İViva los Malagueños!

Hèhè, ik heb een beetje stoom afgeblazen de afgelopen week. Het bleef wel onrustig op de mail en Whatsapp, maar tussendoor was er genoeg te genieten. Eigenlijk zou dat ook de enige tijdsbesteding voor een volwassene moeten zijn; Enjoy life, disfrutar la vida, joie de vivre.

Maandag hebben we ons ouwe trouwe Zafiraatje aangeslingerd om naar Andorra te rijden. Tot onze stomme verbazing had hij er zin in, want alle meters op het dashboard deden het weer! Het is voor Zafi ook een soort afscheidstournee langs alle plekken van de laatste 10 jaar. Hij bracht ons in het oude rovershol Andorra Stad naar een prima hotel, wat door Marion’s gegoochel met Booking.com voor een habbekrats was geregeld. Dat we ook gratis gebruik mochten maken van het avondeten in buffetvorm was eerder een straf dan een pré. Onder fel T-licht tussen veelal bejaarde Franse bustoeristen is geen smakeloze hap door je keel te krijgen.

Het skiën maakte alles goed. Volkomen ongetraind en gebruik makend van mijn eigen middelpunt-vliegende kracht sjeesde ik met Marion van maagdelijk witte, verlaten pistes af. Gelukkig kennen we het grote skigebied GranValira op ons duimpje, zodat we in de betere restaurants aan de pistes de matige avondprak konden compenseren. Met een paar glazen Cava en een mooie fles wijn lukte het meestal nog net om de laatste middag-afdelingen goed af te ronden. Donderdag, op weg naar huis, wilden we nog snel de auto afladen met goedkope Gin, Bacardi, sigaren en andere tax-free artikelen uit Andorra. Maar helaas had het minuscule bergstaatje een feestdag en bleven alle winkels hermetisch gesloten. Misschien maar beter….

Vrijdagmorgen zaten we al vroeg in de auto op weg naar El Prat, het vliegveld van Barcelona. Daar zou om 08.30 uur onze vriendengroep uit Malaga aankomen. Al jaren probeerden wij Emilio en Christina, Pradeep en Toñi, Kunmar en Conchi, Isabel en mijn neef Bart over te halen om een weekend naar ons te komen voor een rondje Cataluña. In mei vorig jaar hebben we allemaal in Malaga op een gefrommeld servetje de afspraak gemaakt voor een “Visita Cataluña” in maart 2019. En zo geschiedde!

Het Zuiden van Spanje heeft door de onafhankelijkheids-perikelen in Cataluña een verwrongen beeld gekregen, vaak ook aangewakkerd door eenzijdige persberichten. De werkelijkheid is dat in Barcelona er weinig meer van te merken is. Politiek is het nog onrustig, maar de meeste Catalanen zijn overgegaan tot de orde van de dag. Wij hebben de Malagueños vier uur lang wandelend rondgeleid langs de mooiste plekken van BCN om te eindigen in El Born, the place to be in Barcelona de laatste jaren. In het authentieke restaurant Señor Perallada genoten we samen met Ria en José van een heerlijke lunch, voordat we een bezoekje brachten aan de Kathedraal van de Zee en de Mercat de Born, waar een permanente tentoonstelling over de geschiedenis van Barcelona veel duidelijk maakt over de eeuwige strijd tussen Catalanen en Castillanen.

Vroeg in avond kwamen we allemaal uitgeput in Rosamar aan, waar alle echtparen een eigen kamer kregen toegewezen en wij zelf daarna vertrokken naar de Air BNB Can Pastera. We hadden onszelf uitgenodigd bij onze lieve vrienden Gerard en Lenny, om de extreme drukte in ons eigen huis te ontlopen. De weldadige rust na een volle dag Andalusisch geratel werkte helend, de gezamenlijke Gin-Tonic was genoeg voor een volle knock-out. We vielen als een blok in slaap in een supercomfortabele kamer, 5 sterren-nivo. Maar pas nadat vriendje Gerard via een onder het bed verstopte portofoon vunzige liedjes door de kamer liet schallen…

En voor diegenen die nu denken dat wij ons misschien vaker uit ons eigen huis laten jagen door vrienden en gasten heb ik een teleurstellende mededeling: Never nooit niet! Het komt ons nu een keer goed uit, want het is vooral een welverdiende geste aan Bart en Isabel, waar wij al jaren als een koningspaar worden ontvangen en prinsheerlijk kunnen slapen. De bonus is dat alle Malagueños mee zijn gekomen en intens genieten van een heerlijk weekend. Dat genieten kun je wel aan ze overlaten!

Gister was de Costa Brava-tour met  bezoeken aan Lloret, Tossa, San Feliu en Girona. Morgen nog een extra rondje Barcelona en dan gaan onze amigos happy terug naar het Zuiden. Missie volbracht; Promesa Cumplida!

Kasteelheer

Deze kasteelheer is even de accu opladen. Niet goed genoeg nadenkend over afnemende  actieradius op latere leeftijd stond ik bijna zonder prik. Dus gisteren zonder vliegschaamte met Rianne vertrokken naar Spanje. Opladen, bijladen, terugschakelen en reserves opbouwen.

Ik ben trouwens zelfbenoemd kasteelheer, omdat ik volgens mijn dames over mijn eigen wallen naar buiten kijk. En eerlijk is eerlijk, de kipnuggets onder mijn ogen zijn gegroeid tot met water geïnjecteerde kiloknallers van een pond per stuk. Als ik recht naar beneden kijk, zie ik de eerste 30 cm voor mijn buik dingen als door een vleeskleurige panty. De carnaval is net achter de rug en het Dalí-masker van  Casa de Papel was heel populair, maar volgend jaar wordt mijn gezicht in masker-vorm de hit van het jaar. Als Poltergeist the Remake.

Afgelopen week hebben we met De Groene Artisanen een fantastisch mooi project overgenomen in Rotterdam. Against all odds gewonnen van de grote jongens, die zich nu nog vertwijfeld afvragen: Who the fuck is De Groene Artisanen? Dat is als catering-ondernemer eigenlijk het leukste: de onderschatting van de New Kids on the Block door de gevestigde orde. Vorig weekend hebben we met ons kleine team doorgewerkt om er een hip en modern bedrijfsrestaurant van te maken, want afgelopen maandag zouden de medewerkers van de Grote Verzekeraar voor het eerst ons concept ervaren.

Iedereen was vooraf op de hoogte gebracht dat we al vanaf 10.00 uur elke dag open zijn, maar er gebeurde niets. Tot 12.01: alsof er op alle afdelingen een lunch-luchtalarm afging, stormden 300 gasten onze counter binnen. Al onze goede intenties vielen meteen weg. We ploegden, buffelden, anticipeerden ons gek om de rijen zo snel mogelijk weg te krijgen, terwijl ik de gasten bleef uitleggen dat ze echt van 10.00 tot 14.00 uur terecht konden. De kop was eraf, zowel letterlijk als figuurlijk.

In de loop van de week kregen onze gasten steeds beter door dat gespreid eten de moeite waard was. Al jaren is dat in mijn vak het grootste euvel; het kudde-gedrag om allemaal tegelijkertijd te gaan lunchen. Maar met een grotendeels onervaren team, aangestuurd door 50 jaar catering-management en onze geheime keuken-troef Bob, hebben we een prachtweek gedraaid. Met als beloning blije gasten, supertevreden opdrachtgevers en rinkelende kassa’s. Het was wel elke middag moeilijk om op de stroperige A-15, kijkend over mijn wallen, wakker te blijven. De sloopkogel bleef onbarmhartig tegen het afgepeigerde lichaam beuken.

Daarom komt het voorjaarsweekje Spanje als geroepen. Ik had Marion eerder al een weekendje alleen laten gaan en wist dat een tweede keer Sjaak Afhaak spelen het meest op Russische Roulette zou lijken. Het jammere is wel dat ze in dat Only the Lonely Weekend een nieuwe klussenlijst heeft opgesteld, die binnenkort als paperback bij de Bruna te koop is… Ik ben gister maar gewoon begonnen, want een beetje fysieke inspanning na al die opstartstress is best een goede remedie. En ik denk dat ik deze week meer sport dan de afgelopen vier maanden bij elkaar.. Beetje tennissen met vriendje Gerard, een paar dagen skiën in Andorra en misschien een potje golfen is een begin. Toch?

Als Nederlander heb ik gisteravond in Macanet alle complimenten in ontvangst mogen nemen over de fenomenale prestatie van Ajax eerder deze week. Zoals de insiders weten, heeft FC Barcelona veel te danken aan Johan Cruijff, omdat hij als speler en als coach grote successen heeft gebracht in Catalonië. In de Penya, de supportersclub in mijn dorp, bedankte iedereen mij omdat het gehate Madrid uit de Champions League is geknikkerd. Door die broekies en lefgozers uit Nederland. Waarvan er in ieder geval één, Frenkie de Jong, nu al met hoge verwachtingen wordt binnengehaald. Als dat maar goed gaat..

Ons huis in Spanje en de tweewekelijkse tripjes erheen hebben een therapeutisch effect op ons. Marion dartelt als een blij veulen rondom het huis, ongeacht de Bruna-lijst aan klussen. Zelf gesp ik, na 20 minuutjes op het ligbed bij het zwembad, de zwaar professionele bosmaaier aan mijn middel. Want stilzitten is geen optie, ook niet bij 22 graden. Word je moe van, denk ik.

Zaragoza

Soms brengt het leven je op plekken die je niet snel zou kiezen. En dat is toch meestal een garantie voor positieve verbazing. Dat geldt ook voor Zaragoza, waar we dit weekend zijn beland om dochter Anne-Roos te bezoeken.

Als laatste onderdeel van haar studie moest er nog een buitenlands strikje om. Valencia was qua studie-programma niet interessant en Madrid natuurlijk onbespreekbaar. Zo viel de keuze dus op Zaragoza, de vijfde stad van Spanje en toch onbekend. Steden als Malaga, San Sebastian, Sevilla, Cordoba of Granada staan hoger in de ranking van Spaanse city-trips. Dat komt ook omdat Zaragoza in niemandsland ligt, precies in het midden tussen Barcelona en Madrid. Het voelt een beetje als Den Haag; je komt er alleen als het moet.

De bevolking is hartelijk, de prijzen zijn laag en de stad is niet platgewalst door goedkoop toerisme. Zelfs de World Expo 2008 heeft niet meer blijvende aandacht opgeleverd. Er wordt ook weinig energie in gestoken om dat te verbeteren. Een soort mix van luiheid en gelatenheid, met een hoog Calimero-gehalte. Aragón, de provincie waarvan Zaragoza de hoofdstad is, was in de Middeleeuwen een trots koninkrijk dat aanzien genoot. Maar daarna kwam het klem te zitten in alle oorlogen.

In de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) is er in deze regio vreselijk gevochten door de Franco-troepen en de Republikeinen. Belchite is zo’n spookstad die helemaal aan flarden is geschoten en als herinnering nooit meer is opgebouwd. We krijgen er straks een rondleiding, die indrukwekkend moet zijn. Zaragoza is toen en nu altijd overdreven loyaal geweest aan het nationale gezag vanuit Madrid. Ze hebben een pesthekel aan Catalanen en dat is geheel wederzijds. Anne-Roos hoeft nergens in de stad een pleidooi te houden voor een dialoog in het ‘Catalaanse’ conflict. Gewoon onderdrukken is hier de mening.

Los daarvan is de sfeer zeer relaxed in de stad. De stad heeft een waanzinnig uitgebreid pallet aan horecazaken, die allemaal vol zitten, mooie concepten hebben en goed zaken doen. De grootste bezienswaardigheid is El Pilar, de gigantische kathedraal. Waar je ook loopt in de stad, vanuit alle kanten doemen de enorme torens en ronde koepels op. Van binnen viel hij een beetje tegen, ook al was Maria-verering het overduidelijke thema. Het plafondwerk was maar half af omdat ze 100 jaar geleden de kunstschilder hebben weggestuurd omdat hij te somber was. Het enorme orgel, de grootste van de wereld, staat als een stalen ros tegen de achterwand lelijk te zijn. En zoals zoveel Spaanse steden zit Zaragoza vol met statige grote gebouwen uit begin 20e eeuw.


Gisteren zijn we naar het Monasterio de Piedra geweest, een must-see op 110 km van Zaragoza. Het droge, genadeloze landschap onderweg veranderde pas 10 km voor aankomst in een oase van groen, vermengd met een regenboog aan herfstkleuren. Verscholen tussen een paar ongastvrije heuvels liggen een prachtig natuurpark, met een schitterende variatie aan watervallen, grotten, beken vol forellen en ongerept natuurschoon. De vogelshow met gieren, adelaars, valken en uilen was een mooi slot op het bezoek. Mocht je ooit in deze contreien verdwaald zijn geraakt, dan is een bezoek echt de moeite waard.


Morgen nemen we de snelle route naar Barcelona airport om daar de auto van vriendje Gerard te droppen. Vervolgens een lunchbezoekje bij Ria en José om even bij te praten en dan met de trein terug naar Rosamar. Door het gehannes met Ryanair ligt ons hele winterschema overhoop en komen we nog ‘maar’ één keer per maand deze winter. Maar er is dit jaar in Barcelona meer regen gevallen dan in London, dus veel hebben we niet gemist. Onze achtertuin lijkt meer op een moeras, mijn openhaardhout wordt niet droog en het mos groeit via de muren omhoog naar het dak. Dat wordt klussen in het voorjaar om alles weer spik en span te krijgen.

Daarom past het onverwachte bezoekje aan Zaragoza prima in ons ritme. Want waar één deur dicht gaat, gaat ergens anders weer een deur open. Met een verrassend nieuw uitzicht. Zoals Zaragoza, de onbegrepen trouvaille in een dorre omgeving. Waar we een weekend lang la vida española met goed eten en drinken hebben ervaren.

En wat dan het meeste opvalt? Alle leeftijden zijn buiten, tot diep in de nacht. Bij 10 graden. Het kan dus wel!

Opvliegers

Ik raak steeds verder ontregeld door dat mooie weer. Ik kan dat Spaanse hutje beter verpatsen als het zo mooi blijft. En Ryanair werkt ook al niet meer mee.

Het Ierse bedrijf is al een jaar of 30 actief in de luchtvaart, maar de laatste 10 jaar gaat het echt hard: van 42,5 miljoen passagiers in 2007 naar 120 miljoen in 2017. Daarmee zijn ze grootste maatschappij van Europa. De baas is Michael O’Leary, een klein onderkruipseltje die schijt heeft aan iedereen, als de resultaten maar goed zijn. Hij is grof gebekt, bot naar zijn personeel, hekelt vakbonden en is niet vies van een relletje. Toen Alitalia voor de zoveelste keer bijna failliet ging, plakte Ryanair op zijn Italiaanse vliegtuigen de tekst: Bye Bye Alitalia.

Ryanair wil in marketingtermen alleen maar Costleader zijn. Daarvoor moet alles wijken, zelfs klant-tevredenheid (Customer Intimacy) of perfecte service (Operational Excellence). Gewoon goedkoop vliegen en niet zeiken. Eigenlijk werken ze volgens een oude salestechniek uit Amerika; Triple-F. Dit staat voor: Find them, Fuck them and Forget them. Op zijn Hollands: zoek nieuwe klanten, laat ze erin trappen en vergeet ze (draai je om, loop weg). Er zijn zelfs Nederlandse bedrijven die dit lang hebben volgehouden, maar ze zijn allemaal failliet of weggevaagd; DSB-bank is een mooi voorbeeld.

Tot zover de masterclass Saaie Weetjes. Het wordt tijd voor de reizigers-insights. We zijn grootgebruikers met meer dan 500 vluchten in de afgelopen 10-12 jaar en hebben alle trucs al een keer mee gemaakt. En toch werden wij vorige week ouderwets verrast door een rits van 10 annuleringen. Allemaal in de periode november tot en met maart vanaf Eindhoven, terwijl Weeze ’s winters ook al niet vliegt naar Girona. Vervelend? Ja. Erg? Nee. Dan vliegen we maar een keertje minder. Ik vind het altijd intens zielig voor mensen die eindelijk een weekendje weg gaan of een jong gezin met krijsende kinderen die dringend toe zijn aan Hotel Marisol in Malgrat de Mar.

Ook al zijn we nog zulke loyale klanten, ik weet zeker dat de Chef Algo-Ritmen bij Ryanair een pesthekel aan ons heeft. En helemaal aan Marion, die uitgekookte boekingsbitch. Elke truc die ze uithalen, elke ontmoedigingspoging om geld terug te krijgen, elke debiele verandering van regels; volkomen kansloos. Omdat Marion alles omzeilt (geen koffers, geen priority, geen stoeltoewijzing etc. etc.) waren we dit jaar gemiddeld minder dan € 65 retour kwijt. Ze verdient zelfs nog aan de annuleringen. En die twee uur niet naast elkaar kunnen zitten, vind ik wel fijn. Soms vragen vliegburen of ik misschien naast Marion wil zitten. Na mijn antwoord (“liever niet”) heb ik meestal twee uur lang geen last meer van ze.

En nu valt Ryanair zwaar in zijn eigen mes. Te veel lak hebben aan je eigen medewerkers breekt je vroeg of laat op. In economisch mindere tijden, als iedereen blij is met werk, kom je er misschien nog mee weg. En ontevreden klanten kiezen soms toch voor de goedkope deals. Maar ontevreden medewerkers kunnen je bedrijf kapot maken. Zeker als ze gaan staken en daarmee een kettingreactie aan annuleringen in gang zetten. Nu al een paar keer in korte tijd. Want bij Ryanair werkt het personeel volgens het Triple-D principe: Dumb, Dirty and Demeaningfull: dom, vies en zinloos werk. Dus niet zeiken. Geen eisen stellen. Bek houden.

Als Ryanair niet begrijpt dat je daar anno 2018 niet meer mee wegkomt, zijn ze op lange termijn ten dode opgeschreven. Zelfs Aldi en Lidl zijn van horkenbedrijven overgegaan in moderne bedrijven met een doordacht HR-beleid. Anders houd je geen hond meer binnen. En met toenemende schaarste en vergrijzing op de arbeidsmarkt heb je ook geen keus. Meedoen(maar wel gemeend) of afhaken. Zeventien Nederlandse piloten kregen vorige week te horen dat hun basis in Eindhoven per 5 november dicht gaat. En dat ze dus vanuit een ander land moeten gaan vliegen. Compensatie? Alleen de vlucht naar de nieuwe basis. Verder niks, geen verhuiskosten of buitenlandtoeslag.

Elk nadeel hep zijn voordeel, is een mooie Cruyffiaanse uitdrukking. Begin december gaan we nu als alternatief een weekendje naar Talinn. Talwie? Talinn, de hoofdstad van Estland, aan de Finse Golf. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Met wie we vliegen..? Met Ryanair voor € 24,99. Was het goedkoopst. Als het doorgaat..

Kathedraal van de zee

We zitten op Netflix! Ja, die zagen jullie niet aankomen, hè? Al jaren proberen mijn dochters de voordelen uit te leggen, maar ik was er schijnbaar nog niet aan toe. Ik ben nogal verslavingsgevoelig en kan sommige prikkels beter uit de weg gaan.

Tuurlijk hadden ze alles al uitgelegd en de meest fantastische series de hemel in geprezen. Narcos, Breaking Bad, House of Cards, Peaky Blinders, La Casa de Papel, The Crown en God weet wat nog meer. Maar wij kochten nog gewoon een DVD-box met 4 blinkende schijfjes die we dan 1 voor 1 in de kerstvakantie op een Spaanse bank verorberden. Penoza 3 als seizoen 5 net is afgelopen, Homeland 4 tijdens jaar 6 en alles van House en Broadchurch. Lekker ouderwets, maar we hadden niet het gevoel iets te missen.

Maar nu we mogen meeliften op het abonnement van Anne-Roos, zijn we los. Getriggerd door de serie Kathedraal van de Zee, de verfilming van het magistrale boek van Ildefonso Falcones. Samen met de Stad der Wonderen (Eduardo Mendoza) en Ik geef je de Aarde (Chufo Llorens) al jaren onbetwist in mijn Top 3 van mooiste boeken. En niet toevallig alle drie boeken over de geschiedenis van Barcelona. Gisteravond meteen 2 delen bekeken, vanavond weer twee. Ik voel meteen de dwangmatige neurose opkomen om nachten over te slaan en door te kijken. Binge watching in optima forma. Gelukkig dwingt Marion mij tot samen kijken en wordt het geen nachtwerk.

De Kathedraal van de Zee wordt in Barcelona Santa Maria del Mar genoemd. Het ligt in het hippe wijkje El Born en wordt na jaren van verwaarlozing weer langzaamaan een mooi kerkje. We gaan er best vaak naar toe, om aan vrienden te laten zien of een kaarsje op te steken voor onze dierbaren die al zijn gaan hemelen. Daarna gaan we meestal voor een glaasje cava en tapas bij El Xampanyet of een lekker lunch bij Senyor Parellada, allebei om de hoek. Tuurlijk kan La Santa Maria niet tippen aan de magische Sagrada Familia, maar je wordt er in ieder geval niet door 20.000 Japanners en Koreanen omver gelopen.

Tot zover de gratis toeristische tips. Waar het vandaag echt om gaat, is een zorgelijke persoonlijke ontwikkeling. En ik ben ook bang dat het leeftijd gerelateerde starheid is. Netflix is er een voorbeeld van. Je maakt jezelf en anderen met een beetje dédain wijs dat het niets toevoegt. Een modegrilletje wat wel zal overwaaien. Een tijdelijke hype, net zoals Snapchat en Instagram. In de marketingwereld is er een term voor: Laggards. Als 85% van de mensen allang zijn begonnen met de nieuwste trends, komen deze dinosaurussen pas in beweging.

Maar het gaat veel verder dan dat. Ik zat 10 jaar tegen een foeilelijk, bruin, aftands tuinhuis aan te kijken. En heb hem nu in drie weken omgetoverd tot een strakke trendy antracietgrijze parel. Als we er nu naar kijken, vragen we ons echt af waarom we dit niet eerder hebben gedaan. Nog een voorbeeld: we hebben 17 jaar geen lamp boven de eettafel in de huiskamer gehad. Uiteindelijk vorig jaar een Leen Bakkertje van 87,= erboven gehangen. Een verademing, we kunnen gewoon lezen aan tafel. Ook hebben we sinds vorige eeuw een kapotte zonnebank op de logeerkamer gehad. Voor spinnen en stof een heerlijk onderkomen, totdat hij bij het grofvuil belandde. Waarom zo lang gewacht? Waar zit de blind spot in mijn hoofd?

Mijn grote gasfornuis heeft nog maar 3 van de 5 pitten die werken. Ik ben er handig in geworden en kook er makkelijk voor 15 man op, maar kan ook voor een prikkie het flutding vervangen. Laat ik maar ophouden, want ik begin serieus aan mijn verstandelijk vermogen te twijfelen als ik nog meer opschrijf. Is het misschien een ‘late life’ opleving dat ik me er ineens van bewust ben? Word ik van een extreem zelfverzekerde narcist misschien een ultrasofte twijfelkont die alles op een weegschaal legt? Voor elk overtuigend Ja ook een peinzend Nee? Hoort het bij ouder worden? HELP!

Gelukkig heb ik een relativerende, back-to-earth partner, die zorgt voor een niet aflatende stroom van verbeterpuntjes. Hoef ik het zelf niet te verzinnen. Beter. Denk ik…

Siësta

Zo, daar ben ik weer. En op tijd. Ik proefde bijna iets van opluchting bij jullie vorige week, zo snel stroomde de likes binnen na mijn advies om maar lekker te gaan slapen, bij gebrek aan column. Best raar; hoe relaxter ik leef, hoe lastiger het is om iets af te maken.

De afgelopen dagen is het rustig geworden op Rosamar. Iedereen is weer vertrokken, het huis is stil, het zwembad hoeft niet meer bijgevuld te worden na de zoveelste bommetjes-wedstrijd. Marion en ik werken een lijstje af met Things To Do, zoals altijd minutieus en nauwkeurig door haar samengesteld. En ik probeer als vanouds alle tijd te besteden aan de leuke klusjes, om maar geen tijd over te houden voor opruimen, kleren kopen of schoonmaakwerkzaamheden. Zo heb ik in een paar dagen tijd, eerst nog met hulp van Bas, een mooi nieuw houthok in elkaar geknutseld. Funderinkje leggen, houtpakketje kopen, in elkaar schroeven, uitlijnen, vastzetten en dat alles onder het spiedend oog van Marion natuurlijk kaarsrecht en waterpas. Nu het haardhout nog bestellen, anders ziet het er een beetje sneu uit.

Ik had er ook alle tijd voor, want het duurbetaalde Spaanse internet lag er weer eens twee dagen uit. Hoe zouden we in Nederland of Duitsland reageren als we twee keer per maand een dagje niet online zouden kunnen zijn. Daar komt dan nog bij dat de ADSL een slakkensnelheid heeft van 1,3 MB. Alles al aan geprobeerd te verbeteren, maar geen provider krijgt het sneller voor elkaar. Als ik ’s morgens de router reset en vervolgens de krant download, kan ik nog rustig koffie zetten en op de buitenplee een halve haan afvoeren. Je hoort nog net niet de ouderwetse knerpende geluiden van die oude modems op de achtergrond, maar het effect is hetzelfde. Als je moet inloggen op de server van je bedrijf is tussen 03.00 en 05.00 uur ’s morgens een redelijk kansrijke tijd.

Gistermorgen kwam dan eindelijk de storingsdienst voorrijden om het euvel te verhelpen. Dan komt er altijd een vriendelijke Peruaan of andere Zuid-Amerikaan je probleem verhelpen. Geen Spanjaard die zich daar nog voor leent, want je moet ook wel in de houten telefoonpalen kunnen klimmen om te kijken waar het fout gaat. Ruim twee uur klom Rodrigo langs alle masten in de wijk, maar de bikkel hield vol en loste het op. Nog even aardig kletsen, nieuw routertje geritseld en nu al 18 uur geen probleem.

Het is soms verbijsterend hoe primitief Openbare Werken in Spanje zijn geregeld. Er komt nog steeds twee keer per week een tankwagen de wijk inrijden om de bewoners van drinkbaar water te voorzien, want het leidingwater is zwaar vervuld met metalen en roest. Elke week ligt een paar uur de stroom eruit, omdat ergens een illegaal plantenkwekerijtje iets te veel prik aftapt. En ondertussen zit ik alweer 3 jaar op aardgas te wachten. Nog geen oplossing in zicht, dus het sjouwen met dure gasflessen zal voorlopig nog zo blijven.

En toch raakt het ons minder hard dan als in ons andere thuis. Want de zon schijnt, er is altijd wel een leuk restaurantje om te lunchen, Barcelona is niet ver weg en bootje varen met vriendje Gerard is ook geen straf. Dobberen in het zwembad is ook een uitstekende remedie tegen oprispende stressgevoelens. Als ik er met mijn buurman Manuel over praat legt hij eigenlijk alles uit in één paar woorden: ‘Frank, esto es España!’ Ik heb deze week het taaie, maar eerlijk geschreven boek van George Orwell over zijn tijd in Spanje gelezen (Saluut aan Catalonië) en ook hij had hetzelfde gevoel: ‘Wat een ongeorganiseerde bende (mañana, mañana), maar wat een heerlijk land! Zelfs in de chaotische tijden van de Spaanse Burgeroorlog.’

Daarom zien we er allebei huizenhoog tegenop om maandag weer terug te vliegen. Alles gaat dan meteen twee tandjes sneller; het werk, de mail, de planning, het verkeer, de telefoon. Maar waar we allebei het meeste tegenop zien? De Nederlandse lunch. Hup, snel broodje kaas, bekertje melk en doorrrrrrrrr. Hier is het een 3-gangen menu, slokkie wijn erbij en dan even uurtje siësta. Maar het is onontkoombaar, we moeten terug. Dus als jullie ons volgende week rond 15.00 uur even kwijt zijn…..

Kleine dingen

Gelukkig. Dodenherdenking is, op een een klein rimpeltje na, stil verlopen. Zelfs de grootste schreeuwtoeters snapten dat het uiteindelijk onaanvaardbaar was. De verklaring voor het afblazen van het lawaaiprotest was hilarisch: “we hebben ons doel bereikt en een statement gemaakt.” Tuurlijk knul, tuurlijk.

Ik zit nog van een laatste weekendje Rosamar te genieten, voordat we hier twee maanden afwezig zijn. Da’s lang voor ons doen, maar 4 weken Peru en Bolivia is ook geen straf. Het reisschema is klaar, de rugzakken bijna ingepakt, het lichaam afgetraind om de ontberingen te doorstaan.. Met temperaturen tussen de -15 en + 30 graden wordt het ‘vestir de cebolla’ : laagje over laagje kledng aan, zodat je jezelf kunt afpellen als een ui.

Ook mijn meiden hebben, samen met vriend Philippe en zusje Aimée, op het laatste moment besloten een weekend over te komen. Ze trekken lekker hun eigen plan, wat ons weer de ruimte geeft om het huis klaar te maken voor de zomerse invasie zonder onze aanwezigheid. We hebben nog geen dag op het strand doorgebracht dit jaar, vooral omdat het voorjaar tot nu toe on-Spaans koud is, met veel regen en matig weer. Als ik uit het zwembad kom, lijk ik door het koude water wel genderneutraal..

Wel ben ik zo trots als een pauw op mijn geheel gerenoveerde helft van de garage. Alle verbouwingen en verbeteringen van de afgelopen 13 jaar aan ons huis hadden geleid tot een labyrint van bouwmaterialen, waar je sneller de weg in kwijt raakte dan in de soek van Marakesh. Er bleven alleen smalle paadjes over, waarover je behendig moest laveren om instortingsgevaar te voorkomen. Er is ooit op Discovery een serie geweest van een Duits broederduo Die Rudolphs. Ze hadden een sloopbedrijf en hallen vol met hoog opgestapelde auto-onderdelen die ze moeiteloos konden vinden. Mijn garage zag er hetzelfde uit. Alleen ik kon er niets meer vinden.

Ik gooi best moeilijk dingen weg. Schroefjes, boutjes, gereedschap, tapes, keukenschappen, gaskoppelingen, waterleidingen, kroonsteentjes, betonbewapening; ik wil het bewaren voor dat ene Eureka-moment. Dat zelden komt. Erger nog, de sporadische keer dat ik iets nodig had, kon ik het, ook door mijn Alzheimer Light, nergens vinden. Het roer moest om, ik heb ¾ weggedaan. Met kromme tenen en een melancholisch gemoed. Het werkt in Spanje als volgt; je zet de overbodige spullen buiten je hek aan de straat en wat er dan ’s avonds nog staat, gooi je weg in de container. Dit circulaire denken werkt prima, want zelden stond er ’s avonds nog iets verloren aan de straat.

Het resultaat is van een on-Frankse geordendheid en symmetrie. Zelfs Ibrahim heeft zijn eigen kast gekregen met het uitdrukkelijke verzoek alles daarin te proppen. Mijn schroefjes en boutjes zitten keurig gesorteerd in jampotjes, waarvan de deksels zijn vastgeschroefd onder een schap. Grote jampotjes met bouten achter, kleine jampotjes met schroeven voor. Marion moest zich hevig geemotioneerd aan een stellage vasthouden toen ik haar het resultaat liet zien. Diep ontroerd realiseerde ze zich dat ze na bijna 20 jaar in haar missie was geslaagd: ik ben bekeerd tot een punctuele detailneuker. Half goed is niet meer goed, mijn Spaanse Mañana Mañana is Deutsche Grundlichkeit geworden.

Met een voldaan gevoel liepen we gisteravond samen met onze vrienden door het dorp, waar het jaarlijkse Festa Petita volop aan de gang is. Elke lokale ambachtsman heeft een kraampje om zijn nostalgische (voedings)waar aan de man te brengen. La Trobada de Gegants (De parade van de Reuzen) was dit jaar extra feestelijk i.v.m. het 25-jarig bestaan van het Poppengilde uit ons dorp Macanet. Het zijn oude Middeleeuwse rituelen die dapper in stand worden gehouden, als tegenwicht in een wereld waar alles sneller en vluchtiger gaat. Iedereen neemt deel, maakt tijd voor een praatje, koopt wat rommel en drinkt een stevig glaasje.

Ik kan erg genieten van zulke kleinschaligheid en kneuterigheid. Het dorpse cultuurhuis is open, er hangt een foto-expositie van de bekende dorpsmensen, in het kerkje wordt een kaarsje opgestoken voor de afwezigen. Een pottenbakker maakt voor de kinderen een eenvoudige vaas of koffiemok, een vleugje penetrante lokale schapenkaas teistert je neusgaten en de worstenmaker deelt royaal plakjes bloedworst uit.

Nog twee korte weekjes apenrotsen en dan lonkt Zuid-Amerika, vol met cultuur en avontuur. Ik ben er klaar voor.

Nada

Ik was zojuist bezig mijn stukje bij te werken, over Messi en over Tunateca, een nieuw fantastisch restaurant in Barcelona dat alleen maar tonijn serveert. Maar het stukje was helemaal niks, nada. Ik struikelde als een pas geboren girafje over mijn eigen woorden. Ik zal jullie er niet mee lastig vallen.

Daarom vandaag alleen een videootje van Marianne Zwagerman over laagopgeleiden. Het kwam deze week voorbij en misschien heb je het gemist.

Laagopgeleid

Lentekriebels

Het is ondertussen al april en nog hebben we geen fatsoenlijk lenteweer gehad. Zelfs in Spanje hebben we meestal in maart al een paar daagjes op het strand vertoefd, maar nu is de warmte nog niet echt neergestreken. El Niňo is een fascinerend natuurverschijnsel, maar niet in mijn achtertuin s.v.p.

Gister vlogen we over de Pyreneeën met Ryanne Air en er ligt nog 2,5 meter sneeuw op twee uur rijden van ons huis. Ik zag Marion tevergeefs oogcontact proberen te maken, maar vijf rijen achter haar dook ik weg achter de Ipad. Ik ben al vier keer geweest dit jaar en je kunt op je 55e ook overdrijven met dat ski-gedoe. Over een week of zes moet ik met een rugzak door Peru en Bolivia en dat lijkt me best lastig met een kniebrace, nekband of schouder-mitella. Ik wil zon!

Tot mijn grote vreugde en verbazing had Ibrahim alle klussen perfect afgewerkt. De tuin was minutieus gemaaid, het zwembad was kraakhelder (pas 12˚C, brrr.) en mijn helft van de garage hagelwit geverfd. En dat zonder doorgebrande apparatuur of meegeverfde fitness-toestellen. Hij was er terecht supertrots op, want het is een unicum in onze 13-jarige klus carrière. Er is normaliter altijd wel iets wat kapot gaat, of zoals Amerikanen zeggen: Collateral Damage. ‘Dat vinden wij niet erg, dat vinden wij heel bijzonder’. Het is ondertussen onderdeel van onze Rosamar folklore.

Vandaag gaan we dan eindelijk aan de bak om Rosamar uit de winterslaap halen. Het antivries-doek kan nu pas van de kwetsbaarste planten af, de aardewerk potten worden gevuld met een half tuincentrum aan vrolijk plantjes en de hogedrukspuit maakt overuren om alles sauber und rein zu machen. Marion heeft uiteraard een strak plan en bijbehorend lijstje opgesteld, want deze week is onze enige kans om Rosamar zomerfähig te maken en klaar te stomen voor de AirBNB-invasie. We zijn als de dood voor slechte recensies op Tripadvisor, want dan valt ons businessmodel om…

Vorige week liep ik met Marion op vrijdagavond door een nagenoeg verlaten mega-Intratuin in Elst. Het leek wel of er een ophokplicht voor treurige ANWB-stelletjes was afgekondigd, want nergens zag ik Henk en Ingrid met drie bakjes viooltjes in een te grote winkelwagen rondstruinen. Het zal best een strop zijn voor de tuin-Ikea’s van Nld, want niemand wil in de tuin werken met striemende slagregen. Wat ik er zelf deed? We hadden tuinkussentjes voor Spanje nodig…. kussentjes.. ik weet het.. Soms word ik badend in het zweet wakker. In mijn nachtmerrie word ik door Marion met een kussen gesmoord. Aan de hemelpoort vraag ik aan Petrus of er daar ook zo veel kussens zijn…. Als hij dat ja knikkend toegeeft, vraag ik hem: ‘Wat is dan het verschil met de hel?

Dadelijk ga ik eindelijk weer eens een potje tennissen met vriendje Gerard. De winterstop duurde bijna drie maanden en per persoon drie kilo. Ik zal voorzichtig beginnen, anders stamp ik scheuren in zijn betonnen ondergrond. Natuurlijk blijft hij op zijn hoede, want hij heeft nog wat tegoed van mij, naar aanleiding van zijn “huis-verkoop”-grap. En wraak heeft altijd de zoete smaak van volrijpe aardbeien. Het jammere is dat hij onbedoeld een vooruitziende blik heeft gehad.

Ik overweeg namelijk om Rosamar te verkopen en de reden is eigenlijk een beetje een anti-climax. Vorig jaar ben ik begonnen met een nieuw bedrijf, De Groene Artisanen. En eerlijk is eerlijk, het kost altijd veel meer tijd en ook geld dan je vooraf inschat. We draaien best okay, hebben mooie locaties en dito klanten, maar ik wil eigenlijk wel wat harder doorgroeien. Om dan over een paar jaar de bekende strik eromheen te doen en definitief naar Spanje te vertrekken. Voor die snellere groei heb ik meer liquiditeit nodig en de huizenmarkt is in Spanje weer aardig aangetrokken. Ik heb te weinig tijd om veel van Rosamar gebruik te maken en ook Marion werkt zomers steeds vaker door.

Er is echter één probleem. Marion is nog niet helemaal op de hoogte van mijn voorgenomen besluit. Het kan best wel rauw op haar dak vallen. Dus ik ga nu snel tennissen en meld me straks weer op Rosamar. Misschien vliegen er wel honderden kussentjes door de lucht. Wordt vervolgd….

ALARMA!

Hèhè, het is eindelijk gebeurd. We hielden er al 13 jaar rekening mee, maar het kwam toch onverwacht. Op slimme wijze is er bij Rosamar ingebroken, ergens in de vier weken dat we er niet waren. Het klinkt misschien raar, maar er is ook iets van opluchting. Dan hebben we het maar gehad.

Er zijn niet veel huizen permanent bewoond om ons heen. Achter ons woont sinds twee jaar een gepensioneerd Frans echtpaar, die we na een korte kennismaking alleen nog vriendelijk groeten: “Ooievaar!”(au revoir). De man des huizes gaat altijd zijn tomatenplantjes schoffelen als Marion en haar vriendinnetjes in de namiddagzon ‘Oben Ohne’ een siësta doen. Hij doet zijn bijnaam Pierre Glûre eer aan. De rest van de buren komt soms in de weekenden of helemaal niet.

Omdat we in 2005 zijn begonnen met alleen maar weggegeven overblijvertjes als meubilair voldeed een minimale huisverzekering. Maar in de loop der jaren hebben wij de Ikea in Badalona veelvuldig geplŭnderd en er een volwaardig huis van gemaakt. Drie jaar geleden hebben we er een flink stuk aangebouwd, de Royal Suite, zodat we ook een beetje privacy hebben in drukke tijden. Wij happy en ook de caravaan van terugkerende vrienden en familie blij. Ik heb toen overwogen om een alarminstallatie aan te leggen, want het dievengilde is tegenwoordig vaker actief in de niet-toeristische gebieden. Maar je raadt het al, behalve mooie voornemens hangt er één nep-camera en één live-camera, waarvan de app op mijn telefoon het na twee jaar nog steeds niet doet… Alarma nada. Onder Marion’s kant van het bed ligt een honkbalknuppel met Barcelona-logo en in het nachtkastje een spuitbusje Pepperspray. That’s all.

Toen we vorige week zaterdag aankwamen, viel me eerst niets op. Pas toen ik naar de achterkamer liep, vroeg ik me af waarom we de boel zo slordig hadden achtergelaten. Niet op z’n Marion’s zal ik maar zeggen. Toen pas viel het kwartje, want het rolluik en de schuifpui stonden half open. Alle laatjes en kledingkasten waren doorzocht en op het bed lagen allerlei lege brillenhoezen symmetrisch naast elkaar. Ik ben niet vaak complimenteus, maar ik wil de inbraakheren oprecht bedanken. Wat een mooie, nette klus! Geen puinhoop, geen rommel, geen sporen. Chapeau! En dan al die moeite voor 6 zonnebrillen en een oud MP-3 spelertje. En onze trouwringen! Van goedkoop zilver en bij elkaar €12,= gekost. Slechts één dag gedragen. Als nieuw!

Wat natuurlijk volgt, is een heel pandemonium aan acties: in het dorp even de politie opgezocht, die meteen meeging, volgende dag recherche voor sporen, daarna aangifte doen en mannetje laten komen om deur en rolluik te repareren. Schijnbaar is er een professionele bende aan de gang, die van dorp naar dorp trekt en de jatters zijn alleen maar snel op zoek naar sieraden, geld en kleine waardevolle dingen. De laptop en de TV in onze slaapkamer hebben ze gewoon laten staan. En de rest van het huis durfden ze niet aan in verband met de camera’s en evt. alarm. HAHAHA! Die komen niet meer langs bij Rosamar. Veel te magere opbrengst.

En nu? Het alarm gaat er nu wel komen, maar verder verandert er niet zo veel. Voel me niet onveilig in huis, heb er ook geen last van dat ze in mijn slaapkamer hebben rondgesnuffeld. Marion ook niet, maar die is niet bang uitgevallen. Gelukkig maar, want ze is hele zomers grotendeels alleen. En nu Ibrahim weer terug is van drie maanden fruit plukken in Andalusië zal er ook doordeweeks meer reuring rondom Rosamar zijn. Nog geen idee hoe ik hem de werking van het alarm ga uitleggen…

Omdat het jatten van andermans spullen zo ver van mijn waardes afstaat, vraag ik me altijd af wat voor type mensen dat doen. Krijg je geen scrupules als je dingen meeneemt waarvan je kan inschatten dat iemand er ontzettend aan gehecht is? Wat heb je mee gekregen in je jeugd van je ouders? Wanneer ben je voor het eerst die lijn overgestapt? Je eerste diefstal. Een pak melk? En de volgende keer? Twee? En daarna was alles een makkie?

Zo’n inbraak is vervelend, maar meer ook niet. Kwestie van helaas pindakaas. Er zijn mensen om ons heen ziek, die zich graag druk zouden maken om een paar zonnebrillen. Dus: Praede diem!