met een vaccin!!!!!  

Ben eigenlijk ook wel benieuwd wat iedereen deze zomer gaat doen. Met Cor en Don naar Turkije? Cramping aan het Garda-meer? Bootje varen op de Friese Meren? Food-Inspiration Trip naar Chinese markten? Vrienden lastig vallen met een huis in Spanje? Bezoek aan Hintergarten? Wij hadden zelf een reis naar Cambodja en Maleisië gepland voor september, maar spekken nu noodgedwongen tot 2021 de voucher-kas van die vliegende Blauwe Steuntrekker. Ondertussen is Marion dag en nacht bezig om de vouchers van Rianne om te boeken. Het is een rotklus, maar iemand moet het doen.

Dus laat maar weten wat je gaat doen deze zomer. Ik ben hartstikke nieuwsgierig!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA