Feestje in Gambia

Er zullen weinig mensen zijn die Ibrahim niet kennen. Zeker als je al een keer op Can Rosamar bent geweest, is het een zekerheidje dat je hem hebt gezien. Onze Gambiaanse vriend is sinds 2005 een onbetwist onderdeel van ons Spaanse leven geworden. En daar gaan we nog een dimensie aan toevoegen!

Drie weken geleden is Ibrahim weer voor een maandje of vijf naar huis vertrokken. Sinds zijn papieren in orde zijn, na een jarenlange bureaucratische strijd met de Spaanse IND, kan en mag hij het land uit, zolang hij maar binnen zes maanden terugkomt. Hij heeft nu ook voor de eerste keer zijn dochter Marion Dos gezien, het resultaat van zijn vorige bezoek twee jaar geleden. Voor Ibrahim zijn vierde kind, voor zijn tweede vrouw Hadja het eerste. Ik denk niet dat het daarbij zal blijven…

Ik heb altijd diepe bewondering gehad hoe Ibrahim omging met de afstand tot familie en kinderen. Zeker de eerste 8 illegale jaren waren in Westerse ogen onmenselijk. Toen zijn moeder overleed, kon hij er niet heen, toen zijn eerste kinderen Aisatou en Frank Dos geboren werden ook niet. Hij accepteerde zonder problemen zijn lot om als ‘geslaagde vluchteling’ in Europa genoeg geld te verdienen voor de hele familie.

En nu wordt het voor Marion en mij tijd om eens naar zijn familie, zijn leven en zijn land te gaan. Begin januari gaan wij met Cor-en-Don 10 dagen winterzon combineren met het trouwfeest van Ibrahim en Hadja. Hoe bijzonder is het om hier getuige van te mogen zijn.. Dit feest gaat 300 km landinwaarts, in zijn geboortedorp Dampha Kunda, plaatsvinden. Drie dagen lang. Dit dorp, 15 km van de plek waar Kunta Kinthe uit de serie Roots als slaaf werd meegenomen, heeft geen stroom, geen vast water en ook geen AirBnB. Toch denk ik dat we niets tekort gaan komen!

Het meest speciale is wel dat wij, samen met vier familieleden, de getuigen zullen zijn en dus drie dagen in lokale klederdracht moeten opdraven. Elke dag een ander setje in een andere kleur. Ben best benieuwd of mijn confectie-maat een beetje gangbaar is, zo tegen de grens van Senegal aan. Geen idee welke gerechten de lokale partycateraar in gedachten heeft, maar de eerste dag wordt er ritueel een schaap geslacht. Foie gras, coquilles en oesters maken weinig kans, gok ik.

Natuurlijk zijn er heel veel dingen die van pas komen in de binnenlanden van Gambia, maar van Cor-en-Don morgen we maar 20 kilo per persoon meenemen en daarom gaan we selectief te werk. Waar vooral belangstelling voor is, zijn smartphones. Apple is niet zo populair, maar de rest is heel welkom. Heel Afrika heeft vaste telefonie overgeslagen en is volop aan het whatsappen, snapchatten en internetten. Dus als je een oude telefoon met oplader over hebt, dan halen we hem graag vóór 31 december op. Zorg wel dat hij helemaal gereset is naar fabrieksinstellingen, want je krijgt er anders heel veel vrienden bij!

Daarnaast ga ik, voor de eerste keer ooit, ongegeneerd een financieel beroep doen aan mijn vrienden en volgers. Om een prachtige bruidsschat aan het bruidspaar te kunnen aanbieden, ga ik een Fundraising starten. Onder de naam: Ibi – Hadja 2019. Het is geen enkele verplichting, maar als je erover nadenkt kunnen we samen een enorme impact maken voor de toekomst van dit kersverse echtpaar en hun kinderen. Want hoe ik hem ook zou missen, natuurlijk hoop ik dat Ibrahim oud kan worden in Gambia, met Hadja en kids om zich heen. Hij heeft al een stukje grond gekocht in een ‘villawijk’ nabij de hoofdstad Banjul, waar zelfs water, stroom en riolering beschikbaar is. Nu nog een huis bouwen.

Dus hier komt ie: NL48 SNSB 0875679501 t.n.v. M.F.M.S. van Beckhoven: o.v.v. Ibi – Hadja 2019. Elke bijdrage is welkom! Wij zullen jullie vooraf en tijdens ons verblijf uitgebreid op de hoogte houden over deze Once in a Lifetime Experience.

Wakker

Zes uur ’s ochtends, Rosamar. Langzaam probeert het daglicht terrein te winnen op de dark side of the moon. De schorre haan van de overburen doet een eerste poging om de hennetjes wakker te krijgen. Het is geen Ed Sheeran zullen we maar zeggen.

Ik ben net terug uit Lloret. Broodnuchter. Ik mag op mijn leeftijd alleen nog als taxichauffeur ’s nachts in Lloret komen. De THT m.b.t. uitgaan is al een tijdje voorbij. Zes uur geleden heb ik Marloes en haar vriendinnetje Amber uitgedost afgezet in Sin City. Om ze zojuist, laverend tussen ME-busjes en schoonmaakwagens weer op te halen. Ik vind dat altijd grappig om te zien en ga daarom ietsjes eerder. Op het muurtje van de boulevard aanschouw ik het fascinerende spel van elkaar imponerende jongens met uitdagende jonge meiden. Er is niets veranderd sinds the good old days.

Dat ophalen en wegbrengen is puur uit eigen belang. De weg van en naar Lloret eist maandelijks slachtoffers door te hard en roekeloos rijden. Ook de taxichauffeurs doen er vrolijk aan mee, in de wedren naar zo veel mogelijk ritten in één nacht. Drie weken geleden nog een frontale botsing, waarbij 5 jonge mensen het leven verlieten. Het zal je kind maar wezen, als er om 05.30 uur wordt aangebeld door een trieste man met een pet op. Het is altijd mijn worst case scenario geweest. Geen idee of ik dan nog wel zin zou hebben om de volgende dag wakker te worden.

Wellicht dat het ook komt, omdat ik zelf vroeger veel te veel risico heb genomen. Niet zozeer stoer Verstappen-gedrag. Maar ik zat wel zeer regelmatig met een stevige snuf op achter het stuur. Het is iets waar ik me nu behoorlijk voor kan schamen, terwijl ik destijds niet bepaald de enige was. Overigens is dat nooit een geldig excuus voor iets waar je heel veel schade mee kan aanrichten. Ik heb drie auto’s aan gort gereden en behalve een fikse hersenschudding is er nooit iets ergers gebeurd. Godzijdank, want dan had door mijn toedoen zo’n pet ergens aangebeld. Ik krijg rillingen als ik er aan denk.

Misschien dat ik daarom van de week zo heftig reageerde op een artikel in de Gelderland over die debiele automobilisten die ongegeneerd bij een ernstig ongeval op de A-58 alles filmden. En meteen online publiceerden. Ze krijgen allemaal een bon thuis. Één mevrouw van mijn leeftijd vond dat overdreven en belachelijk. In de krant liet ze weten dat ze nooit de gezichten van de slachtoffers filmt. En dat ze het een kick vindt om alles als eerste online te zetten. Omdat sommige media dan haar foto’s als eerste gebruikte. Ze was verpleegkundige en vond ook dat we niet zo krampachtig over de dood moesten doen. Dat filmen en online posten was gewoon van deze tijd. Ik had er een hele column aan kunnen wijden, maar Youp was me gisteren voor met een briljante insteek. (klik hier voor column Youp )

Eigenlijk moet ik me niet zo druk maken over deze dame of zo’n mevrouw Willie Dille. Ik ben aan het genieten van een relaxte vakantie in mijn Spanje, met een hut vol familie en vrienden. Het belangrijkste moment van de dag is toch de juiste restaurantkeuze te maken voor de lunch. Elke dag weer. Soms een beetje schuiven met de tijd omdat het bootje varen wat langer duurt, maar kleine dingen houd je toch. Het is best prettig dat we nog steeds zoveel genieten van deze plek, hoe vaak we er ook zijn. En gelukkig is Spanje tegenwoordig qua temperatuur behaaglijker dan Nederland.

In deze totale ontspanning ben ik eindelijk ook weer fanatiek boeken aan het lezen. Gedurende mijn Apenrots tijd de afgelopen anderhalf jaar kwam dat er helemaal niet meer van. Ik zat vastgeplakt aan de Ipad om al swipend het nieuws op te slurpen, mails te scannen en gunde mijzelf niet de tijd om aan één van de tientallen ongelezen boeken te beginnen. Maar de knop is om, met twee prachtige boeken van Eduardo Mendoza, ook schrijver van het schitterende Stad der Wonderen over Barcelona rond 1900.

Dus verwacht van mij de aankomende weken geen actuele updates. Ik schakel even digitaal een tandje terug. Net als in de the good old days. Heerlijk.

Zo vader, zo dochters

06.00 uur zondagochtend, Rosamar. Zojuist met een schok wakker geworden. Deadline voor de column verloopt over anderhalf uur en ik heb nog geen idee waarover ik ga schrijven. Dat belooft wat.

Het kan ook zijn dat het abrupte ontwaken is ontstaan door de overvloedige inname van alcoholische versnaperingen gisteravond. Omdat een vervaagde oude vriendschap weer nieuw leven in wordt geblazen. Of ingedronken, net hoe je het bekijkt. Het bezoek van Peter en Matthias neemt ons allemaal weer mee langs memory-lane. En ook wel grappig om te merken dat het er soms niet toe doet hoe weinig je elkaar ziet om de draad weer op te pakken. Kwaliteit boven kwantiteit.

De onderwerpen zijn trouwens heel anders dan 20 jaar geleden. We babbelen uitgebreid over het wegvallen van ouders, de keuzes op werkgebied voor hopelijk de laatste 10 jaar, wat te doen bij haperende gezondheid en ook hoe je achterblijft als de ander er niet meer is. En dan blijkt toch dat er nog open eindjes zijn, zelfs bij onze generatie. We praten makkelijker over de dood dan de generatie van onze ouders, durven uitgesproken keuzes te maken (“we jassen alles erdoor, er blijft nada over”), maar een aantal elementaire acties zijn nog niet in gang gezet. Best apart.

Nu mijn jongste dochter Marloes 20 is geworden en dus officieel geen tiener meer is, verandert ook voor mij het speelveld weer een beetje. Ze zijn nu allebei prima in staat om eigen keuzes te maken en hebben een uniek karakter waar niet meer aan geschaafd kan of hoeft te worden. Misschien mag je er af en toe nog een beetje advies of geld tegen aan gooien, maar verder lekker hun eigen pad laten kiezen. Zo was het vroeger niet anders. Op mijn 20e verjaardag woonde ik bij hospita Mevrouw van der Mars, 4hoog aan de Sloterkade in Amsterdam, samen met gabber Michiel. We gingen twee keer per week rechtstreeks van het Leidse Plein door naar de ochtenddienst. 20 minuutjes gorgelen met Lysterine, schoon overhemd, twee keer schudden met de kop en klaar voor een werkdag van 10 uur..

De Universiteit van Binghamton publiceerde afgelopen week een studie waaruit bleek dat baby’s die op hun vader lijken gezonder en gelukkiger leven. Er hebben zes serieuze onderzoekers jarenlang aan deze studie gewerkt. De gedachte erachter is dat vaders meer voor hun kinderen doen en meer liefde geven als ze ervan overtuigd zijn dat het hun eigen nageslacht is en de kids dus op papa lijken.. De herkenning betekent erkenning. Wat een zeldzame kletskoek en verspilling van geld. Prehistorisch aap-denken. Alleen als je als vader maar 3 hersencellen hebt, kun je zo denken.

Toen mijn dochters werden geboren waren ze allebei foeilelijk. Echt. Je hoort het niet te zeggen over je eigen ‘prinsesjes’, maar het was gewoon waar. Ik weet zeker dat er vrienden na het kraambezoek in de auto tegen elkaar hebben gezegd: “allejezus, die is lelijk!” Anne-Roos was een oranje skippybal die licht gaf in het donker en door ons liefkozend Teuntje werd genoemd. Marloes leek het meest op de zoon van de lokale groenteboer, met blond piekhaar en veel te grote handen. Het was gewoon niet eerlijk, want hun moeder was een prachtige vrouw en ik nog een blonde Adonis, 20 kilo lichter. Wij hadden het zeker niet verdiend, die lelijke dochters. Maar God, wat hielden we van ze.

En nu, 20 jaar later, ben ik weer dolblij dat ze qua uiterlijk niet op mij lijken. Anders heb je een onoverbrugbare afstand tot de arbeidsmarkt. Ze zijn in ieder geval mooi opgedroogd: Lelijk in de luier, mooi in de sluier! Alhoewel dat laatste nog wel even kan wachten. Terwijl hun vader, zeker op een houterige zondagmorgen, als een kasteelheer over zijn eigen wallen naar het PC-schermpje zit te turen. Worstelend met woorden, zoekend naar een betere balans in zijn leven. Last van de pourriture noble, de edele rotting waardoor mooie dessertwijnen ontstaan.

De mannen van Veldhuis en Kemper hebben ooit een prachtig liedje geschreven over de ommekeer in het leven. Luister maar eens naar het You Tube filmpje. En als je er verdrietig van wordt, besef dan dat het the Circle of Life is. Dus daarna overschakelen naar Praede Diem: plunder de dag!

107.1 FM

Het leven zit vol clichés. Best logisch, want de mens is een gewoontedier met (soms) hersens, zodat je terugkerende dingen kunt herkennen. ‘Elk pondje gaat door het mondje’ is zo’n mega-irritant cliché, waar ik elke dag last van heb.

Maar deze week zat geluk in een luidruchtig hoekje van de badkamer. Want elk pondje ging door het kontje. Ik heb geen idee wat de oorzaak was, behalve misschien een weekje te stevig laven in Andorra. Of een paar eieren die te lang in de koelkast hebben gelegen op Rosamar. Maandagnacht barstte het buikgriep-geweld los en donderdagmorgen was ik 3,5 kilo kwijt. Hatseflats! Alhoewel flats nog een iets te vaste verschijningsvorm was voor hetgeen ik produceerde…

Behalve hongerloosheid, voor mij een zeldzaam fenomeen, had ik nergens last en heb ik prima kunnen werken deze week. Het was wel lastig dat mijn Otootje voor onderhoud een dag of twee weg moest. Ik heb er altijd een Emergency setje kleding in liggen en die was ik vergeten naar de vervangende skelter over te hevelen. Best tricky, want één keer per jaar komt het setje goed van pas en deze vloeibare dagen behoren wel in de risico-categorie. Meer details en voorbeelden zijn niet nodig denk ik.

Medisch gezien heb ik een soort Patty Brardje achter de rug. Deze draak heeft ooit voor het meest gênante TV-moment aller tijden gezorgd, door de ranzige effecten van een klysma in beeld te brengen. Sindsdien zap ik meteen weg als die zonnebrandbruine plofkip in beeld verschijnt. Ze is wel in goed gezelschap, want ik doe hetzelfde met Grove Gordon, Kwalbert Verlinden, Perverse Paaij en Barbie. Gelukkig zijn ze steeds minder op TV, omdat SBS6 en RTL4 eindelijk met uitsterven worden bedreigd.

Maar door dit stomme toeval zit ik ineens onder Pleun-niveau. En dan weten mijn trouwe volgers dat ik het over mijn afvalstrijd heb. Daarin word ik bijgestaan door montere, positieve diëtisten, die als onvermoeibare Jehova’s blijven geloven in het Wonder; Frank ruim onder de 100! Ik heb de laatste afspraak twee maanden geleden teleurstellend afgesloten en ben sindsdien ondergedoken. Maar nu kan ik misschien triomfantelijk een afspraak maken omdat ik ruim onder de doelstelling zit. Als we nu allemaal onze mond houden, kan ik doen alsof het op eigen kracht is gegaan.

De vraag is: is dit het keerpunt? Kan ik mezelf motiveren om er echt werk van te maken, nu zo’n meevaller mij de goede kant op duwt? Ga ik schoorvoetend weer proberen of mijn fitness-pasje niet geblokkeerd is vanwege langdurige afwezigheid? Gaan de Shell, Texaco en BP slechte kwartaalcijfers presenteren in juli, als gevolg van mijn platgelegde snaai-aanvallen? Kan ik de excuses als Apenrots-werkdruk en Ondernemers-stress pareren door uit te spreken dat het part of my life is en er dus altijd zal zijn? Kortom, heb ik ruggengraat of ben ik net zo’n weekdier als Gordon?

Ik heb al zeven maanden niet gerookt en drink nog nauwelijks alcohol. Maar de zout- en suikerverslaving zit als een mentaal virus in mijn hersenpan. En alleen als ik eerlijk en streng ben naar mezelf, lukt het om dat virus een tijdje plat te leggen. Dan verdwijnt het naar dat gedeelte van mijn hersens, waar ratio en feitelijkheid de regie voeren. Dan durf ik na te denken over de gezondheidsrisico’s voor een man van mijn leeftijd en levensstijl. Totdat het puberbrein het weer overneemt en ik kinderachtig ontkenningsgedrag vertoon. YOLO en YOGO!

De rectale reiniging van afgelopen week heeft alles weer in een stroomversnelling gebracht. Ga ik het aimabele merk Tony Chocolonely remmen in zijn commerciële groei door geen repen meer te verpulveren in mijn maalschijf? Gaat de nieuwe McDonalds bij Oosterhout al vijf maanden na zijn opening een omzetdaling van 25% voor de kiezen krijgen? Zijn de Hamka’s van Lays het volgende merk dat verdwijnt, na de Cheezels? Gaat de Katjesdrop van Venco definitief uit het assortiment? Bij de gedachte al breekt me het angstzweet uit en raak ik ter plekke weer 500cc vocht kwijt. Elk nadeel hep zijn voordeel.

Ik realiseer me dat deze banale ontboezemingen voor sommigen iets te veel zijn, zo Vroeg Op Zondag. Excuses, volgende week beter. En waar de titel op slaat? FM is de afkorting van Frank Megavet. De rest mag jezelf raden.

Nick

Toch nog sneller dan verwacht hebben we deze week afscheid genomen van mijn oom en grote voorbeeld Nick. Het zat eraan te komen en toch werd ik erdoor overvallen. Een spoedbezoek Down Under om hem nog een keer te bedanken voor zijn Lebensfreude en humor kan dus niet meer. En dus blijven herinneringen als haperende zwart-wit beelden over mijn netvlies dansen.

Nick is één van de acht broers en zussen van mijn vader. Na een matige schoolcarrière (dyslexie betekende toendertijd gewoon dat je niet goed kon leren) en een paar jaartjes zwerven over de wereld is Nick begin jaren ’70 in Australië terecht gekomen. Daar is hij, 48 jaar later, in het bijzijn van zijn vrouw Joy, zoons Michaël en Phillip aan zijn laatste trip begonnen. Na een paar intensieve weken met veel familie en vrienden was hij er klaar voor. Zijn gevoel voor humor liet hem ondanks zijn slechte gezondheid nooit in de steek, ook niet in zijn laatste dagen. Een uniek mens is niet meer.

Ik heb al vaker hier gememoreerd aan mijn Australische jaren eind jaren ’80 en telkens stonden Nick en Joy dan centraal. In het leven besef je vaak pas later wat de invloed van sommige mensen op je persoonlijke groei is geweest. De frivole jaren in Spanje als reisleider en ANWB-inspecteur waren, vlak na de hotelschool, een soort overgangsfase naar de echte werkwereld. In Australië ging dat geruisloos over naar een professionele omgeving waarin hard werken de norm werd. Nick had met die instelling veel bereikt, maar ook altijd ruimte over gehouden voor de leuke dingen. Onder het motto: Work Hard, Play Hard.

Als een soort van Dutch Son draaide ik mee in het gezin, fungeerde als buffer tussen de pubers Michael en Phillip en klopte met regelmaat bij Joy aan voor uitleg over de onnavolgbare werkwijze van Nick. Ik had dan in de haast weer een bierviltje met taken in mijn hand gekregen, met totaal onleesbare kreten. Mijn talenknobbel was simpelweg niet toereikend genoeg om de hiërogliefen te ontcijferen, maar Joy vertaalde het zonder moeite. Ze was het na al die jaren gewend om het zakelijke vernuft van Nick om te zetten naar een fatsoenlijke administratie. Uit werkelijk elke broekzak of opbergvakje in de auto kwamen bonnen, rekeningen of facturen tevoorschijn.

Nick’s kracht lag heel ergens anders. Hij had een aanstekelijke gunfactor voor klanten, was nooit te betrappen op arrogantie of hautain gedrag, was super pragmatisch en creatief in oplossingen ( “if you can’t solve it, it’s not a problem but a fact”) en bleef altijd zichzelf, wie er ook voor hem stond. En hoewel hij zakelijk slim opereerde, ging bij hem ondernemen nooit ten koste van de ander. Goed voor zijn mensen, goed voor zijn klanten. Ik heb sindsdien altijd geprobeerd deze eigenschappen na te streven. Het heeft me veel geholpen, ook in slechte tijden. Je hoeft je dan nooit te verstoppen.

We hebben samen gelachen toen we Stevie Wonder in een houten kist op wielen onder het podium moesten duwen, voor zijn optreden in het Indoorstadium van het Australian Institute of Sports…. Gedold met de groupies die voor de kleedkamer van Dave Stewart van de Eurythmics lagen, terwijl Dave binnen voor pampus lag op een spiegel van waspoeder… Tweeduizend man vegetarische broccolisoep geserveerd, getrokken van kippenbouillon… Honderden muggenbulten opgelopen in de tot hotel omgebouwde tramstellen in Lightning Ridge, de opaalhoofdstad van Australië enz. enz. Never a dull moment.

In de wereld van nu is het lastig om zaken te doen, zoals Nick het altijd heeft gedaan. De gunfactor is zelden nog van doorslaggevende aard. Er zijn Europese aanbestedingen om te beslissen wie een contract tegen onmogelijke financiële condities gaat uitvoeren. Ongeacht je bewezen meerwaarde kun je er dan zomaar uitliggen. Bedankt en tot ziens. Kil en zakelijk, geen ruimte voor gevoel of passie. Misschien probeer ik met mijn nieuwe bedrijf De Groene Artisanen wel tegen de stroom in te bewijzen dat het nog steeds kan: intuïtief zakendoen met gezonde uitgangspunten. Zoals Nick het, misschien onbewust, heeft nagestreefd.

Maar eerst moet Nick een plek krijgen in hetzelfde gedeelte van mijn eigen harde schijf, waar ook mijn ouders zijn opgeslagen. Het is daar in korte tijd erg vol geworden. Kan voorlopig niet veel meer bij.

Snieklaas

Sorry. Ietsepietsje te laat. Ik was gister na mijn gastoptreden als Sinterklaas laat thuis. Het slaappilletje deed daarna iets te goed zijn werk. De Sint is blij dat hij weer naar Spanje kan.

Omdat ik dit jaar twee optredens had, ging ik een paar weken geleden op zoek naar een huurpak. Maar de speurtocht op Marktplaats leverde een onverwachte meevaller op. Voor hetzelfde geld kon ik een tweedehands pak kopen, in het mooie Betuwse Winssen. Snel een bod uitgebracht van 60€ en na een kort onderhandelingsrondje kon ik voor een tientje meer het pak, inclusief mijter en staf, op komen halen.

Na enig zoeken kwam ik bij een slecht onderhouden boerderijtje aan, waar de voortuin volgepakt stond met groen uitgeslagen kabouters. De deur werd opengedaan door het kleine broertje van kabouter Plop, wat perfect paste in het beeld van de voortuin. Ik liep achter hem aan naar een soort van woonkeuken. Daar zat mevrouw Plop (perfecte naam voor een vormloos vrouwtje met Kort Pittig Kapsel) voorover hangend aan de keukentafel op haar laptop naar Marktplaats te staren. Ze hadden nog meer rommel in de verkoop.

Via een smal tussengangetje kwamen we in een soort van grote bijkeuken, die onbeschrijfelijk vol stond, lag en hing met alles wat je in een mensenleven verzamelt als je nooit iets weggooit. In een flits ging het door mijn hoofd dat de leegverkoop misschien gedwongen was omdat ze naar een piepklein zorgaanleunwoninkje moesten vertrekken. Plop toverde achter uit een kast zonder deur het pak tevoorschijn en ging daarna in allerlei dozen op zoek naar de mijter, handschoenen en het witte onderkleed. Hij wist de weg in het labyrint en vrij snel stonden we weer naast zijn theelepelvrouwtje in de keuken. Na het korte beleefde afscheidsgesprekje en de betaling stond ik buiten met mijn nieuwe aanwinst.

Thuis lag Marion in een deuk toen ik het voor het eerst aantrok. Het versleten pak was bijna net zo oud als Snieklaas zelf en stonk enorm. Qua uitstraling leek ik het meest op Hans Teeuwen in de hilarische scene bij Debiteuren-Crediteuren van Jiskefet. We hebben snel de pruik en baard in een emmer met chloor gezet, want het kriebelen leek te komen door de aanwezigheid van klein kruipend ongedierte… De mijter werd groter gemaakt, de mantel buiten gehangen, het onderkleed en handschoenen belandde voor het eerst in hun bestaan in de wasmachine. Maar ik was dolblij met mijn aanwinst.

Afgelopen maandag had ik mijn eerste optreden bij collega-directeuren tijdens een twee-daagse hei-sessie. In de kookstudio waar we ’s avonds een mooi diner probeerde te realiseren, wandelde na het voorgerecht een shabby Sint naar binnen, die meteen om een fles witte wijn vroeg en die ik in één teug achterover klapte. Ik had de chefkok van de studio gevraagd om een lege fles half met water te vullen en die op verzoek aan te geven. De meeste collega’s zagen met angst en beven hun moment met de Sint tegemoet en ze kwamen niet bedrogen uit. Ik heb me heerlijk uitgeleefd en had gedichten gemaakt die ik zonder Sint-pak niet zou durven te zeggen. Het was dikke pret.

En gisteren was dan tijdens het jaarlijkse kadootjes- en surprise familiefeest met de familie Kuiper het voorlopig laatste optreden. Volkomen onverwacht kwam ik als Sint binnen. Alleen Marion zat in het complot. Omdat deze avond in de loop der jaren langzaamaan is uitgegroeid naar een afzeikparade, kon ik ook hier heerlijk los. Wetende dat ik genoeg aanleiding heb gegeven in 2017 om zelf ook aangepakt te worden. Soms is aanvallen de beste verdediging. Gelukkig maar, mijn gewicht en te harde werken kwamen erg vaak aan bod.

Maar na 2 optredens en 25 gedichten gaat de Sint binnenkort uitgeput terug naar Spanje. Het griepje dat hij opliep twee weken geleden in de eindeloze guurheid van november, is nog steeds niet weg en maakt langer functioneren lastig. Er is ook geen lol meer aan. Het is schier onmogelijk om overal op tijd te verschijnen als je de halve dag vaststaat in een file.

Dus als iemand volgend jaar wil optreden als Snikkelkaas; ik heb een prachtig pak. Als nieuw. Voor 25€ te huur. Zonder beestjes, ruikend naar Robijn lavendel. Ik hoor het wel!

Columnisten ATV

Terwijl de roze struik van mijn moeder precies begint te bloeien als haar partner Yvonne een paar dagen op Rosamar met zus en zwager komt relaxen en Barcelona op indrukwekkende wijze de aanslag verwerkt, ga ik vandaag genieten van mijn jaarlijkse Columnisten-ATV.

Morgen weer terug naar NL en aan de bak, met opgeladen accu en hopelijk met betere balans.

Tot volgende week

Nur Links und Nur Langsam

Dank voor alle mooie reacties op mijn blog vorige week over vriendschap. Schijnbaar hier en daar een gevoelige snaar geraakt. Vandaag voeg ik het ontbrekende stukje toe.

Gisteren was de sterfdag van mijn vriend Michiel, die in 1994 is overleden. Veel te jong en veel te kort bij ons geweest. Wel een onwisbare indruk achtergelaten. Uit het oog, maar nog altijd in ons hart. Op het kaartje heb ik namens zijn broer Joost en mij gezet : SEMPRE VICINO DE NOI. Zoek maar even op. Ik ga op zijn verjaardag en op zijn sterfdag altijd naar zijn graf. Alleen. Soort van bezinningsmomentje, waarin ik hem bijpraat over de laatste ontwikkelingen. Was wel veel deze keer, want hij wist ook nog niet alle details van de laatste maanden van mijn moeder. Michiel vroeg me, luchtig als altijd, of ik ook nog leuke dingen te melden had. Heb hem verteld dat die de volgende keer weer komen.

Ik heb het de laatste tijd al vaker uitgelegd, maar ik zie vriendschappen in mijn leven als een soort treinreis. Ik zit zelf mijn hele leven in mijn eigen stoptrein en telkens komen er vrienden aan boord. Een paar al sinds mijn jeugd, anderen pas halverwege en sommigen zelfs heel recent. En het rare is; de gezamenlijke reisduur aan boord zegt niets over de hechtheid van de vriendschap. Er zijn goede vrienden uitgestapt na een paar perronnetjes, maar we hebben wel samen een prachtige tijd gehad. Dat koester ik dan en heb geen teleurstelling of negatief gevoel over een niet gehaalde eindbestemming. C’est la vie.

Ik ben weleens oude vrienden tegen gekomen die ooit waren uitgestapt. En die na lange tijd toch wel weer aan boord wilde. Ik heb toen gezegd dat ik ze al die jaren niet gemist had. Dat klinkt knoeperhard en rancuneus, maar was echt niet zo bedoeld. We hadden allebei een ander spoor genomen, ook dat gebeurt. Na een eerste schrikreactie hebben we gezellig samen een biertje gedronken op het mooie gezamenlijke verleden. En is ieder zijn eigen weg weer gegaan. Ik snap dat het soms moeilijk is om vriendschappen af te bouwen of te beëindigen. Maar als het geen toegevoegde waarde meer heeft, waarom dan krampachtig blijven hangen in the good old times?

Om me heen zie ik ook doorlopend mooie nieuwe vriendschappen ontstaan. Wat te denken van M&M: Macron en Merkel? Hij houdt toch een beetje van cougars en nu Donnie Trump geen betrouwbare vriend blijkt te zijn voor Angela hebben ze elkaar gevonden. Dat belooft wat! Want Chief Cavia is natuurlijk een rancuneuze narcist die niet tegen zijn verlies kan en al helemaal niet gewend is zijn zin niet te krijgen. Zou hij daarom de grootste historisch blunder van deze eeuw gemaakt hebben? Omdat het klimaatverdrag in Parijs is ontstaan? Het Parijs van zijn jonge rivaal Macron. Alleen de VS, Syrië en Nicaragua doen niet mee. Mooi rijtje om tussen te staan, ik zou me als Amerikaan kapot schamen. Ik voorspel dat na het vertrek van Trump zijn hele imperium instort. Geen fatsoenlijk mens wil toch zakelijk geassocieerd worden met zo’n sloper?

Zelfs als je voor Real Madrid bent, kun je mijn vriend zijn. Want iedereen maakt wel eens verkeerde keuze of zit in de verkeerde coupé. Maar het is net als uit de kast komen op latere leeftijd; het is zo zonde van alle verspilde tijd. Hoe kun je nou fan zijn van Marcelo, Pepe of nog erger Ramos? Ronaldo snap ik nog wel , want die kan best wel ballen. En Real Madrid wint best vaak een prijsje. Nou daar komt ie: Madrid-fans, proficiat met de CL. En het kampioenschap. En de beste reservebank. En de beste connecties in de politiek.

Duitsers zijn minder goed in vrienden maken, want zojuist komt om 7.30 uur de fanfare en schuttersvereniging trommelend en trompet blazend de straat door. Om Pinksteren in te luiden. Hun gevoel van humor is langzaamaan aan het bijtrekken. Mijn buurman vroeg gisteren wat een Nederlander krijgt als hij 3 keer gezakt is voor zijn rijbewijs. Het antwoord: ein gelbes Nummernschild! Hahaha! Want NL betekent: Nur Links und Nur Langsam .

Ik ga maar eens achter die optocht aan, voor een beetje beweging. Ben weer begonnen bij Pleun2. Volgende keer het eerste voortgangsrapport…

Geluk(t)

Wat er gelukt is? Ik ben 10 jaar getrouwd. Best knap. Van Marion. Je zult maar 10 jaar met mij getrouwd zijn. Dan heb je doorzettingsvermogen, een dikke huid, een flexibele geest en heeeeel veeeel geduld.

2007, het klinkt als kort geleden. Maar als je bedenkt waar de wereld stond in 2007, is het ineens een gigantische stap. Bush was president en Obama nog een nobody. Facebook was nog het muffige smoelenboek van student Zuckenburg. IS(IS) was een cosmetica-merk en Syrië een indrukwekkend land met betoverende historische plaatsen als Palmera en Aleppo. Whatsapp? Nooit van gehoord!

Ikzelf had net besloten van de apenrots af te stappen en sabbaticalde een tijdje in Spanje voordat ik in een bizar milkshake-avontuur stapte met Mr. Panda Marcel Boekhoorn. Marion was aan het leren om onzekerheid toe te laten en dus ook een andere werkritme te aanvaarden. Het was ook het begin van onze volgende levensfase: Spanje als doel en bestemming, Nederland als noodzakelijk kwaad. Maar natuurlijk stonden mijn meiden centraal: Middelbare school lonkte en support was gewenst.

Onze bruiloft in 2007 in Spanje had een gouden randje. Niemand had zich afgemeld en we waren dus met 40 volwassenen en 25 kinderen een heel weekend aan het feesten. De donderdagmorgenvlucht vanaf Weeze was bijna scary, want er zaten 36 man 1e graads familie en vrienden aan boord…. De BBQ op vrijdag bij ons thuis, de lange zaterdag-matinée in restaurant Bell LLoc in Montseny, de borrel op de boerderij van Ria & José, de talloze after-partys de dagen erna; het was top. Zelfs de burgemeester was bereid voor € 50,= en zes flessen wijn de trouw-ceremonie in het Catalaans te doen. Marion weet nu nog steeds niet waar ze allemaal “ja” tegen heeft gezegd, dus ik heb nog een paar troeven achter de hand….

Afgelopen weekend hebben we, samen met de getuigen van toen, onze tinnen bruiloft gevierd. Helaas konden Maaike, Joost & Inge niet erbij zijn, dus hebben we ook onze Spaanse vrienden uitgenodigd. Omdat zij al 10 jaar getuige én deelgenoot zijn van ons rijke Spaanse leven. Vier lange dagen hebben we ons gelaafd. Met als summum op onze trouwdatum 26 mei een 10-gangen lunch bij restaurant Can Roquet in Romanya de la Selva. Wat hebben we genoten met Wilma en Alex, Angelique en Leen, Lenny en Gerard, Caroline en Jan en maatje Robert. Wat was het dagje varen gisteren ook weer een geluksmomentje. Maar eigenlijk wil ik niet opscheppen en uitweiden hoe fantastisch alles wel niet was. Ook al is het zo!

Ik wil vandaag een lans breken voor vriendschap. Échte vriendschap. Die soms even verscholen zit in het achterkamertje van je dagelijkse beslommeringen. Die soms beklemd raakt in de periferie van verplichtingen. Die soms het onderspit delft tijdens het verkeerd stellen van prioriteiten. Maar die altijd, soms latent, aanwezig blijft. Wachtend op reanimatie. En dan de draad weer oppakt, alsof er geen pauze is geweest. Die vriendschap die geen excuses nodig heeft om weer warmte te geven. Die je weer vast pakt, omhelst en met je meeloopt zoals al die vorige keren. Echte vriendschap is de meest onbaatzuchtige ervaring die je kunt ontvangen. Én geven.

Dé eigenschap die echte vriendschap karakteriseert is loyaliteit. Wat andere mensen ook van jouw vriend vinden en hoe zeer ze daar misschien gelijk in hebben; het is jouw vriend en die verloochen je niet. Je hoeft niet alles goed te praten, maar je blijft loyaal. De mooiste uitspraak die ik ken is van Churchill, over zijn jeugdvriend (en generaal) Watson: “He is an asshole, but he is MY asshole!” Briljant. Einde discussie. En van echte vriend accepteer je ook zijn eerlijke mening. Hoe hard of onprettig die ook is. Want die eerlijkheid is niet om je te schaden, maar om je beter ter maken.

Ik wens iedereen de vriendschappen toe die ik heb. Want ik ben vooral daarom een gelukkig en rijk mens. Gepokt en gemazeld door de ups en downs van het leven en het gemis van mensen die er 10 jaar geleden nog bij waren. Maar vooral springlevend door mijn vriendschappen, mijn dochters en Marion. Lucky me.

Een buitengewoon leven

Ik was de laatste weken met mijn hoofd ergens anders en dat hebben jullie gemerkt. Maar aan alles komt een eind. Dit cliché heeft soms een letterlijke betekenis; wij hebben gisteren op een diep persoonlijke manier afscheid genomen van mijn moeder Roos.

Midden in de 2e Wereldoorlog werd mijn moeder geboren. Haar moeder Berthe bleef ook in die oorlogsjaren op de fiets overal bevallingen doen, terwijl vader Frans eten bij elkaar sprokkelde en op Duitsers schold. Het is goed dat ik pas later in Duitsland ben gaan wonen, want ik weet niet of hij langs was gekomen.

Van haar 12e tot 16e ging mijn moeder op kostschool bij de Nonnen in Reuver. Ze kon er grappig over vertellen en vond het zeker geen vervelende tijd. Later, op 19e jarige leeftijd, ontmoette ze tijdens haar verpleegsters-opleiding in Arnhem per toeval Daan, mijn vader, die gelegerd was in Schaarsbergen. Mijn moeder raakte in verwachting en mijn Opa Frans raakte in de stress; er moest halsoverkop getrouwd worden.

Als een 20e-eeuwse Josef en Maria verlieten mijn vader en moeder Nederland. Met een ouwe Kever als ezel kwamen ze via Zwitserland terecht in Barcelona, bij Ria (de zus van mijn vader) en haar man José. Daar werd ik in januari 1963 geboren. Het begin van mijn levenslange verbondenheid met de Stad der Wonderen.

Voordat Kaat, mijn oudste zus, werd geboren, waren we al terug in Nederland. Mijn vader ging na wat omzwervingen bij zijn ouders werken op de Goffertboerderij. Maaike en Pieternel kwamen erbij en in 1970 deden we woningruil met Opa en Oma van Zomeren. Ons gezin verhuisde naar de Goffert. Opa en Oma van Zomeren bleven steun en toeverlaat voor ons, maar vooral voor mijn moeder. Zij waren de smeerolie in een al haperende motor.

In mijn pubertijd heb ik veel grenzen opgezocht en overschreden. Ik heb het er de afgelopen jaren vaak met haar over gehad. Ze vertelde dan dat ze het wel een beetje aanvoelde, maar ook het vertrouwen had dat het nooit helemaal fout zou gaan. Daarin heeft ze gelijk gekregen: op mijn 16e zat ik een paar dagen vast na een uit de hand gelopen vechtpartij en was meteen genezen. Dankzij haar heb ik in mijn jeugd alle vrijheid gekregen om te ontdekken.

Na het gedwongen vertrek van de Goffert in 1984 kwamen we terecht in de Javastraat. Door het geregelde leventje begon het te knagen bij mijn moeder. Kinderen vlogen uit en na wat Spaanse zomers vertrok ook ik begin 1987 naar Australië. Ze nam toen onverwacht, 45 jaar oud, het moedige besluit om een herstart te maken voor de rest van haar leven. Wat volgde was een heftige tijd, waarin ze zeker niet door iedereen werd begrepen.

Ik haalde haar naar Australië om op adem te komen en samen hebben we daar een prachttijd gehad. Al op de eerste avond vielen we samen uit een Eucalyptus-boom, stoned van de joints. We vlogen met het kleine vliegtuigje van Clive kris kras met Nick (haar ex-zwager) door Australië. We hadden dolle pret en ze ging boordevol energie terug.

Na een paar kortere relaties kwam mijn moeder gelukkig Yvonne tegen, haar levenspartner tot het eind. Mijn moeder deed de meest rare klussen om rond te komen. Ze was barkeepster in het duistere café de Gouden Leeuw, draaide nachtreceptie in hotel Sionshof en deed uiteindelijk tot voor kort jarenlang terminale thuiszorg. Één volle week in de maand intern was superzwaar en de verhalen na afloop voor mij in ieder geval ranzig. En het 1e wat ze altijd deed als ze na een week vrijkwam? De stad in, naar Dekker van de Vegt, een boek kopen.

Ondanks het beperkte budget trok mijn moeder de hele wereld rond. Meestal met Yvonne, vaak met haar vriendinnen, soms alleen. Ik denk dat ik toen de meest bereisde bijstandsmoeder van Nederland had. En elk jaar was het haar laatste verre reis, dat bezwoer ze dan. Maar meestal kroop ze 12 maanden later weer door de Vietcong-tunnels in Vietnam of deed ze de Inca-trail naar Macchu Picchu in Peru. We hebben allemaal het reisvirus van haar geërfd. Net zoals het lezen. Ook mijn dochters werden door Oma Boot continu aangespoord om te ontdekken, om te durven, om te doen.

Vorig jaar juni, tijdens ons Mamsie weekend, praatten we onophoudelijk over ons leven, cruisend door glooiende wijnvelden en heuvelachtige Catalaanse vergezichten. We sliepen in de kasteelkamer van de Parador van Tortosa en wandelden over de stranden van de Delta de Ebro.

Ik merkte ook voor het eerst dat haar gezondheid echt haperde. Terug in Nederland volgden veel onderzoeken om de vermoeidheid en het enorme afvallen te verklaren. Op de donderdag van de 4-daagse in juli kregen we uitslag. Het was goed mis en dat wist ze meteen.

Sindsdien hebben we heftige tijden gehad. Het heeft haar ontzettend veel moeite gekost om te accepteren dat de warmte die haar typeerde zou eindigen. Want mijn moeder was een sociaal mens in hart en nieren. Maar op het laatst had ze toch weer die moed, die haar leven zo heeft gekenmerkt.

Formeel ben ik dus in korte tijd wees geworden. Het voelt helemaal niet zo. Ik heb nog twee Spaanse (peet)ouders en ben zelf een levensvat boordevol met herinneringen en anekdotes. De meest recente typeert haar nog het beste: vlak voor de komst van de huisarts, afgelopen zondag, wilde Roos nog even de door haar bestelde hapjes proeven. Toen de lange sliert Serrano ham werd weggeslikt, was er bij ons angst dat haar misselijkheid terug zou komen. “Neuh hoor, die plak blijft de laatste 15 minuten nog wel binnen…”

De zorg is nu weg, het gemis moet de vacante plaats nog innemen.
Dag Mam, bedankt. We zullen de herinneringen levend houden.