112

Te laat. Deze keer express. Geen writer’s block of lusteloze vakantiepassiviteit. Ik ben gewoon teleurgesteld. Eigenlijk boos, maar dat klinkt zo hard. Op jullie, mijn lees-‘vrienden’. Wat hebben jullie mij een les nederigheid bijgebracht.

Al drie jaar val ik jullie lastig met mijn hersenspinsels. Uit de losse pols, geen vast onderwerp. Het enige zekere is +/- 700 woorden en zondagmorgen vroeg. En één keer per jaar een vrije zondag. Jullie schamperen altijd over mijn werkethos, maar ik werk gewoon 51 weken per jaar. Geen baas die me daartoe verplicht, maar mijn verantwoordelijksgevoel naar jullie zorgt voor deze Oostduitse discipline. Ik wilde jullie altijd belonen voor de oprechte trouw. Maar ik heb in een schijnwereld geleefd.

Vorig week had ik mijn jaarlijkse Columnisten-ATV. Kwam eerlijk gezegd op het juiste moment, want mijn hoofd zit vol met treurige kronkels. Marion vroeg of ze me een keer mocht vervangen. Als gastschrijfster. Ik had natuurlijk wel een vaag vermoeden wat ze in haar schild voerde. Als je zo vaak, ongevraagd, geëxposeerd wordt als de lastige eega, ben je dat weleens zat. Wil je weleens jouw kant van de medaille laten zien. En eerlijk is eerlijk, dat is haar goed gelukt. Geen woord gelogen. En Oh oh, wat was het herkenbaar. Wat een medeleven, wat een reacties, wat een steunbetuigingen.

Weet je wat jullie zijn? Farizeëers! Heulers! Draaikonten! Slapjanussen! Olympische ringcoaches. Ik ben nog nooit boven de 100 likes gekomen op mijn website. Ik kan gelukkig niet zien wie er reageert, maar kijk natuurlijk zondagavond altijd even hoe ik heb gescoord. Soort van kijkcijfers. Kan er soms knap chagrijnig van worden, als het tegenvalt. Leg de schuld dan altijd bij mezelf. Sluimerende onzekerheid. Mijn verhaaltje van twee weken geleden over die obese tapirs was een historisch dieptepunt. Slechts 21 fucking likes. Onbegrijpelijk. Briljant verhaal. Goed gedocumenteerd met feiten en cijfers. Slimme bruggetjes tussen alineas. Hogeschool columnisten-werk. Okay, best wel een flutonderwerp. Idee een 4, uitvoering een 9.

Marion had vorige week 112 likes. 112! ALL TIME RECORD. Ik zit 3 jaar de ballen uit mijn broek te schrijven en de eerste de beste gastschrijfster verplettert me. Ik dacht dat jullie mijn vrienden waren geworden. Een beetje van me waren gaan houden. Dat jullie likes en comments gemeend waren. Ik ben nog harder van die rekstok afgeflikkerd dan Epke Zonder Land. Jullie zijn allemaal Maurits Hendriks-en. In de rug aangevallen. Zonder met de ogen te knipperen. Ik moet vol aan de anti-depressiva om deze 3 verloren jaren een plek te kunnen geven. Emmers GT’s om het verleden te begraven. Met terugwerkende kracht alle trots in mijn leven verdampt.

Ik had vandaag een lekker positief verhaal willen schrijven over deze vakantie. Hoe lekker het is om met mijn eigen Saskia Noort, twee dochters en vriendjes te genieten van ons waanzinnig fijne huis in het fantastische Spanje. Met vriendje Gerard de godsganselijke dag bootje varen over een spiegelgladde zee. Kayakken in eindeloze grotten langs de adembenemende Costa Brava. Fantastische lunches met dito topwijnen met vriendje Robert en dochter. De feesten van de wijk Gracia in Barcelona beleven tot diep in de nacht. Vergeet het maar, ik begin er niet over.

Misschien ben ik volgende week over mijn dip heen. Herrezen als een Phoenix uit de as. Glorieuze rentree als briljante columnist. Vol zelfvertrouwen, zonder spatje twijfel. Kijk ook even goed naar de foto. Naar de groeven in mijn gezicht, de wallen onder mijn ogen en de vaalbleke huidskleur. Zo ziet loutering eruit. En ja, Marion staat er niet op. Die heeft haar Moment of Glory al gehad..

image

Best wel vermoeiend

Voor alle vroege volgers van Frank zijn column:
Frank heeft vakantie en dat had hij best nodig. Dus maak ik er deze zondag dankbaar gebruik van om eens een stukje te schrijven. Een klein inkijkje in het dagelijks leven van zijn thuisfront.

Het beeld dat hij van zichzelf schept in zijn columns, is niet altijd representatief. Om eerlijk te zijn, het leven kan soms best vermoeiend zijn naast de ‘persoonlijkheid’ Frank. Het aantal synoniemen voor het woord ‘vermoeiend’ in de Dikke van Daele zegt het eigenlijk al: uitputtend, afmattend, moemakend, slopend, vervelend, hard, drukkend en slopend..

Naast de altijd leuke, goedlachse, gezellige, loyale, vriendelijke, sociale, empathische, hardwerkende, kindvriendelijke, geduldige, gastvrije, begrijpende, adviserende, loyale, op-en neer reizende en gulle Frank, bestaat er ook nog een andere variant..

Want deze ‘ideale schoonzoon’ heeft ook wat verborgen gebreken:
Hij is nooit iets kwijt, knoeit nooit, vergeet nooit wat, rookt nooit ‘stiekem’, sloopt nooit iets, is nooit knorrig, weet het nooit beter, is altijd de rust zelf tijdens voetbalwedstrijden, verliest nooit een mobiel, duldt makkelijk tegenspraak, zorgt altijd goed voor eigen lijf en leden, ontploft nooit, doet nooit bijdehand, is nooit kort door de bocht, is nooit lomp en tenslotte: hij vloekt nooit..

Vloeken.
Het vloeken (zijn ook mooie synoniemen voor: verwensen, fulmineren, razen, briesen, foeteren, tekeergaan, tieren, razen en schimpen), is toch wel een dingetje geweest waar ik erg aan heb moeten wennen. Ik kende Frank al 5 jaar als collega, maar hij maakte in die tijd niet echt indruk op mij. Ik had dus ook geen oog voor zijn (toen al) onhebbelijkheden. Pas na enige tijd samen, besefte ik dat ik een hele beste ‘Mastervloeker’ had gescoord. Met grote regelmaat had Frank last van ’aanvallen’. Inmiddels lachen we hem gewoon uit, halen onze schouders op of denken we ‘krijg de hik met je aanval’. Al heeft hij met de jaren wel een beetje geleerd tot 10 te tellen..

In het verlengde hiervan, iemand wel eens een autoritje gemaakt met Frank? Is heel ontspannend, NOT.. Iedere twee minuten wordt er wel iets in de Duitse hoerensloep geroepen over, voor maar soms ook door een open raam naar medeweggebruikers.
Daar zou je zelf toch ook moe van worden..

Energieverbruik.
Na een ‘goed’ gevulde werkweek van maar liefst 2 – 3 werkdagen blijft er natuurlijk heel veel tijd over om allerlei andere (met name) sociale zaken te ondernemen. Een paar maanden geleden ben ik gestopt om aan al deze sociale activiteiten deel te nemen. Het tempo en de intensiteit is nl. voor iemand met een ‘normale’ werkweek niet (meer) vol te houden. Het heeft even geduurd, maar inmiddels begrijpt ook Frank, dat andermans vrije tijd niet altijd ingevuld hoeft te worden met (door hem bedachte) dingen.
Natuurlijk is bij hem de energie ook wel eens verbruikt na een echte werkdag, het potje ‘leuk’ is dan meestal op bij thuiskomst. Vanaf zo’n moment zit Frank vastgeplakt aan zijn Ipad en telefoon, hangt op de bank en zapt (uiteraard voetbal). Standaard hoor ik op een dergelijk avond vanaf boven heel ‘subtiel’ de chips-la opengaan. Inmiddels weet ik dat die zogenaamde ‘zoutbehoefte”, een mooi excuus is om gedachteloos handen vol met chips naar binnen te stouwen..

Sociaal dier.
De drang om altijd en eeuwig vooral zo veel mogelijk mensen om zich heen te verzamelen is erg dominant. Ons huis in Spanje faciliteert hier goed voor. Hier komen een hele boel mooie eigenschappen van Frank bij elkaar. Met als gevolg: Het liefst 365 dagen per jaar volk over de vloer. ALTIJD en IEDEREEN!
Een paar jaar geleden is deze gastvrijheid in de zomerperiode zo uit de hand gelopen, dat ik een ticket terug naar Duitsland heb geboekt en Frank een fijne week heb toegewenst met al zijn gasten. Wat was het heerlijk en rustig toeven in Duitsland..

Om toch aan onze eigen rust te komen hebben we inmiddels e.e.a. aangepast in onze jaarlijkse planning. Wees niet bezorgd, de gezellige weekenden met bezoekjes van deze of gene gaan gewoon door, maar ik heb wel een stokje voor het begrip ‘ALTIJD’ gestoken! Ieder jaar blokken we een aantal weekenden/weken in onze Rosamar-planning met NIETS en NIEMAND. Lijkt me duidelijk toch. Godzijdank hebben we inmiddels ook een ‘stukje’ in Spanje aangebouwd, onze eigen Royal Suite, heerlijk privé..

Zo kan ik nog wel even doorgaan, helaas mag ik maar 700 woorden gebruiken.
Dus lieve mensen, mocht je toevallig denken, ik heb ook nog wel een treffend voorbeeld, ik daag iedereen uit om het hier te melden. En voor de ‘angsthazen’ onder ons, Frank heeft vandaag een verbod om te reageren.

En ondanks al het bovenstaande ben ik heel dankbaar dat ik – ondanks dat het soms best wel vermoeiend is – een prachtig leven heb, met de allerliefste vent op de wereld!

Marion

image

Down under

Lang, heel lang geleden heb ik bijna 2 jaar in Australie gewoond. Nu deze week mijn favorite uncle Nick en zijn vrouw Joy bij ons in Spanje logeren, komen er weer verborgen herinneringen los. Sweet memory lane.

Eind jaren ’80 was Australia op mijn vakgebied een achterhaalde Engelse kolonie. Terwijl het land over de mooiste groentes, prachtigste fruitsoorten en sappigste steaks beschikte, kookte ze als op een Engelse kostschool. Met mijn hotelo-achtergrond maakte ik razendsnel carriere. Op mijn 2e dag Down Under was ik ambulant kelner en op dag 4 al Restaurant Manager in een 5 sterrren hotel in Canberra. Het kostte weinig moeite om boven het maaiveld uit te komen. Gelukkig draaide ik ook regelmatig dezelfde shift als resident manager Cheryl. Integreren kan ook heel snel gaan..

Na een paar maanden werd ik benaderd om het Franse restaurant Piaf te gaan runnen, waar een talentvolle Zwitserse chef de ballen uit zijn broek stond te koken. We werden maatjes, huurden samen een appartement en waren 12 uur per dag (lunch en diner) bezig om de Aussies te laten genieten van de Europese Gastronomie. Dat viel niet mee, want als we bij de gegrilde krabbepootjes een lauwe waterbowl met een schijfje citroen erbij zetten om je handen schoon te maken, was het bakje meestal leeg als ik aan tafel kwam. Gewoon opgedronken…. Het gebeurde ook regelmatig dat gasten brandwonden opliepen aan tafel. Als je namelijk de slakkentang niet gebruikt om de schelp te klemmen, maar gebruikt om het huisje open te breken, dan springt er weleens een klodder gloeiend hete kruidenboter op je neus. Of wang. Of voorhoofd.

Wat we ook probeerden, Chef Marc raakte met de dag gefrustreerder. Een supermooie Chateaubriand met 5 groentes en 2 verse handgeklopte sausen werd gewoon met een BourbonCoke weggespoeld. De artisjokken met alioli-mousse gingen terug naar de keuken, met als opmerking: ‘We don’t eat fucking plants.’ De heldere paddenstoelenbouillon met een hoedje van bladerdeeg veroorzaken chaos aan tafel, als je er met de lepel boven op slaat…. Marc gooide het bijlte erbij neer, ging terug naar la Suisse en ik trok in bij Uncle Nick en Aunt Joy. Ik ging ook met Nick werken bij zijn cateringbedrijf op het AIS: the Australian Institute of Sports; een soort Papendal factor 10, waar alle Olympic sporters woonden en trainden.

Ik heb met hem de leukste werktijd gehad en veel van hem geleerd. Als er iemand relaxed was en het “no worries mate” volledig naleefde, was het Nick. Basketball-wedstrijden van 10.000 man, rugby voor 50.000 Aussies, optredens van Stevie Wonder, Eurythmics, Cliff Richard, Icehouse etc. etc. We hebben het allemaal gecaterd! Ook diners voor 2000 man kwamen regelmatig voor. Nick stond dan achter de schermen al het keukenpersoneel aan te sturen, terwijl ik op een trapje met een fluitje midden in de zaal de bediening stond te dirigeren. Ik kan nu nog zonder problemen een Boeing laten landen midden in een restaurant.

Maar wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. We trokken al snel de conclusie dat de 8 megagrote ijsblokjes machines van Coca Cola in het binnenstadion 6 vd 7 dagen ongebruikt bleven. En dus bouwden we op een electrische kar een vernuftige constructie. Zodat we in 45 minuten alle machines leeg konden scheppen en 120 zakken ijs van 2 kilo in onze gekoelde aanhanger hadden liggen. Die we daarna in een uurtje bij verschillende tankstations verkochten à $0,80 per stuk. Op weg naar het avondeten van Joy verdeelden we de poet. Een leuke bijverdienste van $300 p.p.p.w. Ik weet niet zeker of we de Australische Blauwe Enveloppen Brigade goed hebben geinformeerd…..

Met de 2 puberzoons Michael en Philip van Nick en Joy heb ik een paar mooie trips gemaakt. Naar een verre achteroom in Queensland, op een landgoed half zo groot als de provincie Utrecht. Vanaf het eerste hek tot aan het huis nog een half uur kangaroos en emus ontwijken. Meteen een lekker schaap mogen uitkiezen welke ter plekke werd ‘kaltgestellt’, waarna we in 1 week het hele beest hebben opgepeuzeld, tot en met de onderpoten toe. ’s Nachts op jacht geweest met professionele kangaroohunters, omdat kangaroos daar echt een plaag zijn. Maar na deze Killing Fields ervaring konden mijn jachtambities de prullebak in. Ik kan en wil niet schieten op iets wat beweegt. Behalve met mijn mond.

Het Down Under-cirkeltje komt deze week mooi rond. De generatie van mijn vader en Nick is langzaam aan het wegvallen. Elk bezoek heeft dan een diepere lading. Nick heeft mij geleerd dat ondernemen niet ten koste van anderen hoeft te gaan. En dat je wel lol moet hebben in wat je doet. En Joy zorgde er altijd voor dat mannen zoals Nick in de rug gedekt zijn. Komt mij bekend voor haha!

image

image

Blanco

Talloze malen is Marion deze week gevraagd of het wel haalbaar was. Ik denk serieus dat er weddenschappen op afgesloten zijn. En eerlijk is eerlijk, ik had er zelf ook niet veel vertrouwen in; mijn hagelnieuwe broek wit houden op de bruiloft van neef Bart.

Zo vaak hebben wij geen bruiloften meer. Ook de 2e ronde is bij veel stellen al beklonken met een intiem feestje in kleine kring. Dat laatste is logsich, want het dunt meestal aardig uit, zo’n scheiding. Daarom waren we zo blij dat neef Bart met zijn Isabel ging trouwen. Een romantische, Andalusische bruiloft met als dresscode wit. Daar is mijn familie wel voor te porren, dus met een man of 20 geven we acte de presence, om de Hollandse roots te vertegenwoordigen tussen 130 locals. Een super de luxe tapas-menu, waanzinnig elegante mensen, heerlijke muziek en als afsluiting uit ons dak in een loungeclub op het strand.. De laatste GinTonics zijn nog onderweg van de slokdarm naar de maag…

Vorig week, tijdens mijn healingweekend in Duitsland, ben ik naar Olaf’s Only for Men gereden om de garderobe compleet te krijgen. Hij was goed geinstrueerd door Marion, die tandenknarsend moest accepteren dat de aankopen zonder haar scherpe selectie-oog gingen plaatsvinden. 25 minuten later stond ik alweer buiten met een garderobe die perfect geschikt is voor deze Spaanse Boda. Ook geschikt als Richard Bucket van Keeping Up Appearances…. Maar het is alsof je Bokito een witte smoking aantrekt, 5 kilo bananen en 3 kratten kiwis geeft en dan eist: niet knoeien! As ik sta te koken, komen er al vlekken op mijn mooiste blouse als ik alleen al naar de truffelolie kijk. Springen tomaten spontaan uit hun vel om mijn broek te besprenkelen. Zitten er meteen schilfers oesters in mijn haar als ik er een paar openkraak.

Ik heb hier een paar weken geleden al eens de loftrompet opgestoken over Andalusia, haar levenslust en passie. Dat alles kwam samen op de bruiloft van Bart en Isabel. Op een rots, hoog boven de stranden, hebben ze elkaar het ja-woord gegeven. De ceremonie, de speeches, de emoties, alles klopte. Later in de middag zijn we afgedaald naar een loungeclub, waar een mix van traditionele Zuid-Spaanse muziek en moderne hits werden gedraaid. Iedereen, jong en oud, op de dansvloer. Heerlijk gedanst en volgens mij deze keer in mijn gebruikelijke lompheid niemand een blauw luik of dikke lip geslagen.

Iedereen was ervan overtuigd dat de eerste vlek er voor de ceremonie al op zou komen. Maar het is 13 uur goed gegaan! Nieuw PR. Ben wel drie keer zeiknat geworden. Door met kleren en al in zee te duiken. Net zoals bijna iedereen, inclusief het bruidspaar en Marion. Moet je in NL eens mee aankomen, met 4 mannen de bruid vastpakken, trappen aftillen en met trouwjurk en al in zee kieperen. Onder luid gejucih van alle gasten. Isabel bleef even lekker dobberen en ging daarna in volle vaart en drijfnat terug naar de dansvoer voor een rondje autenthiek flamengo-dansen. Daar word ik echt heel vrolijk van. VIVIR!

Terwijl Marion nog diep in coma ligt, kijk ik uit over het lelijke gedeelte van Torremolinos. Zelfs de zwaluwen, scherend tussen de betonnen woonkolossen, zien er uit als vleermuizen. We hebben via airBNB een grappig en perfect appartement gehuurd, voor een schappelijke prijs. Als je dat afzet tegen Hostal LaPalmera waar Marloes met neef Jibbe vertoeft, besef je dat de wereld razendsnel verandert. Geen WiFi daar, nauwelijks warm water en een aftandse kamer met Duits jaren ’70 meubilair.
Zelfde prijs als de airBNB, 20% van de ruimte en het comfort. Dan kun je wel zeuren over oneerlijke concurrentie, net zoals bij Ubertaxi. Maar dan word je net als de uitgestorven Dodo: te lui om je vleugels door te blijven ontwikkelen en dan bij de eerste beste verandering meteen opgevreten.

Ik zie nu pas dat mijn rechter ringteen (hebben ze daar een naam voor?) vervaarlijk paars-zwart is en behoorlijk gezwollen. Straks tijdens de lunch eens even rondvragen of iemand weet waarom. Zou ik toch ergens een slachtoffer gemaakt hebben?

Ps. GinTonic vlekt niet haha!

image

Mamsie weekend

We hadden het vorig jaar afgesproken en ongelooflijk, het is nog gelukt ook. Ik ben weer lekker een weekend alleen met mijn moeder op stap.

Afgepeigerd ging ik weer eens op pad en kan alleen mijzelf de schuld geven. Donderdagmorgen om 2 uur bracht ik Marion met haar moeder naar Schiphol voor hun eigen Mamsie-10 daagse in Griekenland. Zelf vloog ik 3 uur later naar Luton met vriendje Roy. Om in de buurt van Oxford een wederom legendarische uitvinding proberen te slijten bij een jolly good English Firm. Ook nog tijd gemaakt voor een sightseeing door historisch Oxford. Het hele stadje ademt eruditie en historie uit. Het moet een euforisch gevoel geven om daar te mogen studeren. Op hetzelfde moment sijpelden er appjes binnen van dolgelukkige Nederlandse geslaagden. Toeval bestaat niet.

De terugvlucht vanaf het chaotische en stinkende Luton Airport was natuurlijk vertraagd en het ritje naar die Heimat werd door het noodweer een aqua-planing challenge. Na het 2e nachtje van 3 uur slaap was het op Weeze Flugplatz een ochtend-drukte van jewelste. Snel Mamsie afzetten en de auto goedkoop parkeren op Verweggistan pakte verkeerd uit. Ik kon met geen mogelijkheid mijn telefoon in de auto vinden. Hollend naar de vertrekhal in de hoop dat mijn moeder het ding alvast had meegenomen. Om daarna, door de stromende regen, terug naar de sloep te ‘sprinten’ om nog eens te zoeken. De klok tikte weg, de vlucht stond op het punt om te vertrekken. Uiteindelijk zonder telefoon, rijbewijs, Creditcards en bankpasjes ( in zo’n handig telefoonhoesje….) door de douane gesjeest.

Natuurlijk zat ik weer naast Helmuth en Andrea, die handjeknuffelend alvast genoten van een weekje Calella de los Alemanes. Mijn moeder was, vermoed ik, blij dat ze op rij 28F zat, ver weg van mijn 6c. Ze was stomverbaasd dat ik niet vloekend en tierend was geëxplodeerd om het telefoon-incidentje. Ze hield er, uit een rijke ervaring puttend, rekening mee dat dat alsnog ging gebeuren… Ik was er gewoon te moe voor. Half mailend en slapend de vlucht doorgebracht. En dan gebeurt vanaf de landing in Girona al jaren hetzelfde. Ik ben thuis. Alles valt van me af. Lopend de auto ophalen omdat mijn Spanse mobiel leeg is? Niet erg. Spaanse bankpas die het niet doet? Who cares. Ibrahim die vergeten is het zwembad en tuin bij te houden? Jammer.

Gister en vandaag spelen wij toeristje in Catalunya. Een magisch bezoek gebracht aan Montserrat, de indrukwekkende abdij met de zwarte Madonna. Ik heb haar even mogen aanraken en om raad gevraagd. Ze fluisterde dat het tempo wel wat om laag mocht…. Dat had ik zelf ook wel kunnen verzinnen. Ik heb haar ook gesmeekt wat extra compassie te schenken aan al mijn dierbaren die de laatste tijd met hun gezondheid tobben. Fluisterend heeft ze me dat toegezegd. Dan komt het goed, want mijn moeder heeft ruim 53 jaar geleden op Montserrat aan haar gevraagd om een gezonde zoon. Waarvan akte.

Het maakt niet uit hoeveel jaloersmakende fotos door Marion worden geappt vanaf een idylisch Karpatos. Wij toeren relaxed door prachtig glooiende landschappen, met uitgestrekte graanvelden en eindeloze wijngebieden. De TomTom uit 2006 herkent geen enkele weg, dus heeft mijn moeder een oude, achterhaalde landkaart op schoot. Net als vroeger, toen mijn vader nog een badstoffen blauwe vakantiepet droeg en de auto bestuurde met zeemleren halve handschoenen. We praten honderuit en rakelen alle reisanecdotes op. Over gammele vouwcaravans en Zweedse muggenaanvallen. Over stinkende plees, vlak naast onze tent aan het Balaton-meer in Hongarije. Boze Spanjaarden halen ons toeterend in, maar wij hebben geen haast en slurpen alle ansichtkaartbeelden in ons op. Life is good.

Vannacht hebben wij in Tortosa in de prachtige Middeleeuwse parador gegeten en geslapen. En nu, gezellig naast mijn moeder in bed, tik ik dit verslagje. Hoe mooi is dat? Alle vermoeidheid is als sneeuw voor de zon verdwenen. Nu maar hopen dat ik geen recidive-gedrag ga vertonen. Of zou ik echt een Catalaanse ezel zijn?

image

Hondenleven

Je hebt drie soorten mensen: hondenliefhebbers, catlovers en zombies. Die laatsten houden niet van huisdieren, hebben smetvrees, strijken hun beddengoed en doen hun schoenen uit in de gang om de vloer niet vies te maken. De allerergsten laten ook de beschermfolie op het nieuwe bankstel zitten…. Kun je zomaar een TV-programma over maken.

Gisteravond, tijdens een lekker diner bij Gisella en Eric, keek ik regelmatig in de droevige ogen van een zieke hond. Joppie, zo heet de lobbes, had een nonnenkap om zijn nek om te voorkomen dat hij de hechtingen op zijn kop openkrabde. Telkens probeerde hij zich tussen mijn stoel en de muur te wringen om zijn mand te bereiken. Best lastig met zo’n lampenkap op je knar, die je normaal niet draagt. Hij keek me dan niet begrijpend aan. De vertwijfelde en treurige blik van een eenzame oude man in het bejaardentehuis met een volle luier. Het liefst was ik samen met Joppie in zijn mand gekropen. Dierenleed raakt veel mensen harder dan de actuele hongersnood in Afrika. Mij soms ook.

Ik ben opgegroeid met honden. Sommigen hadden een bewakende taak, zoals op de Goffert. Onze Rottweilers Arak en Borak waren geen fijnbesnaarde schoothondjes, zal ik maar zeggen. In die tijd kon een kok in Nijmegen bewijzen dat hij bij ons werkte door zijn litteken te laten zien. Ze hadden allemaal Borak hompen vlees gegeven en dachten dan vriendjes te zijn geworden. Borak at altijd eerst de buit op en viel je dan alsnog aan, omdat je in zijn buitenren stond. Zelf heb ik ook een behoorlijk jaap in mijn nek van de lieverd gekregen. In mijn puberale naïeviteit wilde ik zijn waakzaamheid testen. Ik klom zachtjes door het vooraf opengezette raam naar binnen, maar was meteen de pisang. Met een reuzensprong greep Borak mij vol in mijn nek. Vlak voor de 2e sprong kreeg hij kreeg pas in de gaten dat ik het was… Borak was trouwens mijn enige bondgenoot in de felle ruzies met 3 zussen, die altijd samenspanden. Op mijn bevel ‘Wat zegt ie dan?’ ging hij fel en agressief grommend voor ze staan. Einde ruzie.

Vele jaren later nam ik op een zeer onhandig moment een Engelse bulldog over. Anne-Roos was dezelfde week geboren en we woonden 4 hoog zonder lift… ‘Kennissen’ moesten van Muts af, want hij was een beetje onstuimig. Het bleek al ras een zware psychopaat te zijn, die eigenlijk gemuilkorfd in een gesloten inrichting moest verblijven. Trappenlopen mocht de hobbelzak niet, dus ik was een half uur bezig om Anne-Roos, de kinderwagen en de hond alle trappen af te krijgen voor een wandelingetje. Maar als het regende, ging Muts meteen onder het entrée-dakje liggen. Was ik nog een half uur kwijt om de hele caravaan weer naar boven te krijgen.

Na een jaar vol incidenten waar een boek mee te vullen is, waren we het zat. Met tranen in ons ogen reden wij naar Oss om Muts achter te laten bij een enthousiast gezin, die boxers gewend waren. Tien minuten na het eerste kopje koffie maakte ik vol zelfvertrouwen zijn riem los. Ineens bewoog rechts in de hoek van de piepkleine huiskamer iets in een kooi op een bijzettafeltje. Ik dook op Muts om hem tegen te houden, maar was een fractie te laat. Via de glazen salontafel sprong hij op de leuning van de bloemetjesbank en zette hij af voor een reuzensprong. Hij landde boven op de kooi, die uit elkaar klapte en een ielige geel parkietje bevrijdde die door de kamer begon te fladderen. Na 5 rondjes in Speedy Gonzalez vaart had ik Muts te pakken. Overal lagen veren en het versplinterde beschermglas van de kooi. Alle kopjes waren kapot en de vrouw des huizes stond doodsbang door de gangdeur de huiskamer in te kijken. Vijf minuten later reden we Oss uit, met een gezellig snurkende Muts op de achterbank. Pas bij de 3e poging waren we van hem af. Hij heeft daar nog 10 jaar een prachtig leven gehad. Dat echtpaar verdient de Martin Gaus Award.

Ook met Gogo, Marion’s hond, had ik een haat-liefde verhouding. Hij was net gewend om alle aandacht voor zichzelf te hebben, toen ik zijn hondenleven binnen denderde. Als ik ’s morgens een kopje thee beneden ging halen voor mijn hunnybunny, mocht hij de trap op rennen naar het vrouwtje. Als ik dan boven kwam met de thee, lag hij languit en prinsheerlijk op zijn rug aan mijn kant. Fel grommend verzette hij zich tegen elke poging om dicht bij ‘ zijn’ Marion te komen. Aangezien ik toendertijd ’s morgens nogal actief was, delfde deze Pyrenese herdershond uiteindelijk het onderspit, maar gemakkelijk ging het niet. Gogo ligt al 10 jaar heerlijk begraven in ons Duitse tuin, maar in die hoek groeit niks.

Ik wil dolgraag weer een hond, maar ons zigeunerachtige leven maakt het lastig. Het is me nog niet gelukt om Marion te overtuigen dat meestal hart boven hoofd gaat. Zij wil ook niets liever, maar is wat realistischer en minder impulsief. Misschien kunnen we iets organiseren waarbij het beest zes zomermaanden per jaar in Spanje is en de andere 6 wintermaanden in NL/DLD. In Spanje hebben we dan al een perfecte back-up, want mijn vriendje Robert is zo gek met honden, dat hij zelfs vrijwilliger is bij Perros Perdidos por Mentirosos.

In Nederland moeten we dan eens per 2 weken op zoek naar een gastgezin. Hij zal gegarandeerd goed luisteren, niet grommen, nooit aanvallen, geen psychopatische trekjes hebben of eenkennig zijn. Omgeving Nijmegen heeft de voorkeur. Wie o Wie????? PS: we hebben een huis in Spanje….. voor de tegenprestatie…

image

Eendjes voeren

Opluchting. Dochter Marloes is door de selectie gekomen. Ze mag in september beginnen aan de lerarenopleiding Geschiedenis van de Hogeschool Arnhem Nijmegen. Het tussenjaar heeft een duidelijke studiekeuze opgeleverd. Mission completed.

Met twee dochters aan een vervolgstudie, is een terugblik op mijn eigen ‘studie-carriere’ onvermijdelijk. Hoewel, van carriere is nooit sprake geweest. Ik heb het HAVO-ritme gewoon voortgezet op de Middelbare Hotelschool. Een gemakzuchtige keuze. Ik was aangenomen op de School voor Journalistiek in Utrecht, omdat taal wel mijn ding was, zeg maar. En ik had een peetoom die een vermaard redacteur was, bij het Parool. Maar een armoedig studentenleven met 4x per week spaghetti+ketchup, geen eigen auto meer rijden en doucheruimte delen leek mij een nachtmerrie. Te laat voor de Hogere Hotelschool in Den Haag of Maastricht en een HAVO-eindlijst met allemaal zesjes. Er bleef niet veel over en Wageningen was prima berijdbaar.

Op dag 1 heb ik samen met vriendje Michiel cafe het Poorthuis bezocht. We zijn er daarna, 4 jaar lang doordeweeks, niet meer weggeweest. Tussendoor af en toe een lesje gevolgd, maar alleen als het niet anders kon. Op maandagochtend, tijdens het 1e tussenuur, begonnen we de schoolweek met twee bellen Franse Cognac. Om te vieren dat we het weekend hadden overleefd. Want het vele beunen leverde genoeg op om elke weekendnacht af te sluiten bij de Ambassadeur in Nijmegen. Of bij Cafe Life aan de Bloemerstraat, met meer kogelgaten in het plafond dan glazen achter de bar. Het is zeer aannemlijk dat ik die 4 jaar doorlopend een (te) hoog alcoholpromillage heb gehad.

De diversiteit op school was enorm. De klasgenoten kwamen uit alle streken van het land, afstammend van notoire horecageslachten of zonen van maïsboeren uit Groningen. Maar 1 ding hadden we allemaal gemeen: een onverzadigbare dorst. Dat werd in de early 80’s nog geen comazuipen genoemd, maar zat er wel verdacht dicht tegenaan. Er waren legendarische klasweekenden op de Eemhof, toen nog een vakantiepark van Sporthuis Centrum. Gezinnen met kinderen, op zoek naar rust en ontspanning, kregen snel een ander huisje toegewezen. Als wij met 20 man in badpak met badmuts het subtropische zwemparadijs bestormden, werden peuters snel uit het water getrokken. Ook de eenden van het park mochten meeprofitereren van het bacchanaal. Zij krijgen een lekkernij; Broodkorsten gedrenkt in de alcoholresten van de vorige avond. Ze draaiden dan uren rondjes in de vijver, landden net verkeerd op het gras of vielen om tijdens het waggelen. Marianne Thieme van de Partij van de Dieren zat toen gelukkig niet bij ons op school.

In een vloek en een zucht waren de 4 jaar voorbij, waaronder het stagejaar. Ik heb de kans, om tussendoor naar de Hogere Hotelschool in Den Haag te gaan, laten schieten en wilde zo snel mogelijk weg naar het buitenland. De drie auto’s die ik aan gort had gereden, getuigden van een treurige mentaliteit t.o.v. alcohol in het verkeer. Godzijdank alleen maar blikschade…. Terecht is het tegenwoordig onacceptabel en de pakkans een stuk groter. Binnenkort is er een reunie die ik graag bij zou willen wonen. 30 jaar na dato….Maar hetzelfde weekend verwachten 5 Madrid-fans uit Malaga van mij een onvergetelijk vrijgezellenweekend in Amsterdam. Met een drankje of twee.

Achteraf is het zonde dat ik niet maximaal wilde presteren op school. De spreuk van Nelson Mandela zegt eigenlijk genoeg. Haal eruit wat erin zit, laat zien wat je kunt. Op welk niveau dan ook. Gebruik alles wat je hebt gekregen. En dan bedoel ik niet je lever. Die was na vier jaar wel aan een detox-break toe. Andere tijden, vol met mooie herinneringen.

image

De Familie

Nu kan het nog. Stilte voor de storm. Vandaag gaat het over familie. Best tricky, want er liggen er op dit moment nog 6 te slapen, hier in Rosamar. En daar zitten best een paar mondige exemplaren tussen.

Maandagavond was dit onderwerp al bekend. Marion zapte wat heen en weer en stopte bij Spoorloos. Ze keek me spotlachend aan. Meestal komen er bij mij al tranen na 3,5 minuut. Omdat een corpulente jongeman met Aziatisch uiterlijk en Groningse tongval op zoek is naar zijn biologische moeder. Die een half uur later gevonden wordt tussen een paar houten kratten en een schuurtje op de Filippijnen. Haar verkrampte gezicht straalt intens verdriet uit, met een onderdanige grimas. Mijn tandarts zegt dat elke glimlach telt, maar haar twee ivoren stompjes lijken zo uit de mond van een baby nijlpaard te zijn gekomen. De hutspot- knul steekt 2 turven boven zijn 12 nieuwe broertjes en zusjes uit en brabbelt onwennige Engelse toeristentaal tegen zijn bloedverwanten. Snik..

Maar deze aflevering verliep ietwat anders. En ik was deze keer echt flabbergasted. Twee jongelui waren er via een omweg achter gekomen dat ze iets meer broertjes en zusjes hadden dan gedacht. Een stuk of 200. 200? Ja, 200! In een ziekenhuis was een beetje gesjoemeld met de buisjes. Sommige spermadonoren hadden ruim getrokken, zeg maar. En de kliniek, onder leiding van een be(v)ruchte kwakzalver, had wat protocolletjes overtreden. Een beetje gemixt, als een pseudo TiTa Tovenaar. Ik wist niet dat het kon, maar door lekkende stikstofvaten hadden de spermabuisjes gemengd zaad opgeleverd. Dan krijg je dus een anonieme vader van 20% Surinaams, 20% Italiaans, 20% Bemmels, 20% Gambiaans en 20% Eskimo’s bloed. WTF! Deze dokter uit Blijdorp, imiteerde Tom Cruise in de film Cocktail. Hij heeft waarschijnlijk na zijn studie stage gelopen op de primaten-afdeling van Diergaarde Blijdorp en daarna zijn praktijkje gestart. Zijn studiegabbertje was Robert Schumacher, ook zo’n laailichter. Die draaide proef op de katachtigen-afdeling en heeft daarna kunnen oefenen op mislukte poes Marijke Helweg. Het is wel onvoorstelbaar crimineel gedrag om zo te sjoemelen met kwakjes.

Dan ben ik toch blij met mijn eigen familie. Qua karakter en uiterlijke kenmerken zijn we onmiskenbaar van dezelfde bloedlijn. Met als rode draad veel roest in de pijp, want die haarkleur slaat in onze familie een generatie over en komt dan weer terug. Gisteren waren ze in grote getale op het feestje van mijn peettante Ria. Haar 80e verjaardag in stijl gevierd op een toplocatie in Barcelona. Gelukkig geen meerdaags evenement, want meestal komen na een paar dagen vileine rode eigenschappen bovendrijven. Onder het mom van ‘Waβ sich liebt, daβ neckt sich’ . Dat laatste gebeurt dan bijna letterlijk; oorlogsbeelden uit Aleppo verbleken erbij. De explosies die dan ontstaan maken Hiroshima tot rotjes. En toch, ze blijven elkaar opzoeken en worden met de voortschrijdende jaren milder. Godzijdank!

Mijn dochters hebben een stuk of 10 Opa’s en Oma’s, met hier en daar ook een Stoma (Stief-oma). Best vermoeiend om die allemaal in beeld te houden, zeker ten tijde van envelopjestijd i.v.m. diploma’s. Met de kerstdagen moeten ze proberen 6 verschillende familieschema’s aan elkaar te koppelen, ook rekening houdend met hun a.s. schoonfamilie. Dit jaar waren we op kerstavond met zijn zeventienen en dat is heel intens…. De meesten doen verbaal niet voor mij onder en dan is een aflevering van Modern Family rustgevender.

Nog even terug naar Spoorloos. Ik heb er jaren serieus rekening mee gehouden dat er een keer aangebeld zou worden door een onbekend Spaans sprekend jochie. Met klapkuiten, blauwe ogen en korte benen op een lang bovenlijf. Dan was ontkennen best lullig geweest. Ik heb nooit anoniem gedoneerd, zeg maar. Zal nu toch niet meer gebeuren. Of hoor ik nu de straatbel van Rosamar rinkelen?……

familie

16

Het is begonnen! En gelukkig heeft IS geen kans gezien ergens in Europa het feestje te verpesten. Rare tijd, dat we dan al opgelucht zijn.

Nadat we al jaren voor 12 uur lagen te slapen, zijn we deze Sylvesternacht met Jan en Caroline naar een Gala Party in Palamos gegaan. Het elastiek van de eeuwenoude smoking-broek een beetje aangesnoerd en de zwarte muiltjes keurig opgepoetst. Het diner mochten we heerlijk wegspoelen met onbeperkte Gramona Brut Reserva en de koeler stond vlak naast me. Het miniscule klapstoeltje werd steeds glibberiger, ook door de overmaatse stoelhoes. Ik zag in Marion’s ogen de angst dat ik ineens onder de tafel zou rutschen. Vlak voor het aftellen kregen we nog een Fun Surprise Bag uitgereikt, die op een peuterfeestje niet had misstaan. Het nuttige effect van alcohol is dat het je geen moer uitmaakt. Met een puntmuts, fluitje, Draculatanden, slingers en een Walrus-moustache aten we bij elke gong de traditionele druiven. Daarna nog een paar uurtjes lekker lomp geswingd op een mix van Latijnse salsa en dansklassiekers. Dit keer zonder brokken; geen blauwe ogen, gebroken tenen of gescheurde panties. Nog 4 GiTo’s erin en 2016 was goed begonnen!

Iets voor 8 uur zat ik op 1-1 alweer in een oorverdovend stil, andermans huis. Mijmeren over ouder worden, goede voornemens en recidive-gedrag. Als bewijs voor dat laatste toch weer de Ipad gepakt en de wereld afgestruind naar nieuws. Het is een verslaving waar ik van af wil; het constant checken van nieuwssites, FB en sportinfo. Ik weet zeker dat sommigen mijn reactietijd op berichten absurd vinden. Verbaal adrem in een digitaal format. Het probleem is dat je een Ipad nooit uit hebt, zoals een boek. Hij past ook niet in de boekenkast. En door de Ipad ben ik juist minder gaan lezen. Stapels boeken liggen smachtend te wachten op hernieuwde leeshonger.

Om een beginnetje te maken, heb ik het boek over de bankencrisis van Joris Luyendijk gelezen; ‘Het kan toch niet waar zijn.’ Een maand of wat geleden was er veel commotie en publiciteit over dit boek. Humberto, Matthijs, Jeroen en Eva struikelden verbijsterd over elkaar. Eerder nieuwsgierig dan verbaasd ben ik eraan begonnen en ik snap achteraf alle ophef niet. Er is sinds de krach van 2008 nauwelijks iets verbeterd in de manier waarop banken bestuurd worden. De grootste zakenbanken ( “too big to fail”) zijn zo complex georganiseerd dat ze alleen door narcistische macho’s kunnen worden bestuurd. Zonder moraal kompas en louter gericht op korte termijn. Belangrijkste moment van het jaar: Heb ik mijn bonustarget gehaald? Het is inderdaad griezelig, maar het kan zo weer gebeuren. Er waren topbankiers die hun vaders belden om al het geld van de rekening af te halen… Mooiste citaat uit het boek kwam van Christine Lagarde van het IMF; ‘What if it had been Lehman Sisters instead of Lehman Brothers?’ De spijker op zijn kop. Met meer vrouwelijke intuitie en integriteit was het ook bij Ahold en ABN nooit zover gekomen. Het boek is overigens rommelig en slecht geschreven, geen aanrader.

Wat ik sinds het millenium ook meestal doe op 1 januari, is het jaartal reconstrueren. Wat deed ik op mijn 16e? Het is een soort Sudoku, want ik moet diep graven om details naar boven te halen. Ik weet niet of het iets over iemands karakter zegt, maar ik heb weinig parate jeugdherinneringen. En niet alleen omdat ik weleens een kruidensigaretje rookte. Ik was in 1979 aan het transformeren van een puistige relschopper met puntlaarzen en lange leren jas naar een brallerig spencerdragend JOVD-knulletje. Jaja, jeugdzondes, sorry. Terwijl de Russen Afghanistan binnenvielen (toen is de ellende begonnen), rookte ik Camel zonder filter in gedoubleerd HAVO-4. Ik had net de jeugdteams van NEC verlaten voor Union, een studentikoos voetbalclubje in Malden. En was heeeel druk met meisjes, maar kon niet zo goed kiezen….

Kiezen is lastig. Zeker als er veel te kiezen valt. Wat waren jullie keuzes toen je 16 was? Durf je het bij de comments op te schrijven? Dan kijk ik er vanavond pas na. Stap 1 in Cold Turkey digitaal afkicken.

Lachen in 2016

2015 zit er bijna op. We hebben ons weer met familie gelaafd tijdens de Kerstdagen en rutschen nu richting 2016. Met mijn smoking aan gisteren naar Girona gevlogen. Hij paste niet in de handbagage en rook naar een muffe Duitse zolder. Oudjaarsnacht maar even met Champagne en danszweet parfumeren.

Het was een memorabel jaar, met als hoogtepunt onze trip naar Afrika. Samen met de Spaanse verbouwing en een nieuwe koets ook een zware aanslag op de spaarcenten. Eerst maar even de reserves aanvullen. Anders wordt mijn pensioengat groter dan de krater in de ozonlaag. Dat is ook wel inherent aan mijn levensmotto Praede Diem. Maar als ik op mijn 60e fulltime in de Spaanse zon wil zitten, moet ik toch weer iets slimmer gaan plannen en minder lanterfanten. Best lastig, want ik ben behoorlijk verwend met weinig werken en veel vrije tijd.

Het is ook grappig om terug te kijken welke fouten ik allemaal gemaakt heb. Want zonder fouten is het leven saai, voorspelbaar en kleurloos. De beste bedrijven en leidinggevenden stimuleren hun medewerkers vooral door geen sancties op fouten te leggen. Zo heb ik ook alijd leiding gegeven: Probeer het maar. Doe het. Toon lef. Durf. En als het niet lukt of verkeerd gaat; leer ervan en daarna heb je de goede weg zo te pakken. Ik houd wel van tegendraadse denkers en doeners. Als je maar niet je fouten verdoezelt of op anderen afwendt. En zeker geen arrogant gedrag vertonen als het toch gelukt is. Daarom word ik zo moe van Leipe Loetje. Zeg dan gewoon na de zoveelste nederlaag dat je het even niet weet. Dat je trucje een keer niet werkt. Maar ga niet een ander (de pers) de schuld geven. Stumperd, ga golfen!

Mijn domste fout? Een forse Zambiaanse grenscontrole dame betichten van diefstal en corruptie. Bijna achter de tralies gezeten.. Minder dom, maar wel klunzig: de boodschappentas op de achterbank zetten ipv in de kofferbak. Pure luiheid. En dan hard moeten remmen met yoghurt en eieren onderin de tas…. Ook onhandige fout: je zwembroek in de wasmachine doen, met je Iphone er nog in. En dan tegen je vrouw klagen over het gebonk van het takke-apparaat….Nog een naief foutje: je oude barrel te goedkoop op Markplaats zetten en de hele automaffia op je dak krijgen… Of denken dat je goed Spaans spreekt en aan het eind vd verbouwing merken dat er helemaal geen douchewand gepland staat…

Welke fouten ik in 2016 ga maken? Geen idee, maar vast weer veel! Ik zit weer te broeien op nieuwe zakelijke kansen. Raar eigenlijk, want ik werk de laatste maanden met meer plezier en uitdaging en word er ook prima voor betaald. Hopelijk kan ik dingen combineren en the best of both worlds pakken. Ben benieuwd..
Mijn goede voornemen voor 2016? Lachen! In alle varianten: glimlachen, schaterlachen, toelachen, uitlachen. Want humor is het beste wapen, ook tegen domheid. Zo’n zure vader in Ede die een dagje gratis zwemmen voor asielzoekers en armen verpest omdat hij ooit voor zwemles moest betalen? Zielepoot hahaha! 2Vandaag die Wilders uitroept tot beste Politicus? Maar 200.000 kijkers hahaha! Grote domme vrouw voor een dikke vette BMW? Prachtige filmpjes haha! Humor haalt de scherpe kantjes uit een verharde situatie en brengt relativering. En als iemand er niet om kan lachen, weet je meteen wat voor een kortzichtig vlees je in de kuip hebt.

Maar ik ga vooral veel mezelf uitlachen of gewoon schaterlachen om leuke grappige dingen. Lachend door 2016. Beloven jullie dan dat jullie me uitlachen als ik weer ergens onnodig boos over wordt? Dan ga ik nu eerst een potje tennissen met vriendje Gerard. Die mij altijd keihard uitlacht als ik weer op mezelf loop te foeteren na een mislukte bal. HAHAHA! Maak er een humorvol jaar van!