Nada

Ik was zojuist bezig mijn stukje bij te werken, over Messi en over Tunateca, een nieuw fantastisch restaurant in Barcelona dat alleen maar tonijn serveert. Maar het stukje was helemaal niks, nada. Ik struikelde als een pas geboren girafje over mijn eigen woorden. Ik zal jullie er niet mee lastig vallen.

Daarom vandaag alleen een videootje van Marianne Zwagerman over laagopgeleiden. Het kwam deze week voorbij en misschien heb je het gemist.

Laagopgeleid

Lentekriebels

Het is ondertussen al april en nog hebben we geen fatsoenlijk lenteweer gehad. Zelfs in Spanje hebben we meestal in maart al een paar daagjes op het strand vertoefd, maar nu is de warmte nog niet echt neergestreken. El Niňo is een fascinerend natuurverschijnsel, maar niet in mijn achtertuin s.v.p.

Gister vlogen we over de Pyreneeën met Ryanne Air en er ligt nog 2,5 meter sneeuw op twee uur rijden van ons huis. Ik zag Marion tevergeefs oogcontact proberen te maken, maar vijf rijen achter haar dook ik weg achter de Ipad. Ik ben al vier keer geweest dit jaar en je kunt op je 55e ook overdrijven met dat ski-gedoe. Over een week of zes moet ik met een rugzak door Peru en Bolivia en dat lijkt me best lastig met een kniebrace, nekband of schouder-mitella. Ik wil zon!

Tot mijn grote vreugde en verbazing had Ibrahim alle klussen perfect afgewerkt. De tuin was minutieus gemaaid, het zwembad was kraakhelder (pas 12˚C, brrr.) en mijn helft van de garage hagelwit geverfd. En dat zonder doorgebrande apparatuur of meegeverfde fitness-toestellen. Hij was er terecht supertrots op, want het is een unicum in onze 13-jarige klus carrière. Er is normaliter altijd wel iets wat kapot gaat, of zoals Amerikanen zeggen: Collateral Damage. ‘Dat vinden wij niet erg, dat vinden wij heel bijzonder’. Het is ondertussen onderdeel van onze Rosamar folklore.

Vandaag gaan we dan eindelijk aan de bak om Rosamar uit de winterslaap halen. Het antivries-doek kan nu pas van de kwetsbaarste planten af, de aardewerk potten worden gevuld met een half tuincentrum aan vrolijk plantjes en de hogedrukspuit maakt overuren om alles sauber und rein zu machen. Marion heeft uiteraard een strak plan en bijbehorend lijstje opgesteld, want deze week is onze enige kans om Rosamar zomerfähig te maken en klaar te stomen voor de AirBNB-invasie. We zijn als de dood voor slechte recensies op Tripadvisor, want dan valt ons businessmodel om…

Vorige week liep ik met Marion op vrijdagavond door een nagenoeg verlaten mega-Intratuin in Elst. Het leek wel of er een ophokplicht voor treurige ANWB-stelletjes was afgekondigd, want nergens zag ik Henk en Ingrid met drie bakjes viooltjes in een te grote winkelwagen rondstruinen. Het zal best een strop zijn voor de tuin-Ikea’s van Nld, want niemand wil in de tuin werken met striemende slagregen. Wat ik er zelf deed? We hadden tuinkussentjes voor Spanje nodig…. kussentjes.. ik weet het.. Soms word ik badend in het zweet wakker. In mijn nachtmerrie word ik door Marion met een kussen gesmoord. Aan de hemelpoort vraag ik aan Petrus of er daar ook zo veel kussens zijn…. Als hij dat ja knikkend toegeeft, vraag ik hem: ‘Wat is dan het verschil met de hel?

Dadelijk ga ik eindelijk weer eens een potje tennissen met vriendje Gerard. De winterstop duurde bijna drie maanden en per persoon drie kilo. Ik zal voorzichtig beginnen, anders stamp ik scheuren in zijn betonnen ondergrond. Natuurlijk blijft hij op zijn hoede, want hij heeft nog wat tegoed van mij, naar aanleiding van zijn “huis-verkoop”-grap. En wraak heeft altijd de zoete smaak van volrijpe aardbeien. Het jammere is dat hij onbedoeld een vooruitziende blik heeft gehad.

Ik overweeg namelijk om Rosamar te verkopen en de reden is eigenlijk een beetje een anti-climax. Vorig jaar ben ik begonnen met een nieuw bedrijf, De Groene Artisanen. En eerlijk is eerlijk, het kost altijd veel meer tijd en ook geld dan je vooraf inschat. We draaien best okay, hebben mooie locaties en dito klanten, maar ik wil eigenlijk wel wat harder doorgroeien. Om dan over een paar jaar de bekende strik eromheen te doen en definitief naar Spanje te vertrekken. Voor die snellere groei heb ik meer liquiditeit nodig en de huizenmarkt is in Spanje weer aardig aangetrokken. Ik heb te weinig tijd om veel van Rosamar gebruik te maken en ook Marion werkt zomers steeds vaker door.

Er is echter één probleem. Marion is nog niet helemaal op de hoogte van mijn voorgenomen besluit. Het kan best wel rauw op haar dak vallen. Dus ik ga nu snel tennissen en meld me straks weer op Rosamar. Misschien vliegen er wel honderden kussentjes door de lucht. Wordt vervolgd….

ALARMA!

Hèhè, het is eindelijk gebeurd. We hielden er al 13 jaar rekening mee, maar het kwam toch onverwacht. Op slimme wijze is er bij Rosamar ingebroken, ergens in de vier weken dat we er niet waren. Het klinkt misschien raar, maar er is ook iets van opluchting. Dan hebben we het maar gehad.

Er zijn niet veel huizen permanent bewoond om ons heen. Achter ons woont sinds twee jaar een gepensioneerd Frans echtpaar, die we na een korte kennismaking alleen nog vriendelijk groeten: “Ooievaar!”(au revoir). De man des huizes gaat altijd zijn tomatenplantjes schoffelen als Marion en haar vriendinnetjes in de namiddagzon ‘Oben Ohne’ een siësta doen. Hij doet zijn bijnaam Pierre Glûre eer aan. De rest van de buren komt soms in de weekenden of helemaal niet.

Omdat we in 2005 zijn begonnen met alleen maar weggegeven overblijvertjes als meubilair voldeed een minimale huisverzekering. Maar in de loop der jaren hebben wij de Ikea in Badalona veelvuldig geplŭnderd en er een volwaardig huis van gemaakt. Drie jaar geleden hebben we er een flink stuk aangebouwd, de Royal Suite, zodat we ook een beetje privacy hebben in drukke tijden. Wij happy en ook de caravaan van terugkerende vrienden en familie blij. Ik heb toen overwogen om een alarminstallatie aan te leggen, want het dievengilde is tegenwoordig vaker actief in de niet-toeristische gebieden. Maar je raadt het al, behalve mooie voornemens hangt er één nep-camera en één live-camera, waarvan de app op mijn telefoon het na twee jaar nog steeds niet doet… Alarma nada. Onder Marion’s kant van het bed ligt een honkbalknuppel met Barcelona-logo en in het nachtkastje een spuitbusje Pepperspray. That’s all.

Toen we vorige week zaterdag aankwamen, viel me eerst niets op. Pas toen ik naar de achterkamer liep, vroeg ik me af waarom we de boel zo slordig hadden achtergelaten. Niet op z’n Marion’s zal ik maar zeggen. Toen pas viel het kwartje, want het rolluik en de schuifpui stonden half open. Alle laatjes en kledingkasten waren doorzocht en op het bed lagen allerlei lege brillenhoezen symmetrisch naast elkaar. Ik ben niet vaak complimenteus, maar ik wil de inbraakheren oprecht bedanken. Wat een mooie, nette klus! Geen puinhoop, geen rommel, geen sporen. Chapeau! En dan al die moeite voor 6 zonnebrillen en een oud MP-3 spelertje. En onze trouwringen! Van goedkoop zilver en bij elkaar €12,= gekost. Slechts één dag gedragen. Als nieuw!

Wat natuurlijk volgt, is een heel pandemonium aan acties: in het dorp even de politie opgezocht, die meteen meeging, volgende dag recherche voor sporen, daarna aangifte doen en mannetje laten komen om deur en rolluik te repareren. Schijnbaar is er een professionele bende aan de gang, die van dorp naar dorp trekt en de jatters zijn alleen maar snel op zoek naar sieraden, geld en kleine waardevolle dingen. De laptop en de TV in onze slaapkamer hebben ze gewoon laten staan. En de rest van het huis durfden ze niet aan in verband met de camera’s en evt. alarm. HAHAHA! Die komen niet meer langs bij Rosamar. Veel te magere opbrengst.

En nu? Het alarm gaat er nu wel komen, maar verder verandert er niet zo veel. Voel me niet onveilig in huis, heb er ook geen last van dat ze in mijn slaapkamer hebben rondgesnuffeld. Marion ook niet, maar die is niet bang uitgevallen. Gelukkig maar, want ze is hele zomers grotendeels alleen. En nu Ibrahim weer terug is van drie maanden fruit plukken in Andalusië zal er ook doordeweeks meer reuring rondom Rosamar zijn. Nog geen idee hoe ik hem de werking van het alarm ga uitleggen…

Omdat het jatten van andermans spullen zo ver van mijn waardes afstaat, vraag ik me altijd af wat voor type mensen dat doen. Krijg je geen scrupules als je dingen meeneemt waarvan je kan inschatten dat iemand er ontzettend aan gehecht is? Wat heb je mee gekregen in je jeugd van je ouders? Wanneer ben je voor het eerst die lijn overgestapt? Je eerste diefstal. Een pak melk? En de volgende keer? Twee? En daarna was alles een makkie?

Zo’n inbraak is vervelend, maar meer ook niet. Kwestie van helaas pindakaas. Er zijn mensen om ons heen ziek, die zich graag druk zouden maken om een paar zonnebrillen. Dus: Praede diem!

Handdoekje leggen

Het is wat, zo’n druk leven waarin je niks wilt missen. Nu zijn we weer in Torremolinos beland, die parel aan de Costa del Sol. Met in de nabije omgeving andere hidden secrets als Benalmadena, Fuengirola en Mijas Costa.

We komen er graag. We zijn altijd welkom bij neef Bart, Isa en tante Marijke en de Andalusische levensstijl is nog ongedwongener dan de Catalaanse variant. De vliegbus zat vol met Carnaval-ontwijkende Brabo’s, gokkend op een beetje zon. Het nieuwe handbagage beleid van Rianne begint alweer gezeik op te leveren. Door sluw de gele bagagestickers eraf te trekken mochten onze rolkoffertjes nog mee bovenin, maar dat zal niet lang meer duren. En extra betalen voor prioriteit is geen optie…

Een interview met de directrice van Neckermann bezorgde mij een deprimerende vlucht. Ze heeft een oplossing voor de chaotische toestanden rond de mega-zwembaden bij de grote resorts. Ik kijk soms verbijsterd naar filmpjes waarin vakantiegangers als een roedel hongerige wolven staan te trappelen om handdoekje te leggen. Elkaar tackelend werpen zij zich op een setje lichtbedden, de handdoeken lancerend als een torador die zijn stier ophitst. Om daarna, nog dronken van de adrenaline, te gaan ontbijten. In de All You Can Eat All Inclusve ontbijtzaal van Miramar Grand Resort.

Ik hoef me er niet aan te ergeren, want ik zal er nooit meer komen. Ik heb ooit in Mexico een paar ochtendjes de handdoeken van al die bezette ligbedden op een hoop naast het pierenbadje gegooid, om dan na het ontbijt een effect-analyse vanaf mijn balkon te maken. De spanning liep hoog op als Arend en Bertha knus op de bedjes lagen van Kevin en Charity lagen, die pas om 11.30 uur kwamen aankakken. Van pure verveling had ik om 14.00 uur ‘s middags al 4 Piña Colada’s achterover geklokt en kon ternauwernood lopend het All You Can Eat Taste The Same avondbuffet halen. Het was meteen All-Out voor ons.

Carola, de kordate hotelvolpropper van Neckerman, had een handig online-reserveringssysteem ontwikkeld. Zodat je voor €25 vooraf via een app kon kiezen welk ligbedje de hele vakantie voor jou was. Alleen voor jou, verboden voor iemand anders. Er zat ook een handige tool bij waarin je een virtual tour kon maken rond het zwembad om te kijken welke plek het beste bij je paste. “Het loopt storm”, aldus Carola.

Al mijn toekomsthoop voor de menselijke diersoort is weer als een natte handdoek verdwenen. Wat zijn wij toch een stelletje ongelooflijk zielige stumpers. Kuddedieren, dommer dan die duizenden gnoes die zich elk jaar massaal in woest stromende Afrikaanse rivieren storten. What’s next? Een app zodat je als eerste 78 saté-stokjes van het buffet mag opstapelen op je bord? Een voucher om al 4 uur voor opening over de huishoudbeurs te mogen rennen met een grote rolkoffer? Een Pamper-alert als de luiers in de aanbieding zijn bij de Aldi?

Iedereen beleeft zijn vakantie anders. Maar het is toch niet de bedoeling dat je juist in die spaarzame vakantieweken hartslag 200 krijgt van handdoekje leggen? Je hebt je toch de takkes gewerkt om effe uit de sleur van Debiteuren Crediteuren te zijn? Durft niemand in je naaste omgeving meer een correctiegesprekje met je voeren? “Kom op Wesley, het is niet de parkeerplaats van de meubelboulevard op 2e pinksterdag?”
Misschien is thuisblijven en intensieve therapie een betere optie.

Vrijdagavond was het weerzien met de vriendenkring van Bart en Isabel weer even hartelijk en gepassioneerd als altijd. Op zijn Andalusisch werd er tot laat geproost, op heerlijke tapas geknabbeld en vurig gediscussieerd. Catalanen zijn weer een beetje minder populair geworden door het onafhankelijksstreven. Maar onze uitnodiging naar Rosamar te komen voor een weekendje Catalunya werd door alle 10 met ‘¡OLÉ!’ ontvangen. Misschien kunnen Marion en ik namens Catalunya met een charme-offensief de Ruptura Social(sociale breuk) met de rest van Spanje een beetje herstellen.

En nou moet ik mee met Bart, Isa en Marion om de ‘Caminito del Rey’ te gaan wandelen. Drie uur over een houten geitenpaadje langs steile rotsen glibberen. Bij sommige attracties in de Efteling staat een minimum lengte of een maximaal gewicht vermeld. Met een beetje mazzel…..

Can Prat, het huis van de buren

Totaal gesloopt ben ik vrijdag in Spanje aangekomen. Een stevige griep, gecombineerd met eindeloze autoritten en veel te veel werk, hebben het laatste restje energie uit mijn lichaam geperst. De batterij raakt leeg.

De landing in Girona duurde een half uur langer vanwege de sneeuwbuien. Ondertussen klapten mijn oren uit elkaar door de combinatie van cabinedruk en verstopte oorbuisjes. Na een snelle pizza-lunch in het dorp ben ik meteen doorgereden naar Gualba, in de bergen van Montseny, voor mijn eerste Spaanse begrafenis ooit. Adriana Comas Blanch, beter bekend als Tetina, is op 89e jarige leeftijd overleden. En weer is in 2017 een bijzonder iemand heengegaan.

In de jaren ’70 hebben mijn Spaanse ‘ouders’ Ria en José Can Berenguer, een 300 jaar oude boerderij, gepacht in het Montseny-gebergte, 50 km boven Barcelona. Mijn hele jeugd hebben wij daar vakanties door gebracht. Er was geen stroom, leidingwater of telefoon, maar wel veel natuur, gezelligheid en drank. En elke dag kwamen we wel een keer bij de buren, Tetina en Pepe. Zij woonden in Can Prat, 3 kilometer verderop. Het waren aristocraten, met veel grondbezit en familiekapitaal. Ze hadden ondanks alles een sobere levensstijl en Pepe werkte als professor aan de Universiteit van Barcelona. Het is in Nederland niet voor te stellen, maar hun grondgebied in de bergen was meer dan 1000 hectare en besloeg twee bergen, talloze waterbronnen en eindeloze bossen.

Elke zomer was er in Gualba het Festa Major, het dorpse zomerfeest. Op het grote plein werd twee avonden een traditioneel dansfeest met orkest georganiseerd, waar we met la Familia Can Prat glorieus acte de présence gaven. Op mijn 18e verscheen ik er met een knipperend vlinderstrikje.. De vrouwen van de drogisterij en de bakker kregen onderling ruzie welke dochter van 14 met mij mocht dansen. Laat in de nacht probeerden we dan beneveld de berg weer op te komen, een slingerende onverharde route langs ravijnen en rotsblokken. Mijn in elkaar geknutselde Alfasud 1.5tii eindigde een keer met afgebroken schokdempers tegen een rotswandje, waarna ik er 2 uur overdeed om in het pikdonker zwalkend de berg op te lopen.

Ook met mijn meiden hebben wij veel zomervakanties in deze bergen doorgebracht. Elke dag was er wel een wandelingetje naar Can Prat. Om eieren te halen, de geiten te gaan bezoeken of een biertje te drinken met Pepe en Tetina. Dat eindigde meestal met zelf gebrouwen ratafía, een kruidendistellaat waar je amandelen kramp van krijgen. Ooit zaten mijn vader en Pepe heftig met elkaar te discussiëren, waarbij Pepe in vurig Catalaans oreerde en mijn vader halsstarrig Gronings bleef praten. Ratafía doet dat met je.

Toen Pepe een paar jaar geleden overleed, hoopten hun kinderen Adriana en Carlos dat ze hun moeder Tetina konden overhalen om bij hen in Barcelona te komen wonen, waar nog wat familiebezit voor handen was. Het was kansloos. Tetina wilde alleen nog voor de boodschappen en de zondagse kerkdienst de berg verlaten. Haar huis, de bijgebouwen en de verpachte boerderij waren het begin en zouden ook haar eindbestemming worden. In alles deed ze me denken aan de personages uit de boeken van Isabel Allende: Malena, het Huis met de Geesten. Altijd was je welkom, moest je wat mee-eten en vooral ratafía wegslobberen. Soms doet het woord markant iemand nog tekort.

De afscheidsdienst, in het kerkje van Gualba uit het jaar 1099, was sober en streng katholiek. De piepjonge priester was door zijn gewaad en baard een spitting image van Jezus. Achter het altaar was een adembenemend mooie fresco op de kale kerkmuren te zien, die zo uit het Museo Nacional de Catalunya leek te zijn verdwenen. Na de mis gingen we allemaal naar de begraafplaats, waar de kist ter plekke in de vrijgemaakte nis werd geduwd en meteen met cement werd dicht gemetseld. Nog een korte omhelzing en de ceremonie was voorbij. Ieder ging weer zijn eigen weg. Voor Nederlandse begrippen een kort en sober afscheid van 60 minuten. In Spanje is binnen 48 uur na overlijden alles achter de rug. Er is geen tijd voor frivoliteiten.

Maar het verdriet is er voor Adriana en Carlos niet minder om. Onze generatie neemt afscheid van zijn ouders. Vorig jaar op deze dag waren allebei mijn ouders er nog. 2017, het mag voorbij.

Girona

Het heeft jullie allemaal goed gedaan he? De manier waarop ik vorige week zwaar in de boot ben genomen. Het werd nota bene één van de meest gelezen columns van dit jaar. Leedvermaak doet het altijd goed in ons grijze kikkerlandje. Fijn..

Over een uurtje ga ik een potje tennissen met grapjas Gerard. Natuurlijk ben ik nog niet begonnen met mijn wraakacties. Al zijn psychische sensoren staan op scherp. En zijn arsenaal aan alarminstallaties ook, denk ik. Ik heb wel een paar briljante tips gekregen. Ook uit Gerard’s entourage. Dank daarvoor.

Na een voor ons eindeloze afwezigheid van 4 hele weken stapten wij gisteren van de vliegtuigtrap af op Girona Airport, pardoes de felle zon en warme lucht in. Om meteen naar Girona te rijden, voor een handjevol boodschappen en afspraken. Girona is een beetje het Haarlem van Catalunya. Grote broer Barcelona slokt alle aandacht op, maar Girona is verfijnder, authentieker en overzichtelijker. En daarnaast ook de rijkste stad van Spanje, waardoor het winkelaanbod breed en divers is. De meeste toeristen slaan deze stad over, maar het is echt de moeite waard. De eerste wijntjes op het zonovergoten centrale plein van Girona (dat al decennia het Plein van de Onafhankelijkheid heet) maakte ons na een vermoeiende week een beetje rozig, maar ook blij en gelukkig.

Marion moest snel door naar de kapper. Ik kreeg het dringende verzoek daar pas veel later naar binnen te lopen. Haar Catalaanse kapster Helena was de vorige keer vurig met mij in discussie gegaan en knipte ondertussen vrolijk verder, zodat één kant van Marion’s haar een paar centimeter korter eindigde. In de categorie Vrouwen Met Een Pittig Kort Kapsel. Toen ik me vanmiddag meldde, was de (vrouwelijke) burgemeester van Girona, Martha Madrenas, net vertrokken met een door Helena fris geknipt en geföhnt kopje. Ze is een goede vriendin van Carles Puigdemont, de ‘gevluchte’ Catalaanse president, die (vóór Marta) zelf 6 jaar burgemeester van Girona was.

Op 7 december vindt er een pro-Catalaanse demonstratie in Brussel plaats. Daar zit angsthaas Puigdemont af te wachten of hij en 4 andere ministers door België uitgezet gaan worden naar Spanje, waar hij meteen achter de tralies zal verdwijnen. Het is haast niet voor te stellen in Nederland, maar in Spanje kan het gewoon. De Spaanse premier Rajoy zou eigenlijk achter slot en grendel moeten zitten voor zijn rol in een zware corruptiezaak, maar doet net of zijn neus bloedt. In heel veel opzichten is Spanje nog een bananenrepubliek qua machtsverhoudingen, bestuur en wetgeving. Kapster Helena vroeg of ik vanuit Nederland met bussen naar Brussel kon komen om zoveel mogelijk steun te komen geven voor de Catalaanse onafhankelijkheid. Toen ik zei dat ik geen separatista was, viel het stil in het kapperszaakje….

Na een fantastische buitenlunch zijn we huiswaarts gereden. Rosamar stond er nog, er hing geen bordje aan het hek…. De aankomende dagen gaan we de opgelopen culinaire achterstand inhalen. Het grappigste is vandaag de Kliekjesdag bij de Belgen in Romanya de la Selva. Ons favoriete restaurant gaat ’s winters vijf maanden dicht en wij schuiven samen met onze mede-smulpapen Gerard en Lenny aan om de overgebleven gerechtjes van de menukaart op te peuzelen. It’s a dirty job, but somebody got to do it.. Maandag wordt het samen met vriendje Robert laven bij restaurant Granja Elena in Barcelona, een verborgen parel. Bah.

Ik heb het geluk dat ik in horecaomstandigheden ben geboren en opgegroeid. Eten en drinken heeft van jongs af aan altijd een belangrijke rol gespeeld. Tot mijn 30e stond kwantiteit onbetwist bovenaan: als het maar veel en vaak was. De laatste vijftien jaar gaat het vooral om de kwaliteit: als het maar oprecht en puur is. We hebben steeds vaker de neiging om door de weeks gezond en mager te eten en ons met name in de Spaanse weekenden te verwennen. Dat kan hier in Spanje echt voor de helft van een Nederlandse restaurantrekening. Mooi, want dat is dubbel genieten!

Ik weet zeker dat ik dit één van de slechtst gelezen blogs van dit jaar gaat worden. Niet grappig, saai en taai onderwerp, non-info. En toch heb je het gelezen tot hier haha. Daar heb ik dan leedvermaak over. Staan we weer quitte. Tot volgende week.

House for sale

Mijn dochters zijn er gek op, dat MTV-programma Pranked. Mensen worden goed in de maling genomen, verwonden zichzelf met een bizarre actie of worden zwaar aan het schrikken gebracht. Het zal je maar gebeuren…

Afgelopen dinsdag zat ik in een strategische apenrots-sessie met 100 man. Beetje bizarre locatie, want de rouwkapel werd ’s middags commercieel benut als conferentie-locatie. Alle denkbare grappen werden gemaakt (“ben benieuwd van wie we nu weer afscheid gaan nemen..” / “dadelijk komt onze eigen Jezus aanvliegen”), maar je moest voorzichtig zijn, want het galmde nogal.

Vlak voordat de Belgische wervelwind Leo Bormans zijn inspirerende visie op Geluk ging toelichten (voor de liefhebbers: http://www.theworldbookofhappiness.com/) kwam er nog een appje binnen. Van amigo Gerard: “is het echt waar? Waarom?”. Daarbij een foto van mijn Spaanse huis met op het hek een levensgroot TE KOOP-bord van een makelaar uit Blanes. In de volgende 60 seconden kreeg ik een hartverzakking, een zenuwaanval, uitval naar de linker kant, zweetdruppels op mijn kop, klamme handen en moordneigingen. Marion appte ook nog, geschrokken: “Wat nu?”

Het kopen en registreren van een huis in Spanje is geen eenvoudig klusje. Omdat de nieuwe eigenaar alle schulden van het huis overneemt, is het zaak alles vooraf goed te regelen. Wij hebben zelf in 2005 Rosamar gekocht van een malafide kabouter en zijn onverzorgde heks. Beetje gedeald, donker gekleurd geld gebruikt en tijdens het ondertekenen van de koopacte bij de notaris alles nog on hold gezet omdat het uittreksel van het kadaster niet klopte. Het was tricky.

Toen ik een week later wilde beginnen met verbouwen, bleek ik afgesloten van water en elektra. Kabouter Calvete had het voorgeschoten geld niet gebruikt om de laatste rekeningen te betalen. Ik ben naar zijn ijzersmederij gereden en kreeg hem net te pakken voordat hij via de achterdeur probeerde te ontsnappen. Terwijl ik hem een halve meter van de grond tegen de muur hield, heb ik hem verteld dat ik óf de volgende dag mijn geld had óf dat ik zijn kinderen wel een keer van school ging ophalen. Keurig betaalde hij de volgende dag en ik heb hem nooit meer gezien. Beter..

De afgelopen jaren hebben wij andere problemen, omdat ons huisnummer wordt verwisseld met een huis verderop in de straat. Dat huis is na de crisis onteigend, verlaten, gekraakt en regelmatig komen deurwaarders bij ons beslag leggen. Ik heb al een keer bij de lokale rechter de openbare verkoop tegen gehouden. Dit alles ging door mijn hoofd tijdens de Geluk-sessie bij die blije Belg. Ik had Gerard nog geappt om het bord er meteen af te halen, maar hij meldde dat het niet gelukt was omdat er net politie aan kwam.

Tijdens de pauze belde ik de makelaar in Blanes, die zeer verbaasd was dat een Nederlander zo’n arsenaal aan Spaanse scheldwoorden beheerste. Hij vroeg mij een fotootje te appen, want wist nergens van, kende de straat niet etc. Ik riep nog iets in de trend “amigo de Rajoy”…. En appte het fotootje van Gerard. Binnen 1 minuut had ik antwoord: “de foto klopt niet, het is een oud bord, kun je niet even gaan kijken?” Toen ik antwoordde dat amigo Gerard dat al had gedaan en het bord er niet af kreeg, appte hij : “het bord is gefotoshopt, je wordt in de maling genomen.”… En ineens ging bij mij het licht aan: ik was geprankt. Door mijn (ex-)vriendje Gerard….

Omdat ik er de laatste tijd weinig ben, verveelt Gerard zich een beetje en dat is ook een beetje mijn schuld. Dus werd het volgens hem tijd om eens wat vrolijks te doen. Beetje huisvlijt achter de PC en vriendje Frank hapt in een Betuwse kapel naar adem. Eerlijk is eerlijk: geniaal. Ik ben er vol ingestonken. Wat een f.cking briljante grap.

Maar Gerard komt de aankomende 12 maanden ogen en oren tekort. Overvliegende drones boven zijn Can Pastera, 50 roze flamingo’s in zijn zwembad, 20 zigeuner-caravans op het achter-terrein, gerechtelijke bevelen van boze makelaars i.v.m. inbreuk op huisstijl, dagelijks bedelende Gambianen aan zijn poort, troosteloos varen zonder matroos, een kudde wilde zwijnen op zijn gazon, een dagelijks voorbij komende gierwagen.

Niets is onmogelijk, want het spel is op de wagen: it gît aon!

Mont st. Michel

Het is weer zo ver. Samen met fratello Joost ben ik aan het Michiel-weekend begonnen, ons twee-jaarlijkse tripje Memory Lane naar een plaats in Europa die zijn naam draagt. Als ode aan zijn broer en mijn beste vriend Michiel. En dit jaar is Le Mont St. Michel in Frankrijk aan de beurt.

Het is een dikke zes uur rijden naar Normandie. Maar de tijd vliegt als twee hard werkende vijftigers veel bij te praten hebben, zoefend met een hybrid over dure Franse tolwegen. Ondanks al het doordeweekse ge-app en file-telefoontjes, gebruiken we deze weekenden ook om wat dieper door te dringen tot onze roerbeginselen en werkdillema’s. Het levert, zelfs na 38 jaar vriendschap en 23 jaar gemis, nog verrassingen en nieuwe inzichten op.

Vrijdagmiddag hebben we gebruikt om de D-day stranden van Normandië te bezoeken. Ik ben er al een paar keer geweest, maar het blijft me fascineren. Duizenden jonge Amerikanen, Engelsen en Canadezen hebben daar, op de stijle kliffen van Omaha, Utah, Juno of Gold Beach, het leven gelaten voor onze vrijheid. Kansloos afgeknald op het strand, vanuit zwaar gepansterde bunkers op de hellingen. Als je er een keer geweest bent, snap je wellicht mijn oneindig trieste gevoel dat deze dappere jonge kerels niet ouder dan gemiddeld 22 jaar zijn geworden. De waanzin van een (wereld)oorlog, ontstaan vanuit haat naar andersdenkenden. Let’s never forget.

De volgende ochtend gingen we, minder fruitig als verwacht als gevolg van een copieus diner met alle Franse topspijzen en wijnen, naar het hoofddoel: Le Mont St. Michel. In 1981 was ik er voor het laatst geweest, met mijn vader als kadotripje voor het ter nauwernood halen van mijn HAVO-diploma. Een weekend vol ongemakkelijke stiltes, want zoveel hadden we elkaar niet te vertellen. Ik kon mij nog wel herinneren dat je toen je auto parkeerde op een zompige zeebodem, waar net de vloed was weggetrokken en dat je om 17.00 als de wiederweerga weg moest sjeesen om niet door de vloed te worden meegesleurd. Das war einmal.

Le Mont St. Michel anno 2017 is een strak georganiseerd massa-event, wat begint op het immense parkeerterrein, ver buiten de kritieke vloedlijn. Met hypermoderne shutllebussen wordt de wereldbevolking afgezet voor de hoofdpoort van het eiland. De Berg is een onvervalste tourist-trap geworden, met het hele arsenaal aan souvenirshops, fastfoodmeuk, saaie massa-menu restaurants en prulleriawinkels. En ondanks dat, is het de moeite waard. De ligging in een eindeloos groot wad vlakbij de Atlantische oceaan, de unieke bouw op een rots met talloze smalle straatjes en oude huisjes en de immense abdij St. Michel op de top zijn absoluut een must-see.

Nadat we een kaarsje hadden aangestoken, werd het tijd om de steeds voller wordende rots te verlaten. Joost had nog een trouvaille in petto, het vissersplaatsje Cancale, 50 km verderop. Beroemd om zijn oesters, kokkels, krab en ander soortig heerlijk zeefruit. Met stip op 3 bij Trip-Advisor stond restaurant à Contre Courant. We laveerden buiten slim door de lange wachtrij, installeerden ons aan een miniscuul tafeltje en bestelden de grootste Plat de Fruits de Mer Exceptionelle met een fles Chablis. We hebben er precies 2,5 uur over gedaan om alles op te krijgen, met hulp van een tweede fles Chablis…. It’s a dirty job, but somebody has to do it. En verder, Eurocard, Mastercard.

Straks rijden we terug en gaan we op de terugweg alvast filosoferen over de volgende bestemming. Wordt het Saint Michael’s in Schotland? Of Michaël’s kerk in Galata op Cypres? Elk Europees land biedt wel een mogelijkheid om deze traditie voort te zetten. Om te zorgen dat we sommige dingen niet vergeten. Dat we blijven mijmeren hoe de wereld er mét een afwezig iemand uit zou hebben gezien. Bekenden of onbekenden, zoals de dappere duizenden op Omaha Beach.

Maar laat ik vrolijk eindigen. Het is geen straf om een paar dagen met je beste maat te laven, te lachen en elkaar te challengen. Om oude koeien uit de sloot te halen en een smeuige, nieuwe kleur te geven. Old soldiers never die.

Ryanne

Rommelig weekje achter de rug. Thuis veel kluswerk gedaan. Muurtje schilderen hier, plafondgaten dichten daar. En daarnaast zijn we allebei weer in het winterritme terecht gekomen. Met lange intensieve werkdagen, gezond eten en vroeg naar bed.

Als beloning zijn we dit weekend naar ons andere thuis gevlogen, na een absentie van zes hele weken. Nog nooit zo lang Rosamar in de steek gelaten, het was bijna een onwennige ontmoeting met een verre neef. Gelukkig had de Catalaanse “kwestie” onze status niet besmet en werden we welkom geheten door de buren. Er is iets blijvend beschadigd in de Catalaanse maatschappij, maar wij gaan ons Nederlands DNA inzetten om er goed uit te komen. Een beetje meewaaien, doorbuigen en terugveren.

’s Winters vliegen we meestal van Eindhoven, omdat Ryanair dan de Weeze-route naar Girona eruit gooit. Afgelopen maand hebben ze er onverwachts nog wat routes uitgegooid, zo’n 2000 (van de 100.000). Iedereen sprak er schande van, maar ik verbaas me nergens over bij Ryanne. Ze hanteren nog steeds het nagenoeg uitgestorven Amerikaanse sales-principe Triple F: Find them, Fuck them, Forget them.

Ik denk dat Ryanne de beste psychologen van de wereld in dienst heeft. Ze kennen het menselijk gedrag door en door en maken daar onbeschaamd gebruik van. Onze krenterigheid is hun succes. Wij hebben een hekel aan dierenleed, maar kopen wel de kiloknaller van de Jumbo. Kinderarbeid vinden we walgelijk, maar 70% van alle Esprit-shirtjes wordt door Aziatische kindjes in elkaar geflatst. En alle meuk van de Action is binnen een week kapot en dus weinig duurzaam, maar wel lekker goedkoop. Schijnheiligheid, ook zo’n mooie Nederlandse eigenschap.

Een grove schatting leert dat Marion en ik ergens volgend jaar ons 1000e Ryanair-enkeltje gaan boeken. Maar ik verwacht geen bloemen, gratis reischeque of een gouden Loyalty-Card. Sterker nog, ik denk dat hun BIG DATA systeem ons in het mapje ‘Assholes’ heeft geplaatst. Met daarbij een algoritmische analyse wanneer we meestal boeken, tegen welke prijs, welke route en met welke extra’s. Er valt te weinig aan ons te verdienen, want met een gemiddelde van €60,= per retourticket zitten we onder hun break-even point. Marion is hun vijand, want die heeft het spelletje door. Hoe? Hier volgen haar tips & trics.

1. Niet telkens naar dezelfde vlucht blijven speuren om prijzen te checken. They are watching you! Kijk nooit de 2e keer rechtstreeks op je gewenste datum als je gaat zoeken op de Ryanair-site.
2. Boek niet op zondag of maandag. Het hele weekend wordt er naar vluchten gekeken en naarmate het drukker wordt (ook zonder boeken), gaat de prijs omhoog.
3. Meestal op woensdag gaan de prijzen omlaag. Omdat dan het “in het weekend kijken en maandag aan de baas vragen”- effect voorbij is.
4. Gebruik een andere plek (ander IP-adres) om te boeken dan waar je gezocht hebt. Het cookie-effect zorgt voor prijsverhoging: “hédaar heb je Frank weer, die wil op 3 februari vast nog naar Girona…”
5. Pak een rustig moment om te boeken. Elk foutje wordt je fataal. Als je voor anderen moet boeken, vraag per Whatsapp een foto van hun ID/paspoort. Dan heb je zeker de goede voornaam en achternaam.
6. Denk na of je wel naast elkaar wilt zitten. Dat kost extra, maar in het vliegtuig nog iets ‘ritselen’, wordt steeds lastiger. En dat is logisch, want als ik wel betaald heb om op een bepaalde stoel te zitten, sta ik hem niet af voor een treurmoeder die niet kan lezen.
7. Denk goed na over je bagage. Koffers zijn duur. Binnenkort moet je wellicht ook je (gratis) handbagage-koffer afgeven bij de check-in balie.
8. Lees alle info goed (op de site en het ticket). Door de regels continu te veranderen ontstaan er steeds nieuwe “verdienmomentjes” voor Ryanne.

En als je eenmaal aan boord zit, doe het Gordon-lapje voor je ogen en sluit je af voor de buitenwereld. Koop geen koffie (recyclede tuinaarde), neem geen frites (hangen als een bosje dode narcissen over de rand van het bakje), vergeet de goede doelen-loterij (80% is voor Ryanne zelf), ruik niet aan de oksel van je buuf. Val snel in slaap en droom lekker van de 1st Class Lounge van Emirates. Dan is die twee uur zo voorbij.

Ryanne heeft ons zomer-vakantiehuis omgetoverd naar ons 2e permanente thuis. Je hoort mij niet klagen!

¿QUÉ PASA?

Ik heb het lang voor me uitgeschoven, maar ik wil toch een keer de Catalaanse situatie uitleggen. Dus als je geen zin hebt in een taaie analyse, klik dan gauw naar een gemiste uitzending van Boer Pakt Vrouw of de nu al legendarische nieuwe soap De Sauna. Het wordt een helse klus.

De Catalanen en de Castilianen zijn nooit vrienden geweest. Daarvoor zijn de culturele verschillen te groot. Al vanaf de vroege Middeleeuwen is er wantrouwen, zijn er oorlogen gevoerd en hebben ze elkaar gehaat. De Catalanen dreven met name handel rond de Middellandse zee en maakten deals met iedereen waar ze geld aan konden verdienen. Net Nederlanders. De Castilianen waren altijd aan het veroveren, oorlogen aan het voeren en gewend om met harde hand de boel te onderdrukken. Kijk maar naar de manier waarop ze te keer zijn gegaan in Zuid- en Midden Amerika na de ontdekking door Columbus.

In 1714 verloor Catalunya, na een lange en bloederige strijd met het Castiliaanse koningshuis, de oorlog en haar onafhankelijkheid. Barcelona werd bijna met de grond gelijk gemaakt en de volgende 150 jaar waren de Catalanen weer gedoemd om hun eigen identiteit te verbergen. Dat gaat ze trouwens elke keer prima af, want ze zijn het historisch gewend. Na elke verloren oorlog (eigenlijk nog nooit één keer gewonnen) gaan de Catalanen zo snel mogelijk over naar de orde van de dag en lekker zaken doen. Het zijn geen vechters.

Rond 1900 brak er weer een nieuwe “vrije” periode aan, die ook veel onrust en chaos bracht. Na het uitroepen van de republiek was de maat vol bij de conservatieve Castilianen en ontstond er een bloedige burgeroorlog. Generaal Franco, in het begin stevig geholpen door Nazi-Duitsland, veroverden vanaf Marokko langzaamaan Spanje. De republikeinen vochten voor wat ze waard waren, maar in 1939 vielen de laatste bolwerken, Barcelona en Madrid. Vanaf dat moment beheerste de wraak van dictator Franco op de verliezers tientallen jaren het dagelijkse leven in Catalunya. Één miljoen Spanjaarden werden uit de armere gedeeltes van Spanje (met name uit het Zuiden) naar Catalunya verhuisd. Alleen thuis en in het stadion van Barcelona (teveel mensen om op te pakken) durfden men Catalaans te spreken. Er was continu angst en de haat naar het centrale Spaanse regiem is daarna voor altijd gebleven.

Na de dictatuur ontstond er vrij snel een prille democratie met (weer) een Castiliaanse koning. Er kwam een nieuwe grondwet met beperkte autonomie, er werden voorzichtige stappen vooruit gemaakt. Catalunya werd al snel de grootste motor van de Spaanse economie, maar men vond altijd dat ze er vanuit Madrid weinig voor terug kregen. De economische crisis van 2007 raakte Spanje hard. Catalaanse politici gingen steeds harder roepen om meer zelfbestuur. Ook onderhandelingen met de Spaanse regering over o.a. een nieuwe grondwet verliepen stroef. Toen ze er na 4 jaar toch met elkaar uit waren gekomen, wonnen de conservatieven (Partido Popular van premier Rajoy) de verkiezingen en werd (bijna) alles teruggedraaid. Koren op de molen voor de separatisten.

Er is één voorbeeld wat typerend is voor de verhoudingen. In 2011 nam het Catalaanse parlement een wet aan dat stierengevechten vanaf dat moment in Catalunya verboden waren. Dat was logisch, want Catalanen waren er nooit dol op geweest, maar na de burgerloog werd het “meegenomen” uit Zuid-Spanje door al die migranten. De Partido Popular was tegen en startte een procedure bij het Hoge Spaanse Gerechtshof om de wet te verbieden. En met succes, want in 2016 besliste het Gerechtshof dat stierenvechten Cultureel Spaans Erfgoed (..) was en dus overal moest worden toegestaan, ook in Catalunya. “Zie je wel,” zeiden de Catalanen, “zo gaat het altijd hier in Spanje.”

Het referendum van vorige week is conform de Spaanse Grondwet (die van 1978) onwettelijk en dat klopt. Dan kun je eigenlijk niet gaan stemmen en geen onafhankelijkheid uitroepen. Het is de Catalaanse politici zwaar aan te rekenen dat ze die richting hebben gekozen en het Catalaanse volk op ramkoers naar de afgrond hebben geleid. De regering in Madrid, hoe krampachtig of dom ook, heeft alle juridische troeven in de hand en zal zeker ook door de EU gesteund worden.

En nu? Het is bijna grappig en typerend voor het Catalaanse karakter, maar het gaat ze heel veel geld kosten, die onafhankelijkheid. Want bedrijven willen weg uit Barcelona. En als je de Catalaan in zijn portemonnee treft, gaat hij draaien. Of twijfelen. Of bewegen. Dus zal die eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring er, denk ik, niet komen. De Catalanen willen nu weer praten, maar dan staan ze ineens wel zwak. Want in Madrid kunnen ze niet luisteren, anders hadden ze al eerder voor een dialoog gekozen i.p.v. alleen maar ‘NO!’ zeggen.

Er is een gapend sociaal gat geslagen in Spanje, niet alleen in Catalunya. Ook in mijn dorp merk je de ondemocratische hardheid bij de fanatieke JA-stemmers. Het waren dus ook geen eerlijke verkiezingen, want NEE-stemmers bleven weg. Die 90% JA-uitslag is een farce. Wat wel overblijft is dat de meerderheid nog steeds boos is op regering in Madrid. En op de Koning, want die heeft geen enkele handreiking gedaan om het conflict op te lossen. De Spaanse samenleving is verdeeld en ontwricht.

Wat doe je als volk (of minderheid) met wetten waar je het niet mee eens bent en die je niet veranderd krijgt? Rosa Parks pleegde in 1955 een onwettelijke verzetsdaad door te weigeren haar zitplaats in de Amerikaanse bus af te staan aan een blanke. Blijf je praten? Begin je een revolutie? In een democratie gaat het niet alleen om de meerderheid, maar vooral ook om de rechten van de minderheid. Vraag maar aan Erdogan of Poetin hoe ze omgaan met hun wettelijke meerderheid.

Ik pretendeer niet dat mijn uitleg hierboven compleet is of de waarheid. Het is maar mijn mening. Ik ben geen Catalaan, maar voelde me er tot nu toe altijd prettig. Het is triest dat falende politici met een verkeerde agenda zoveel schade kunnen aanrichten als nu in Catalunya is gebeurd. Hopelijk pakken de gematigde Catalanen weer de draad en het leven op. Op zoek naar een gezamenlijke oplossing in een democratisch en wettelijk kader.

Dat ik te laat ben vanmorgen, heeft niets met de complexheid van deze column te maken. We hadden gisteren een topbruiloft van onze society-tandarts Ruud. Wat een feest, wat een heerlijke band met vooral Surinaamse muziek. Ik heb op zondag nog nooit zo los in mijn heupen gezeten haha.

En oh ja, sorry voor het lange epistel. Volgende week beter, okay?